گوهر کش اين علاقه‌ي در

شاعر : جامي

ز آن در کند اين علاقه را پر		گوهر کش اين علاقه‌ي در
و آن حجلگي عماري راز،		کان هودجي مراحل ناز
حادي به حداگري فسون خواند		چون بارگي از حرم برون راند
مي‌راند به صد شتاب محمل		هر کعبه‌ي روي به قصد منزل
خورشيدرخي قمر جبيني		از حي ثقيف نازنيني
سردار قبيله پشت بر پشت		در خاتم مهتري‌ش انگشت
ز آنجا هوسي‌ش در دل افتاد		با محمل او مقابل افتاد
بادي بوزيد و پرده برداشت		بر پرده‌ي محملش نظر داشت
بل کز رخش آفتاب، تابي		در پرده بديد آفتابي
کرده شب و روز را هم آغوش		زلفين نهاده بر بناگوش
نيرنگ و فريب جاودانه		چشمش به نگاه جادوانه
رفت آگهي‌اش ز جان آگاه		چون ديد ز پرده روي آن ماه
وافتاد ز زخم کاري عشق		شد ملک دلش شکاري عشق
کي چاره‌ي کار خود تواند؟		هر چند که مرد چاره داند،
از کارد، تراش دسته‌ي خويش		دورست زبه پيش دانش‌انديش
افسون‌سخني فسانه‌خواني		آورد به دست کارداني
دعوي‌ها کرد و وعده‌ها داد		پيش پدر وي‌اش فرستاد
چون تو نسب بزرگ دارم!		گفتا: «به نسب بزرگوارم!
با چوپانان راد گربز،		وادي وادي ز ميش تا بز
خادم نر و ماده يک محله،		از اشتر و اسب گله گله
در پاي تو ريزم آنچه دارم		هر چيز طلب کني، بيارم
هستم به قبول بندگي، بند»		داماد ني‌ام تو را و فرزند،
زين طعمه‌ي پاک، چاشني‌گير		چون شد پدرش ز خوان آن پير
بي تاب و گره به بندش افتاد		آن تازه‌جوان پسندش افتاد
فرزند من است و نور ديده!»		گفتا که: «جمال او نديده
آن قدر شناس گوهرش را		رفت و طلبيد مادرش را
وين داعيه را به سينه جا داد		او نيز به اين سخن رضا داد
اين کار به حال هر دو عاشق		گفتا که: «مناسب است و لايق،
از يار کهن کند فراموش		ليلي چو به اين شود هم آغوش،
در آرزوي دگر کند روي		مجنون چو ازين خبر برد بوي،
از گفت و شنيد اين فسانه،		ما هم برهيم در ميانه،
ز انديشه چو زلف خود برآشفت		ليکن چو به ليلي اين سخن گفت
رنگ سمنش چو لاله افروخت		از شعله‌ي اين غم‌اش جگر سوخت
بيرون‌شدن از رضاي مادر،		ني تاب خلاف راي مادر
سر تافتن از قرار ديرين		ني‌طاقت ترک يار ديرين
گفتند: رضاست اين خموشي!		نگشاد دهن به چاره کوشي
تا در پي اين غرض زند گام		دادند به خواستگار پيغام
کار دو جهان به کام خود ديد		دلداده چو اين پيام بشنيد
اشراف قبيله را طلب کرد		آرايش مجلس طرب کرد
مه را به ستاره عقد بستند		هر يک به مقام خود نشستند
خندان به مراد، غير ليلي		خلقي همه شاد، غير ليلي
وز گريه گشاد لل تر		از خنده ببست درج گوهر
بر آب نظر نهاده از دور		وآن تشنه‌جگر ستاده از دور
شوق آمد و پشت صبر بشکست		روزي دو سه چون به صبر بنشست
زد دست هوس در آستينش		شد همبر نخل راستينش
زين تازه رطب صبور بنشين!		زد بانگ که: «خيز و دور بنشين!
ميدان هوس بدين فراخي!		خوش نيست ز پاشکسته شاخي
دل‌خسته در انتظار اوي‌ام،		آن کس که فگار خار اوي‌ام
جان را هدف بلاي من کرد،		صبر و دل و دين فداي من کرد
در کوه ز من زند به دل سنگ،		در باديه از من است دل تنگ
جامه به هواي من دراند،		آهو به خيال من چراند
وز من به کسي نگشته مايل،		از من نفسي نبوده غافل
گامي نزده دلير، سويم		يک بار نديده سير، رويم
خرسند به پري از تذروم		راضي‌ست به سايه‌اي ز سروم
وين پر سوي او نکرده پرواز		ز آن سايه نکردم‌اش سرافراز
غالب به لقاي اوست شوقم		پيمان وفاي اوست طوقم
وز وصل کسي دگر خورم بر؟		چون با دگري در آورم سر؟
مي‌دار نگاه، عزت خويش!		مغرور مشو به حشمت خويش!
اعجوبه‌نگار تخته‌ي خاک،		سوگند به صنع صانع پاک!
دست آورده در آستينم،		که‌ت بار دگر اگر ببينم
بر فرق تو تيغ کين برانم		بر روي تو آستين فشانم
خود دست به کشتن خودم هست		بر کين تو گر نباشدم دست
وز دست جفات گردم آزاد»		خود را بکشم به تيغ بيداد
بشنيد از آن لب شکر خند،		بيچاره چو اين وعيد و سوگند
وآن ناقه‌ي بي‌زمام تندست		دانست که پاي سعي کندست
وز بيم مفارقت دل‌افگار،		چون بود به دام او گرفتار
با بوي گلي ز باغ او ساخت		ناچار به درد و داغ او ساخت
وز راحت‌هاي محنت‌انگيز،		هر لحظه ز وصل فرقت آميز
صد ره مي‌مرد و زنده مي‌شد		بيخ املي‌ش کنده مي‌شد
سرمايه‌ي روزگارش اين بود		تا بود هميشه کارش اين بود
زاد ره آن جهان هم اين برد		و آن روز که مرد هم بر اين مرد

گوهر کش اين علاقه‌ي در

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته