ليلي چو ز باغ مرگ مجنون

ليلي چو ز باغ مرگ مجنون شاعر : جامي چون لاله نشست غرقه در خون، ليلي چو ز باغ مرگ مجنون زد ساغر عيش خويش بر سنگ شد عرصه‌ي دهر بر دلش تنگ از راحت خواب و لذت خورد افتاد در آن کشاکش درد نورسته گلشن ز آب خود رفت تابنده مهش ز تاب خود رفت بي‌شانه، کمند گيسوان را بي‌وسمه گذاشت، ابروان را نگذاشت به رخ ز صحت‌اش رنگ تب، کرد به قصد جانش آهنگ زد سرخ گلش به زردرنگي آمد به کماني از خدنگي شد بر ساقش گشاده خلخال تبخاله نهاد بر لبش خال گشتند...