سکندر چو زد از وصيت نفس

سکندر چو زد از وصيت نفس شاعر : جامي ز عالم نصيبش همان بود و بس! سکندر چو زد از وصيت نفس به ملک دگر تافت عزم‌اش زمام شد انفاس او با وصيت تمام چه بي‌غم چه با غم بخواهيم رفت برفت او و ما هم بخواهيم رفت رود عاقبت، گر چه ماند بسي درين کاخ دلکش نماند کسي جدا زو، چو تن‌هاي بي‌سر شدند چو اسپهبدان بي‌سکندر شدند که بدرود شاهان عالم کنند بکردند آنچ اهل ماتم کنند به چشم کواکب چو چرخ کبود ز جامه کبودان زمين مي‌نمود نيارند بر درد و غم بست...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سکندر چو زد از وصيت نفس

شاعر : جامي

ز عالم نصيبش همان بود و بس!		سکندر چو زد از وصيت نفس
به ملک دگر تافت عزم‌اش زمام		شد انفاس او با وصيت تمام
چه بي‌غم چه با غم بخواهيم رفت		برفت او و ما هم بخواهيم رفت
رود عاقبت، گر چه ماند بسي		درين کاخ دلکش نماند کسي
جدا زو، چو تن‌هاي بي‌سر شدند		چو اسپهبدان بي‌سکندر شدند
که بدرود شاهان عالم کنند		بکردند آنچ اهل ماتم کنند
به چشم کواکب چو چرخ کبود		ز جامه کبودان زمين مي‌نمود
نيارند بر درد و غم بست راه		چو ديدند آخر که از اشک و آه
به تدبير تجهيز بشتافتند		ز آيين ماتم عنان تافتند
ز خز و کتان ساختندش کفن		به مشک و گلابش بشستند تن
ز ديباي چين مفرش انداختند		ز تابوت زر محملش ساختند
اميران لشکر، امينان راه		به روز سفيد و به شام سياه
به سوي وطن راه برداشتند		ز جور زمن آه برداشتند
به تن‌هايي آزرده، مي‌تاختند		دو منزل يکي کرده مي‌تاختند
به اقليم خويش اوفگندند رخت		پس از چندگاهي از آن راه سخت
رساندند بر اوج گردون خروش		رسيد اين خبر روميان را به گوش
که بودي فروغ خرد رهبرش		به اسکندريه درون مادرش
شد از شعله‌ي آه، گيتي‌فروز		چو بشنيد اين قصه‌ي سينه‌سوز،
ز سرمنزل صبر بيرون نشست		ز رشح دل و ديده در خون نشست
گريبان تاب و توان بردرد		همي خواست تا جيب جان بردرد
کند مويه بر خويشتن زارزار،		کند موي مشکين ز سر تارتار
در آن شيوه و شيونش ياوري		ولي کرد مکتوب اسکندري
به صبر و خرد، طبع را يار کرد		به مضمون مکتوب او کار کرد
چه از شام و مصر و چه از روس و روم		بفرمود تا اهل آن مرز و بوم
به گردن نهادند مهد زرش		برفتند مستقبل لشکرش
در اسکندريه به خاکش، چو گنج		نهفتند دل ها پر اندوه و رنج
حکيمان خردنامه‌ها ساختند		چو از شغل دفنش بپرداختند
پس پرده بر مادرش خواندند		ز گنج خرد گوهر افشاندند
بلندش ز تو پايه‌ي سروري		که اي مطلع نور اسکندري!
وگر رفت مه، مهر تابنده باد!		اگر ريخت گل، باغ پاينده باد!
که سخت است داغ جدايي ز يار		رسد بانگ ازين طارم زرنگار
چو دورش به آخر رسد، سر نهد		بدين دايره هر که پا در نهد
که کرد اين کرامت خردمند را		سپاس فراوان خداوند را
برون ننهد از حکم حق گام خويش		که بيند در آغاز، انجام خويش
ز روح جنان، روحش آباد باد!		روان سکندر ز تو شاد باد!
شنيد آنچه بشنيد از هر حکيم،		چو آن در پس ستر عصمت مقيم
به پرده درون اين نوا ساز کرد		بر ايشان در معذرت باز کرد
گشاينده‌ي مشکل هر گروه		که: «اي رازدانان دانش پژوه
دل بخردان حق شناس از شماست		بناي خرد را اساس از شماست
شديد از خرد مرهم داغ من		زديد از کرم خيمه بر باغ من
نشانديد ز آب سخن، آتش‌ام		بگفتيد صد نکته‌ي دلکش‌ام
به سر حد جمعيت آمد دلم		ز انفاستان گشت حل، مشکلم
وز آن نور، چشم بدان دور باد!		جهان از شما مطرح نور باد!