به دل در خواص بقا مي‌گريزم

شاعر : خاقاني

به جان زين خراس فنا مي‌گريزم		به دل در خواص بقا مي‌گريزم
که باز از گزند بلا مي‌گريزم		از آن چرخ چون باز بر دوخت چشمم
نخواهم کله وز قبا مي‌گريزم		چو باز ارچه سر کوچکم دل بزرگم
ازين برگ ريز وفا مي‌گريزم		درخت وفا را کنون برگ ريز است
گه از خود چو سايه جدا مي‌گريزم		گه از سايه‌ي غير سر مي‌رهانم
ولي در دل آشنا مي‌گريزم		چو بيگانه‌اي مانم از سايه‌ي خود
طبيب دلم کز دوا مي‌گريزم		دلم دردمند است و هم درد بهتر
که از زحمت توتيا مي‌گريزم		مرا چشم درد است و خورشيد خواهم
ز بند خرد در هوا مي‌گريزم		مرا چون خرد بند تکليف سازد
به بوي مي اندر صبا مي‌گريزم		دهان صبا مشک نکهت شد از مي
که در کار آب شما مي‌گريزم		بگو با مغان کاب کاري شما راست
که چل صبح در مغ سرا مي‌گريزم		مرا ز اربعين مغان چون نپرسي
ز جور نهنگ عنا مي‌گريزم		به انصاف درياکشانند کانجا
در آن کهف بهر صفا مي‌گريزم		مغان را خرابات کهف صفا دان
که از سرنوشت جفا مي‌گريزم		من آن هشتم هفت مردان کهفم
چو فرعونيان ز اژدها مي‌گريزم		بده جام فرعونيم کز تزهد
به پنهان مده کز ريا مي‌گريزم		به من آشکارا ده آن مي که داري
که من، هم ز من، هم ز ما مي‌گريزم		مرا از من و ما به يک رطل برهان
مگو کز چنين ماجرا مي‌گريزم		من از باده گويم تو از توبه گويي
که از سبحه‌ي پارسا مي‌گريزم		حريف صبوحم نه سبوح خوانم
که از بيت ام القري مي‌گريزم		مرا سجده گه بيت نبت العنب بس
نبايد، کز آن مرحبا مي‌گريزم		مرا مرحبا گفتن سفره داران
ز قوت اللسان برملا مي‌گريزم		قدح‌ها ملا کن به من ده که من خود
که خود زين مي کم بها مي‌گريزم		نه‌نه مي‌نگيرم که ميگون سرشکم
ازين ابلق جان‌گزا مي‌گريزم		سگ ابلق روز و شب جان‌گزاي است
جگر تشنه‌ام از سقا مي‌گريزم		ندارم سر مي که چون سگ گزيده
که از سنگ آهن ربا مي‌گريزم		کشش خود نخواهم من آهنين جان
پس از هر دو تن در خدا مي‌گريزم		هم از دوست آزرده‌ام هم ز دشمن
گه از راهب هرزه‌لا مي‌گريزم		مسيحم که گاه از يهودي هراسم
که از نقش مردم‌گيا مي‌گريزم		چنانم دل آزرده از نقش مردم
عصا شکلم و از عصا مي‌گريزم		گريزد ز شکل عصا مار و گويد
ز تيغ اجل در قفا مي‌گريزم		قفا چون ز دست امل خوردم اکنون
که قصاب در پي کجا مي‌گريزم		به بزغاله گفتند بگريز، گفتا:
از اين سگ مشام گدا مي‌گريزم		همه حس من يک به يک هست سلطان
کزين عمرساي آسيا مي‌گريزم		من آن دانه‌ي دست کشت کمالم
ز ننگ زمين در هوا مي‌گريزم		من آبم که چون آتشي زير دارم
ازين بهرج ناروا مي‌گريزم		بديدم عيار جهان کم ز هيچ است
ور اين پير ازرق‌وطا مي‌گريزم		سياه است بختم ز دست سپيدش
ز ترس تبر در گيا مي‌گريزم		ز بيم فلک در ملک مي‌پناهم
به شب زين شبانگه لقا مي‌گريزم		چو روز است روشن که بخت است تاري
نه سر مي‌کشم، نز صلا مي‌گريزم		صلاي سر و تيغ مي‌گوئي و من
در اندازمت کز سه تا مي‌گريزم		گرم ساز يکتا زني يا دوتائي
من و نقش يک کز وغا مي‌گريزم		وغا در سه و چار بيني نه در يک
ز سر پاي سازم به پا مي‌گريزم		قماري زنم بر سر پاي وانگه
نوا مي‌دهم وز نوا مي‌گريزم		اسيرم به بندخيالات و جان را
ندارم سر و دست و پا مي‌گريزم		ز کي تا به کي پاي‌بست وجودم
نه اکنون، که عمري است تا مي‌گريزم		گريزانم از کائنات اينت همت
به جان آمدم زين دو تا مي‌گريزم		ز تنگي مکان و دورنگي زمان بس
که زا سدرة المنتهي مي‌گريزم		مرا منتهاي طلب نيست سدره
که در حضرت پادشا مي‌گريزم		به آهي بسوزم جهان را ز غيرت
که از هشت شهر سما مي‌گريزم		نه زين هفت ده خاکدانم گريزان
که در ظل آن متکا مي‌گريزم		مرا دان بر از هفت و نه متکائي
در ايوان شمس الضحي مي‌گريزم		نه عيسي صفت زين خرابات ظلمت
که در هشت باغ رجا مي‌گريزم		نه ادريس وارم به زندان خوفي
منم کز صباح و مسا مي‌گريزم		صباح و مسا نيست در راه وحدت
بر اين بام هفت آسيا مي‌گريزم		چو جغد ار برون راندم آسيابان
من آن عاشقم کز بقا مي‌گريزم		بقا دوستان را، فنا عاشقان را
که از خود همه در فنا مي‌گريزم		چو هستي است مقصد در او نيست گردم
که در نيستي مطلقا مي‌گريزم		شوم نيست در سايه‌ي هست مطلق
به وقتي کز اين تنگ جا مي‌گريزم		همه نعل مرکب زنم باژگونه
ازين دير دار الزنا مي‌گريزم		بسي زانيانند دور فلک را
هلاک است، ازان از وبا مي‌گريزم		وباخانه‌اي چرخ و خلقي ز جيفه
من اندر حصار رضا مي‌گريزم		چو غوغا کند بر دلم نامرادي
نيازم نماند از عطا مي‌گريزم		نياز عطا داشتم تا به اکنون
طمع را کز اهل سخا مي‌گريزم		طمع حيض مرد است و من مي‌برم سر
پلنگم ز حيض‌النسا مي‌گريزم		که خرگوش حيض النسا دارد و من

به دل در خواص بقا مي‌گريزم

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته