يکي مشت زن بخت روزي نداشت

يکي مشت زن بخت روزي نداشت شاعر : سعدي نه اسباب شامش مهيا نه چاشت يکي مشت زن بخت روزي نداشت که روزي محال است خوردن به مشت ز جور شکم گل کشيدي به پشت دلش پر ز حسرت، تنش سوکوار مدام از پريشاني روزگار گه از بخت شوريده، رويش ترش گهش جنگ با عالم خيره‌کش فرو مي‌شدي آب تلخش به حلق گه از ديدن عيش شيرين خلق که کس ديد از اين تلخ‌تر زيستي؟ گه از کار آشفته بگريستي مرا روي نان مي‌نبيند تره کسان شهد نوشند و مرغ و بره برهنه من و گربه را پوستين...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

يکي مشت زن بخت روزي نداشت

شاعر : سعدي

نه اسباب شامش مهيا نه چاشت		يکي مشت زن بخت روزي نداشت
که روزي محال است خوردن به مشت		ز جور شکم گل کشيدي به پشت
دلش پر ز حسرت، تنش سوکوار		مدام از پريشاني روزگار
گه از بخت شوريده، رويش ترش		گهش جنگ با عالم خيره‌کش
فرو مي‌شدي آب تلخش به حلق		گه از ديدن عيش شيرين خلق
که کس ديد از اين تلخ‌تر زيستي؟		گه از کار آشفته بگريستي
مرا روي نان مي‌نبيند تره		کسان شهد نوشند و مرغ و بره
برهنه من و گربه را پوستين		گر انصاف پرسي نه نيکوست اين
به گنجي فرو رفتي از کام دل!		چه بودي که پايم در اين کار گل
ز خود گرد محنت بيفشاندمي		مگر روزگاري هوس راندمي
عظام زنخدان پوسيده يافت		شنيدم که روزي زمين مي‌شکافت
گهرهاي دندان فرو ريخته		به خاک اندرش عقد بگسيخته
که اي خواجه با بينوايي بساز		دهان بي زبان پند مي‌گفت و راز
شکر خورده انگار يا خون دل		نه اين است حال دهن زير گل!
که بي ما بگردد بسي روزگار		غم از گردش روزگاران مدار
غم از خاطرش رخت يک سو نهاد		همان لحظه کاين خاطرش روي داد
بکش بار تيمار و خود را مکش		که اي نفس بي راي و تدبير و هش
وگر سر به اوج فلک بر برد		اگر بنده‌اي بار بر سر برد
به مرگ از سرش هر دو بيرون شود		در آن دم که حالش دگرگون شود
جزاي عمل ماند و نام نيک		غم و شادماني نماند وليک
بده کز تو اين ماند اي نيکبخت		کرم پاي دارد، نه ديهيم و تخت
که پيش از تو بوده‌ست و بعد از تو هم		مکن تکيه بر ملک و جاه و حشم
که دنيا به هر حال مي‌بگذرد		خداوند دولت غم دين خورد
غم ملک و دين خورد بايد بهم		نخواهي که ملکت برآيد بهم
که سعدي درافشاند اگر زر نداشت		زرافشان، چو دنيا بخواهي گذاشت