ايهاالناس جهان جاي تن آساني نيست

ايهاالناس جهان جاي تن آساني نيست شاعر : سعدي مرد دانا، به جهان داشتن ارزاني نيست ايهاالناس جهان جاي تن آساني نيست حيوان را خبر از عالم انساني نيست خفتگان را چه خبر زمزمه‌ي مرغ سحر؟ کادمي را بتر از علت ناداني نيست داروي تربيت از پير طريقت بستان نتوان ديد در آيينه که نوراني نيست روي اگر چند پري چهره و زيبا باشد روشنان را به حقيقت شب ظلماني نيست شب مردان خدا روز جهان افروزست کاين به سرپنجگي ظاهر جسماني نيست پنجه‌ي ديو به بازوي رياضت بشکن...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ايهاالناس جهان جاي تن آساني نيست

شاعر : سعدي

مرد دانا، به جهان داشتن ارزاني نيست		ايهاالناس جهان جاي تن آساني نيست
حيوان را خبر از عالم انساني نيست		خفتگان را چه خبر زمزمه‌ي مرغ سحر؟
کادمي را بتر از علت ناداني نيست		داروي تربيت از پير طريقت بستان
نتوان ديد در آيينه که نوراني نيست		روي اگر چند پري چهره و زيبا باشد
روشنان را به حقيقت شب ظلماني نيست		شب مردان خدا روز جهان افروزست
کاين به سرپنجگي ظاهر جسماني نيست		پنجه‌ي ديو به بازوي رياضت بشکن
صدق پيش آر که اخلاص به پيشاني نيست		طاعت آن نيست که بر خاک نهي پيشاني
مردم افکن‌تر ازين غول بياباني نيست		حذر از پيروي نفس که در راه خداي
مرد اگر هست بجز عارف رباني نيست		عالم و عابد و صوفي همه طفلان رهند
کالتماس تو بجز راحت نفساني نيست		با تو ترسم نکند شاهد روحاني روي
برگ مرگت چو غم برگ زمستاني نيست		خانه پرگندم و يک جو نفرستاده به گور
بانگ و فرياد برآري که مسلماني نيست		ببري مال مسلمان و چو مالت ببرند
سر و سامان به از بيسر و ساماني نيست		آخري نيست تمناي سر و سامان را
عارفان جمع بکردند و پريشاني نيست		آن کس از دزد بترسد که متاعي دارد
گر جهان زلزله گيرد غم ويراني نيست		وانکه را خيمه به صحراي فراغت زده‌اند
مشنو ار در سخنم فايده دو جهاني نيست		يک نصيحت ز سر صدق جهاني ارزد
گذرانيده، بجز حيف و پشيماني نيست		حاصل عمر تلف کرده و ايام به لغو
به عمل کار برآيد به سخنداني نيست		سعديا گرچه سخندان و مصالح گويي
چاره‌ي کار بجز ديده‌ي باراني نيست		تا به خرمن برسد کشت اميدي که تراست
که گدايان درش را سر سلطاني نيست		گر گدايي کني از درگه او کن باري
وانچه هست از نظر علم تو پنهاني نيست		يارب از نيست به هست آمده‌ي صنع توايم
روي نوميديم از حضرت سلطاني نيست		گر براني و گرم بنده‌ي مخلص خواني
تو ببخشاي که درگاه تو را ثاني نيست		نااميد از در لطف تو کجا شايد رفت؟
هيچت از عمر تلف کرده پشيماني نيست		دست حسرت گزي ار يک درمت فوت شود