اي برادر زکي بمرد و بشد

اي برادر زکي بمرد و بشد شاعر : سنايي غزنوي تا يکي به ز ما قرين جويد اي برادر زکي بمرد و بشد تن و جان از عدم فرو شويد تا ز آب حيات آن عالم باز از آنجا به سوي من پويد من ز غم مرده‌ام که کي بود او زنده را مرده مرثيت گويد پس تو گويي که مرثيت گويش عهد بشکست و جاودانه نماند اي دريغا که روز برنايي ليک از گردش زمانه نماند از زمانه غرض جواني بود و آتش عشق را زبانه نماند آب معشوق را زمانه بريخت بر کس اين دور جاودانه نماند اي سنايي دل...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي برادر زکي بمرد و بشد

شاعر : سنايي غزنوي

تا يکي به ز ما قرين جويد		اي برادر زکي بمرد و بشد
تن و جان از عدم فرو شويد		تا ز آب حيات آن عالم
باز از آنجا به سوي من پويد		من ز غم مرده‌ام که کي بود او
زنده را مرده مرثيت گويد		پس تو گويي که مرثيت گويش
عهد بشکست و جاودانه نماند		اي دريغا که روز برنايي
ليک از گردش زمانه نماند		از زمانه غرض جواني بود
و آتش عشق را زبانه نماند		آب معشوق را زمانه بريخت
بر کس اين دور جاودانه نماند		اي سنايي دل از جهان برکن
کرکسان گرد او هزار هزار		اين جهان بر مثال مرداريست
آن مر اين را همي زند منقار		اين مر آن را همي زند مخلب
وز همه باز ماند اين مردار		آخرالامر برپرند همه
درست گرددت اين چون بپرسي از بيمار		ز جمله نعمت دنيا چو تندرستي نيست
چو تن درست بود هيچ دل شکسته مدار		به کارت اندر چون نادرستيي بيني
زين پس اندر عهد ما نه پود ماندست و نه تار		مردمان يک چند از تقوا و دين راندند کار
گر منازع خواهي اي مهدي فرود آي از حصار		اين دو چون بگذشت باز آزرم و دين آمد شعار
ور متابع خواهي اي دجال يک ره سر بر آر		باز يک چندي به رغبت بود و رهبت بود کار
مادر پسر نزاد ز من خاکسارتر		در شهر مرد نيست ز من نابکارتر
سگ با سگان به طبع ز من سازگارتر		مغ با مغان به طوع ز من راست‌گوي تر
وز سگ هزار بار منم زشت کارتر		از مغ هزار بار منم زشت کيش‌تر
کس راز حال من نبود کارزارتر		هر چند دانم اين به يقين کز همه جهان
نوميدتر کسي بود اميدوارتر		اينست جاي شکر که در موقف جلال
زن نخواهد هيچ مردي تا بميرد هوشيار		زن مخواه و ترک زن کن کاندرين ايام بار
سرو قد و ماهروي و سيم ساق و گلعذار		گر امير شهوتي باري کنيزک خر به زر
ور مزاج او بدل گردد بود زر عيار		تا مراد تو بود با او بزن بر سنگ سيم
روي مال خويشتن بيند که روي وام‌دار		آنقدر داني که برخيزد کسي از بامداد
از همه معشوقگان معشوق‌تر		اي به نزد عاشقان از شاهدي
هيچ مخلوقي ز تو مرزوق تر		کس نديد اندر جهان از خلق و خلق
هيچ خر آن نبود هرگز حر		هيچ نيکو نبود هرگز بد
تا شکمشان نکني از نان پر		پشت کس را نکند ز آب تهي