| کز اين معني بماندم در تحير | | مرا گفتي بگو چبود تفکر |
| به جزو اندر بديدن کل مطلق | | تفکر رفتن از باطل سوي حق |
| چنين گفتند در هنگام تعريف | | حکيمان کاندر اين کردند تصنيف |
| نخستين نام وي باشد تذکر | | که چون حاصل شود در دل تصور |
| بود نام وي اندر عرف عبرت | | وز او چون بگذري هنگام فکرت |
| به نزد اهل عقل آمد تفکر | | تصور کان بود بهر تدبر |
| شود تصديق نامفهوم مفهوم | | ز ترتيب تصورهاي معلوم |
| نتيجه هست فرزند، اي برادر | | مقدم چون پدر تالي چو مادر |
| بود محتاج استعمال قانون | | ولي ترتيب مذکور از چه و چون |
| هر آيينه که باشد محض تقليد | | دگرباره در آن گر نيست تاييد |
| چو موسي يک زمان ترک عصا کن | | ره دور و دراز است آن رها کن |
| شنو «اني انا الله» بيگماني | | درآ در وادي ايمن زماني |
| نخستين نظره بر نور وجود است | | محقق را که وحدت در شهود است |
| ز هر چيزي که ديد اول خدا ديد | | دلي کز معرفت نور و صفا ديد |
| پس آنگه لمعهاي از برق تاييد | | بود فکر نکو را شرط تجريد |
| ز استعمال منطق هيچ نگشود | | هر آنکس را که ايزد راه ننمود |
| نميبيند ز اشيا غير امکان | | حکيم فلسفي چون هست حيران |
| از اين حيران شد اندر ذات واجب | | از امکان ميکند اثبات واجب |
| گهي اندر تسلسل گشته محبوس | | گهي از دور دارد سير معکوس |
| فرو پيچيد پايش در تسلسل | | چو عقلش کرد در هستي توغل |
| ولي حق را نه مانند و نه ند است | | ظهور جملهي اشيا به ضد است |
| ندانم تا چگونه داني او را | | چو نبود ذات حق را ضد و همتا |
| چگونه دانيش آخر چگونه؟ | | ندارد ممکن از واجب نمونه |
| به نور شمع جويد در بيابان | | زهي نادان که او خورشيد تابان |