خاطر عاشقي چگونه بود

شاعر : فخرالدين عراقي

هم دل از دست رفته، هم دلدار؟		خاطر عاشقي چگونه بود
مرهمم نيست جز غم و تيمار		سوختم ز آتش جدايي او
بودي ار چشم بخت من بيدار		روز و شب خون گريستي بر من
چه کنم؟ چيست چاره‌ي اين کار؟		کارم از گريه راست مي‌نشود
خاطرم از جگرم کباب‌تر است		دلم از من بسي خراب‌تر است
بي‌رخ يار چوني، اي مسکين؟		دوش پرسيدم از دل غمگين:
چه دهم شرح؟ حال من مي‌بين		دل بناليد زار و گفت: مپرس
که کند قصد کعبه از در چين؟		چون بود حال ناتوان موري
بردش برتر از سپهر برين		زير چنگ آردش دمي سيمرغ
ماند او اندر آن مقام حزين		باز سيمرغ بر پرد به هوا
مرغ عرش آشيان سدره نشين		منم آن مور، آنکه سيمرغم
کاثرش در نيافت روح‌الامين		آنکه کرد از قفس چنان پرواز
چه عجب گر نماندش او به زمين؟		چون به گردش نمي‌رسد جبريل
بي‌صدف قدر يافت در ثمين؟		زيبد ار بفکند قفس سيمرغ
شد، سراپرده زد به عليين		چون نگنجيد زير نه پرده
وندر اقطار ذات يافت مکين		از حدود صفات بيرون شد
ما ز شوقش تپان چون روح‌القدس		او روان کرده سوي رضوان انس
گريه بر پير و بر جوان فکنيم		شايد ار شود در جهان فکنيم
غلغلي در همه جهان فکنيم		رستخيزي ز جان برانگيزيم
شورشي در جهانيان فکنيم		بر فروزيم آتشي ز درون
خاک بر سر، زمان زمان فکنيم		سنگ بر سينه لحظه لحظه زنيم
سيل خون در حصار جان فکنيم		آب حسرت روان کنيم از چشم
زين خطرگاه بر کران فکنيم		غرق خونيم، خيز تا خود را
خويشتن را بر آسمان فکنيم		قدمي بر هوا نهيم، مگر
در رياضات خوش جنان فکنيم		از پي جست و جوي او نظري
خويشتن را به لامکان فکنيم		ور نيابيم در مکان او را
چون نمويم؟ که مي‌نيابم يار		چون ننالم؟ چرا نگريم زار؟
ديده بي‌نور ماند و دل بي‌يار		کارم از دست رفت و دست از کار
دردمندم، چرا ننالم زار؟		دل فگارم، چرا نگريم خون؟
چون نشويم به خون دل رخسار؟		خاک بر فرق سر چرا نکنم؟
ماندم، افسوس، پاي بر دم مار		يار غارم ز دست رفت، دريغ!
منم امروز و وحشت شب تار		آفتابم ز خانه بيرون شد
رفته از سر مسيح و او بيمار		حال بيچاره‌اي چگونه بود؟
بودي ار دوستي مرا غم‌خوار		خود همه خون گريستي بر من
منم امروز و ديده‌اي خونبار		روشنايي ده رفت، افسوس!
زار بگريست بر دل من، زار		آن چنانم که دشمنم چو بديد
رخت از آن سوي کن فکان فکنيم		مرکب عشق زير ران آريم
عرضه داريم از زبان نياز		پس در آن بارگاه عزت و ناز
آرزوي دل مريدان کو؟		کان تمناي جان حيران کو؟
دردمنديم جمله ، درمان کو؟		ما همه عاشقيم و دوست کجاست؟
کاخر آن شهسوار ميدان کو؟		گرد ميدان قدس بر گرديم
کاي نديمان خاص، سلطان کو؟		بر رسيم از مواکب ارواح
کاخر اين تخت را سليمان کو؟		پيش مرغان عرش لابه کنيم
آفتاب سپهر عرفان کو؟		شاهباز فضاي قدس کجاست؟
در سر اين حدوث تابان کو؟		پرتو آفتاب سر قدم
غوث دين، قطب چرخ ايمان کو؟		چند اشارت خود، صريح کنيم:
مشرق قدس فيض سبحان کو؟		مطلع نور ذوالجلال کجاست؟
مرشد صدهزار حيران کو؟		خاتم اولياء امام زمان
زکريا، نديم رحمان کو؟		صاحب حق، بهاي عالم قدس،
آيد از سر غيب اين کلمه		چه عجب گر به گوش جان همه
زانکه امروز دست او بالاست		کين دم آن سرور شما با ماست
رتبتش برتر ازو قياس شماست		دست او در يمين لم يزل است
مجلس او رباط او ادني‌ست		منزلش صحن قاب قوسين است
در سراي حقيقتش ماوي‌ست		در هواي هويتش جولان
بار او در درون صفه‌ي ماست		هر دو عالم درون قبضه‌ي اوست
در کف آشناي بحر بقاست		گوهر «کل من عليها فان»
هر کجا کان طلب کني آنجاست		گرچه در جاي نيست، ليک ز لطف
ورنه او در همه جهان پيداست		ديده بايد که جان تواند ديد
عيب از بوم و ديده‌ي اعمي‌ست		در جهان آفتاب تابان است
گو: ببين روي جان، اگر بيناست		هر که خواهد که روي او بيند
گرتان آرزوي مولاناست		ديده‌ي روح بين به دست آريد
چون نيابيم، ذکر او گوييم		آنکه او را ميان جان جوييم
چون نبوت به مصطفي شده تام		اي گرفته ولايت از تو نظام
شادمان از تو انبياي کرام		ديده‌ي مصطفي به تو روشن
هم تو مبعوث انبيا به مقام		هم تو مطبوع اوليا به قدم
جان اوتاد از دو ديده غلام		دل ابدال چاکر تو ز جان
يافته از مراد خود همه کام		بي‌تو ما بي‌مراد مانده و تو
ياد آري در آن خجسته مقام؟		هيچ باشد که از فراموشي
ناقصي را عنايت تو تمام؟		چه شود گر کند در آن حضرت
کار بيچاره‌اي شود به نظام؟		چه کم آيد که از سخاوت تو
روشن از تو قصور دار سلام		اي رخت تاب آفتاب ازل
هم چنانيم بي‌رخت و سلام		ذره بي‌تاب مهر چون باشد؟
مهري از لطف، عيب ذره بپوش		گرچه سهل است اين ثنا: بنيوش:
حسن او بر تو هردم اظهر باد		بر تو انوار حق مقرر باد
چون دلت، لحظه لحظه انور باد		به تجلي ذات، طلعت تو
هر زمانت سرور ديگر باد		در طرب‌خانه‌ي وصال قدم
منظر قدسيان منور باد		ز انعکاس صفاي آب رخت
جان روحانيان معطر باد		وز نسيم رياض انفاست
ديده‌ي جان ما منور باد		به جمالت، که مجمع حسن است
دوستان تو را ميسر باد		هر سعادت که حاصل است تو را
هر يک غوث هفت کشور باد		هفت فرزند تو، که اوتادند،
که مقامش ز عرش برتر باد		قطبشان صدر صفه‌ي ملکوت
چون عراقي کمينه چاکر باد		بر سر کوي هر يکي گردون
رشک گلزار خلد ازهر باد		دوحه‌ي روضه‌ي منور تو

خاطر عاشقي چگونه بود

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته