هان! راز دل خسته‌ي ما فاش مکن

هان! راز دل خسته‌ي ما فاش مکن شاعر : فخرالدين عراقي با يار عزيز خويش پرخاش مکن هان! راز دل خسته‌ي ما فاش مکن اکنون که اسير توست رسواش مکن آن دل که به هر دو کون سر در ناورد اين وصل مرا به هجر تبديل مکن خورشيد رخا، ز بنده تحويل مکن خود دهر جدا کند، تو تعجيل مکن خواهي که جدا شوي ز من بي‌سببي؟ تا جان خسته است روسياهي مي‌کن اي نفس خسيس، رو تباهي مي‌کن خاکت به سر است، هر چه خواهي مي‌کن اکنون چو اميد من فگندي بر خاک آخر نه به جايي برسد يارب...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

هان! راز دل خسته‌ي ما فاش مکن

شاعر : فخرالدين عراقي

با يار عزيز خويش پرخاش مکن		هان! راز دل خسته‌ي ما فاش مکن
اکنون که اسير توست رسواش مکن		آن دل که به هر دو کون سر در ناورد
اين وصل مرا به هجر تبديل مکن		خورشيد رخا، ز بنده تحويل مکن
خود دهر جدا کند، تو تعجيل مکن		خواهي که جدا شوي ز من بي‌سببي؟
تا جان خسته است روسياهي مي‌کن		اي نفس خسيس، رو تباهي مي‌کن
خاکت به سر است، هر چه خواهي مي‌کن		اکنون چو اميد من فگندي بر خاک
آخر نه به جايي برسد يارب من؟		آخر بدمد صبح اميد از شب من
يا بر لب تو نهاده بينم لب من		يا در پايت فگند بينم سر خويش
هجر و غم تو ريخته خون دل من		اي ياد تو آفت سکون دل من
کس را چه خبر ز اندرون دل من؟		من دانم و دل که در فراقت چونم
در دامن درد خويش مردانه نشين		اي دل، پس زنجير تو ديوانه نشين
معشوق چو خانگي است در خانه نشين		ز آمد شد بيهوده تو خود را پي کن
همرنگ شود فاسق و زاهد با تو		گر زانکه بود دل مجاهد با تو
تا بنشيند هزار شاهد با تو		تو از سر شهوتي که داري، برخيز
خوشتر ز حيات جاوداني غم تو		اي مايه‌ي اصل شادماني غم تو
گويد به زبان بي‌زباني غم تو		از حسن تو رازها به گوش دل من
جاني و دلي، اي دل و جانم همه تو		اي زندگي تو و توانم همه تو
من نيست شدم در تو، از آنم همه تو		تو هستي من شدي، از آنم همه من
بي‌جرم و گناه در جهان کيست؟ بگو		آن کيست که بي‌جرم و گنه زيست؟ بگو
پس فرق ميان من تو چيست؟ بگو		من بد کنم و تو بد مکافات کني
و آرام دلم جز تو دگر کيست؟ بگو		در عشق تو بي‌تو چون توان زيست؟ بگو
جز دوستي تو جرم ما چيست؟ بگو		با مات خود اين دشمني از بهر چه خاست؟
از يار جدا و با غمش پيوسته		دارم دلکي به تيغ هجران خسته
با يار نشسته و ز غم وارسته؟		آيا بود آنکه بار ديگر بينم
چندان که در توبه نبسته است بده		چندن که خم باده‌پرست است بده
در هم نشکسته است و نجسته است بده		تا اين قفس جسم مرا طوطي عمر
بر دل غم او کم و فزون هيچ منه		دل در طلب دنيي دون هيچ منه
از کوي طلب پاي برون هيچ منه		خواهي که به بارگاه شاهي برسي
نقشم به مراد خويش بنگاشته‌اي		آنم که توام ز خاک برداشته‌اي
مي‌رويم از آن‌سان که توام کاشته‌اي		کارم به مراد خود چو نگذاشته‌اي
احسان تو پايمرد هر شاه و گداي		اي لطف تو دستگير هر بي‌سر و پاي
لولي گداي را عطايي فرماي		من لوليکم، گداي بي‌برگ و نواي
در گوش دلم گفت که: اي شيفته راي		پيري بدر آمد ز خرابات فناي
بي‌باده‌ي روشن اندرين تيره‌سراي		گر مي‌طلبي بقاي جاويد مباش
افگنده کلاه از سر و نعلين از پاي		عشقي نبود چو عشق لولي و گداي
بگذاشته از بهر يکي هر دو سراي		پا بر سر جان نهاده، دل کرده فداي
او را نه خرد، نه ننگ و نه خانه، نه جاي		عيشي نبود چو عيش لولي و گداي
مشغول يکي و فارغ از هر دو سراي		اندر ره عشق مي‌دود بي‌سر و پاي
ني در حرم وصل نهاده جان پاي		ني بر سر کوي تو دلم يافته جاي
اي راه‌نما، مرا به خود راه‌نماي		سرگشته چنين چند دوم گرد جهان؟
يا در دلم از صبر سپاهي بودي		اي کاش! به سوي وصل راهي بودي
جز دوستي توام گناهي بودي		اي کاش! چو در عشق تو من کشته شوم
کردم نظري سوي گل از بي‌صبري		با يار به بوستان شدم رهگذري
رخسار من اينجا و تو در گل نگري؟		آمد بر من نگار و در گوشم گفت:
ني بوي خوشت به من رسيده سحري		ني کرده شبي بر سر کويت گذري
عمرم بگذشت بي‌تو، آخر نظري		ني يافته از تو اثري، يا خبري
زان در پي تو ناله کنم، يا زاري		بردي دلم، اي ماهرخ بازاري
تا بو که دل برده‌ي من باز آري		جان نيز به خدمت تو خواهم دادن
برگردي ازين دلشده بي‌آزاري		چون در دلت آن بود که گيري ياري
تا سير ترت ديده بديدي، باري		چون روز وداع بود بايستي گفت
پيداست که بوي آشنايي داري		اي منزل دوست، خوش هوايي داري
زيرا که نشان از کف پايي داري		خاک کف تو چو سرمه در ديده کشم
تا ظن نبري جان به قيامت ببري		در عشق، اگر بسي ملامت ببري
عاشق شوي و جان به سلامت ببري؟		انصاف ده از خويشتن، اي خام طمع
وز ناوک غمزه چند جانم دوزي؟		از آتش غم چند روانم سوزي؟
چون نيست مر از تو بجز غم روزي		گويي که: مخور غم، چه کنم گر نخورم؟
تا جان من سوخته‌دل را سوزي		هر لحظه ز چهره آتشي افروزي
اي نيک، تو اين بد ز که مي‌آموزي؟		چون دوست نداري تو بدآموزان را
هم جان بر جانانت رساند روزي		هم دل به دلستانت رساند روزي
کين درد به درمانت رساند روزي		از دست مده دامن دردي که تو راست
تا بر دل خود دمي نشانم روزي		آيا خبرت شود عيانم روزي؟
در پاي تو جان و دل فشانم روزي		دانم که نگيري، اي دل و جان، دستم
درياب، که نيست جز تو فرياد رسي		اي کرده به من غم تو بيداد بسي
از خوان سگان سر کويت مگسي؟		جانا، چه زيان بود اگر سود کند
ور گوشه گرفته‌اي، تو در وسواسي		گر شهره شوي به شهر شرالناسي
کس نشناسد تو را، تو کس نشناسي؟		به زان نبود، گر خضر و الياسي
وز باد هواي دهر ناخوش باشي		چون خاک زمين اگر عناکش باشي
بر لب ننهي، گرچه در آتش باشي		زنهار! ز دست ناکسان آب حيات
تا در نظرش بهتر ازين زيستمي		اي کاش! بدانمي که من کيستمي؟
در حسرت عمر رفته بگريستمي		يا جمله تنم ديده شده، تا شب و روز
زو چاره و مرهمي همي يافتمي		گر مونس و همدمي دمي يافتمي
از ديده اگر نمي نمي‌يافتمي		از آتش دل سوختمي سر تا پاي
سالار همه کبودپوشان بدمي		گر من به صلاح خويش کوشان بدمي
اي کاش! غلام مي‌فروشان بدمي		اکنون که اسير و رند و مي‌خوار شدم
وين درد دل مرا دوا مي‌داني		حال من خسته‌ي گدا مي‌داني
ناگفته چو جمله حال ما مي‌داني		با تو چه کنم قصه‌ي درد دل ريش؟
جانا طلب کسي مکن، تا داني		در عشق ببر از همه، گر بتواني
با ما سر و کارت نبود، ناداني		تا با دگرانت سر و کاري باشد
جان پيش کشم تو را، که جانان مني		گفتم که: اگر چه آفت جان مني
آن دگران مباش، چون زآن مني		گفتا که: اگر بنده‌ي فرمان مني
زلف تو کند حال دلم موي به موي		اي کرده غمت با دل من روي به روي
دور از در تو، دربدر و کوي به کوي		اندر طلبت چو لوليان مي‌گردم
کز ديده و دل بنده‌ي آن ماه شوي		تو واقف اسرار من آنگاه شوي
از حالت شب‌هاي من آگاه شوي		روزيت اگر به روز من بنشاند
از دولت آن زلف چو سنبل شنوي		هر بوي که از مشک و قرنفل شنوي
گل گفته بود هر چه ز بلبل شنوي		چون نغمه‌ي بلبل ز پي گل شنوي
وي عفو تو پرده‌پوش هر خود رايي		اي لطف تو دستگير هر رسوايي
جز درگه تو دگر ندارد جايي		بخشاي بدان بنده، که اندر همه عمر