ما منتظريم !
راستي مي دانيد از جمله اموري که به وسيله ي آن، حق صاحب الامر (ع) و ساير امامان معصوم (ع) ادا مي شود، گريستن در مصيبت مولايمان، حضرت ابي عبدالله الحسين (ع) است ؟ امام صادق (ع) در فضيلت گريستن بر امام حسين (ع) مي فرمايند :
«هيچ ديده و اشکي نزد خداوند محبوب تر از چشمي نيست که بر او بگريد و اشک بريزد و هيچ گريه کننده اي براي او نگريد مگر اين که فاطمه ي زهرا (س) و رسول خدا (ص) را ملاقات کرده و حق ما را ادا نموده است...
هر بنده اي [ روز قيامت ] با ديدگان گريان محشور مي شود مگر گريه کنندگان بر جدم حسين (ع) که با ديده اي روشن محشور مي گردند و مژده به آنان مي رسد و شادماني بر چهره هايشان نمودار است ».
گريستن در عزاي امام حسين (ع) اداي حق حضرت ولي عصر (ع) و ساير امامان معصوم (ع) است؛ زيرا تسليت دادن مؤمنان، گرامي داشتن و احترام به آن ها، دوستي با آن ها و ياري نمودنشان به جهت شرکت در مصيبت آن هاست.
هرگاه مؤمني از دنيا برود، سزاوار است که به احترام او و اطرافيانش، آدابي رعايت شود :
1.ادب و احترامي که به سبب آن، حق آن مؤمن ادا مي شود و شامل تشييع جنازه و کنار قبر او رفتن، براي او طلب آمرزش کردن، صدقه دادن از طرف او و بر او نماز خواندن و از او به نيکي و خوبي ياد کردن است.
2. احترامي که به وسيله ي آن، حق بازماندگان رعايت مي گردد، عبارت است از ديدار آن ها، غم خواري و همراهي در حزن و اندوه و مصيبتشان، دعا کردن براي آن ها و فرستادن غذا و احسان به آن ها.
بدون ترديد، شأن و مقام امام حسين (ع) و ياران فداکار ايشان و حق امام زمان (ع) در اين باره از همه ي مردم بزرگ تر است و اداي اين حق از عظيم ترين و مهمترين وسايل نزديک شدن به آنان است. امام عصر (ع) مي فرمايند :
«من براي مؤمني که يادآور مصيبت جد شهيدم شود، سپس براي تعجيل فرج و تأييد من دعا کند، دعا مي کنم ».
بنابراين هرگاه مؤمني در روز عاشورا مصيبت هاي امام مظلوم را يادآورد و بداند که خداوند براي او خون خواهي و انتقام گيرنده اي را تعيين فرموده، ايمان و علاقه اش به آن حضرت، او را بر مي انگيزد تا صميمانه براي ظهور آن منتقم [ امام عصر (ع) ] دعا کند.
منبع:نشريه موعود نوجوان، شماره 26.
«هيچ ديده و اشکي نزد خداوند محبوب تر از چشمي نيست که بر او بگريد و اشک بريزد و هيچ گريه کننده اي براي او نگريد مگر اين که فاطمه ي زهرا (س) و رسول خدا (ص) را ملاقات کرده و حق ما را ادا نموده است...
هر بنده اي [ روز قيامت ] با ديدگان گريان محشور مي شود مگر گريه کنندگان بر جدم حسين (ع) که با ديده اي روشن محشور مي گردند و مژده به آنان مي رسد و شادماني بر چهره هايشان نمودار است ».
گريستن در عزاي امام حسين (ع) اداي حق حضرت ولي عصر (ع) و ساير امامان معصوم (ع) است؛ زيرا تسليت دادن مؤمنان، گرامي داشتن و احترام به آن ها، دوستي با آن ها و ياري نمودنشان به جهت شرکت در مصيبت آن هاست.
هرگاه مؤمني از دنيا برود، سزاوار است که به احترام او و اطرافيانش، آدابي رعايت شود :
1.ادب و احترامي که به سبب آن، حق آن مؤمن ادا مي شود و شامل تشييع جنازه و کنار قبر او رفتن، براي او طلب آمرزش کردن، صدقه دادن از طرف او و بر او نماز خواندن و از او به نيکي و خوبي ياد کردن است.
2. احترامي که به وسيله ي آن، حق بازماندگان رعايت مي گردد، عبارت است از ديدار آن ها، غم خواري و همراهي در حزن و اندوه و مصيبتشان، دعا کردن براي آن ها و فرستادن غذا و احسان به آن ها.
بدون ترديد، شأن و مقام امام حسين (ع) و ياران فداکار ايشان و حق امام زمان (ع) در اين باره از همه ي مردم بزرگ تر است و اداي اين حق از عظيم ترين و مهمترين وسايل نزديک شدن به آنان است. امام عصر (ع) مي فرمايند :
«من براي مؤمني که يادآور مصيبت جد شهيدم شود، سپس براي تعجيل فرج و تأييد من دعا کند، دعا مي کنم ».
بنابراين هرگاه مؤمني در روز عاشورا مصيبت هاي امام مظلوم را يادآورد و بداند که خداوند براي او خون خواهي و انتقام گيرنده اي را تعيين فرموده، ايمان و علاقه اش به آن حضرت، او را بر مي انگيزد تا صميمانه براي ظهور آن منتقم [ امام عصر (ع) ] دعا کند.
منبع:نشريه موعود نوجوان، شماره 26.
/ج
