نويسنده پشت پرده(قسمت دوم)
69-داخلي- بار هتل-شب
گزارشگر تلويزيون:...حامي فعاليت هاي دادگاه جنايات بين المللي بودم. آقاي لانگ اضافه کردند. مبارزه با خشونت بسيار مهم تر از آن است تا با هدف انتقام شخصي از آن استفاده شود...
مسئول بار نزديک مي شود.
مسئول بار:چي براتون بيارم.آقا؟
نويسنده:نوشيدني،لطفاً پر باشه. بدون يخ.ممکنه کانال رو عوض کنين؟
مسئول بار: حتماً
مسئول بار کنترل را رو به تلويزيون مي گيرد و اخبار با بازي هاکي روي يخ عوض مي شود.نوشيدني را در ليواني مي ريزد.
مسئول بار(ادامه مي دهد):چيزي براي خوردن ميل دارين؟
نويسنده: چي دارين؟
مسئول بار:ساندويچ مخلوط. سوپ صدف.
نويسنده: سوپ خوبه.
درگوشه اي مردي غريبه حدوداً پنجاه ساله با موهايي کوتاه و کت چهار دگمه پشمي نويسنده را ورانداز مي کند.ترس و اضطرابي دراو به چشم مي خورد.
غريبه:انگليسي هستين؟
نويسنده(نگاهش را به سمت او مي چرخاند):همون طور که شما هستين.
غريبه: البته که هستم. براي تعطيلات اينجايين؟
نويسنده:نه، براي کار.
غريبه: کارتون چيه؟
نويسنده:هرچي که پيش بياد.ببخشين.
نويسنده وانمود مي کند که بازي را تماشا مي کند.
غريبه(با سربه تلويزيون اشاره مي کند):شنيدم آدام لانگ در جزيره ست.
نويسنده: جدي؟
غريبه:منم شنيدم. شما اتفاقي از محلش خبر ندارين؟
نويسنده:نه، متأسفانه نمي دونم.اگه اشکالي نداره...
نويسنده توجه اش را به بازي معطوف مي کند. غريبه آه مي کشد، مي ايستد ودرحالي که آنجا را ترک مي کند، از پشت نويسنده مي گذرد.
غريبه(درحالي که عبور مي کند):عوضي.
70-خارجي-راهروي هتل-شب
يکي دوساعت بعد، نويسنده مست به در اتاقش مي رسد. به ديوار تکيه مي دهد، به دنبال کليدش مي گردد، سپس سعي مي کند قفل را باز کند. اشتباه مي کند. با فشار آرامي که به در وارد مي شود، در باز مي شود.
نويسنده:کسي اينجاست؟
71-داخلي-اتاق خواب هتل- شب
اتاق با نور قرمز رنگ متناوب فانوس دريايي و صفحه نمايش لپ تاپ روشن شده است. با چهره اي اخم آلود با احتياط از در داخل مي شود و چراغ مطالعه را روشن مي کند. رونوشت مصاحبه اش با لانگ روي ميز و سطح زمين پخش شده است. متوجه مي شود که چمدانش باز است. تلفن را برمي دارد و شماره 9 را مي گيرد.
پذيرش هتل(صدا روي تصوير):پذيرش.
نويسنده: شما کسي رو ديدين که بياد توي اتاق من؟
پذيرش هتل(صدا روي تصوير):نه، آقا.
نويسنده: اون مهمون ديگه چي؟اون مرد انگليسي.
پذيرش هتل(صدا روي تصوير):شما تنها مهمون حاضر در هتل هستين.آقا.
نويسنده گوشي تلفن را به شکل ناجوري سر جايش قرار مي دهد و با چشماني نيمه باز و گيج به وسايل به هم ريخته اش نگاه مي اندازد.
72-داخلي- اتاق خواب هتل- صبح زود
نويسنده در تخت خوابش خواب است. نور صبحگاه از ميان پرده ها به داخل مي تابد. تلفن اتاق با صدايي بسيار بلند شروع به زنگ زدن مي کند.
نويسنده با حالتي رنجور از خواب بيدار مي شود. و با احتياط گوشي تلفن را روي گوشش قرار مي دهد.
آمليا(صدا روي تصوير):بايد فوراً با هتل تسويه حساب کني. برنامه ها عوض شده. ماشين تو راهه.
اما او تلفن را قطع مي کند. گوشي تلفن را سرجايش قرار مي دهد. از بيرون صداي در ماشيني که محکم بسته مي شود، و پس از آن صداي مشابه ديگري به گوش مي رسد. صداي همهمه مردم شنيده مي شود.
نويسنده از روي تخت غلت مي زند و به سمت پنجره مي رود،پرده را کنار مي زند.
73-خارجي- هتل- روز
کارواني از ماشين ها و ون ها که برخي از آنها بشقاب هاي ماهواره روي سقفشان دارند،به شکلي منظم بيرون از هتل ايستاده اند و چندين فيلم بردار،خبرنگار،تکنسين و عکاس درآن اطراف در حال جنب و جوش هستند.
74-داخلي-سالن هتل-روز
نويسنده با لباسي مرتب و چمداني در دست از ميان توده تجهيزات رسانه اي مي گذرد. هتل پر است از گزارشگران، فيلم برداران و تکنسين هايي که با يکديگر به زبان هاي مختلف گپ مي زنند يا با تلفن هاي همراهشان صحبت مي کنند.
75-داخلي-رستوران هتل-روز
نويسنده جلوي بوفه بار ايستاده است و يک ليوان آب پرتقال مي نوشد. تصويربرداري که وسايل کارش را به خودش آويزان کرده است،کنار او ايستاده و روزنامه نيويورک تايمز را مي خواند. نويسنده سرش را بالا مي آورد تا تيتر صفحه نخست را بخواند:دادگاه جنايات جنگي عليه نخست وزير پيشين حکم صادر کرده است.
تصويربردار(با اشاره به او):کنفرانس خبري لاهه ساعت ده به وقت شرقي برگزار مي شه.
نويسنده:متشکرم.
متصدي دوربين:طرف کي هستي؟
نويسنده: طرف خودم.
76-داخلي- ون کوچک- روز
نويسنده در صندلي جلو کنار راننده نشسته است، چمدانش را در آغوش گرفته و همراه با يکي از مأموران امنيتي به سمت خارج از شهر در حرکت هستند. شماره اي را با تلفن همراهش مي گيرد.
نويسنده: ريک ريکاردلي لطفاً.
دستيار(صدا روي تصوير):ايشون الان بيرون از دفترشون هستن. ممکنه با پست صوتيشون باهاتون تماس بگيرم؟
نويسنده: چرا که نه؟
مأمور امنيتي: اي لعنتي، دوباره شروع شد.
در امتداد مسير از شيشه جلوي اتومبيل تظاهرکنندگاني همراه با پلاکارد و بلندگو ديده مي شوند، ماشين هاي پليس و خبرگزاري ها نيز حضور دارند.
77-خارجي-تقاطع جاده- روز
ون کوچک سرعتش را کم مي کند تا از مسير اصلي به سمت راهي که به خانه رينهارت منتهي مي شود بپيچد. تظاهر کنندگان به سمت جلو هجوم مي آورند.
زني با بلندگو:لانگ!لانگ!لانگ!
معترضان:دروغگو!دروغگو! دروغگو!
جمعيت تکرار مي کنند. ضرباتي ممتد بر ون کوبيده مي شود.
ريک(صدا روي تصوير):ريک ريکاردلي، پيغام خود را بگذاريد.
78-داخلي-ون کوچک -روز
جمعيت با چهره هايي خشمگين به پنجره فشار مي آورند.
نويسنده: سلام ريک.حالا کتاب رو دو هفته اي مي خوان. ممنون که اين کار رو بهم دادي. نمي تونم حرف بزنم. يه سري معترض صلح طلب سعي مي کنن من رو بکشن.
ناگهان به شکلي عجيب صورت غريبه اي که در هتل بود،به شيشه مي چسبد. و با اشاره انگشتش به او فحش مي دهد.
غريبه(با دهاني پوشيده شده،از پشت شيشه):تو براي يه قاتل کار مي کني!
ون کوچک رو به جلو مي پيچد و نگاه آنها به هم قطع مي شود.
79-خارجي- مسير جنگلي-روز
ون کوچک در مسير به سمت خانه شتاب مي گيرد.
80-داخلي-خانه، ورودي-روز
چمدان نويسنده توسط يک مأمور امنيتي بازرسي مي شود. آمليا در حالي که نوشته را در دست دارد،منتظر است.
آمليا:به نظر خسته مياي؟ تغيير ساعت خسته ات کرده؟
نويسنده:آره، اين دو روزه به اندازه ده سال پير شدم.اينجا برعکس اون بهشتيه که خيال مي کردم.
آمليا: ديشب سعي کردم چند بار بهت تلفن کنم.جواب ندادي.
نويسنده:فراموش کردم موبايلم رو شارژ کنم.
آمليا:واقعاً ؟و تلفن اتاقت چي؟
نويسنده: خوابم سنگينه.
آمليا: خب از اين به بعد مي توني اينجا خواب سنگين داشته باشي.
نويسنده:اينجا؟
آمليا:ما تحت محاصره ايم. هر روز نمي توني با رسانه ها دربيفتي. آخرش مي فهمن که کي هستي و اين برات خطرناک مي شه.
81-داخلي-خانه،اتاق خواب- روز
آمليا پرده ها را کنار مي زند. روشنايي روز، اتاق خواب را همراه با حمامي در آن روشن مي کند. نويسنده با بي ميلي به اطراف نگاه مي اندازد.
نويسنده:پس جاي مادربزرگ اينجاست؟
آمليا:نه. اينجا جاي مايک مک آرا بود.
آمليا در کمد بزرگي را عقب مي کشد تا چند پيراهن و ژاکت را در قفسه بگذارد، تعدادي کشو و چمداني در طبقه بالاي آن ديده مي شود.
آمليا(در ادامه):هنوز فرصت تميز کردنش رو پيدا نکرديم. با اين حال ملافه ها عوض شدن.
نويسنده:راستش من يه قانون براي خودم دارم. که هيچ وقت در خونه مشتري اقامت نکنم.
آمليا(نوشته را به او مي دهد):اما حالا مي توني دائم به نسخه نوشته شده دسترسي داشته باشي. مگه همين رو نمي خواستي؟ به علاوه سيد کرال هر لحظه مي رسه.(درحال خارج شدن ازدر)براي چي استراحت نمي کني، بعد بيا به ما ملحق شو.الان عملاً تو يکي از ما هستي.
نويسنده: واقعاً؟
آمليا(در آستانه در):ديروز يه جوابيه رو پيش نويس کردي. اين باعث همکار شدن تو مي شه.
82-داخلي-خانه، اتاق خواب-روز
نويسنده به سختي روي تشک مي نشيند.متوجه يک برآمدگي زير تخت مي شود؛ يک جفت کفش راحتي. با انگشتانش آنها را برمي دارد و به داخل کمد پرت مي کند. از پنجره هلي کوپتري در حال نشستن روي شن هاست.
83-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-روز
سيد کرال روي يک مبل راحتي بزرگ نشسته،همراه با دستيار حقوقي جواني به نام انکارناسيون(1) که زن مکزيکي خوش سيمايي است و جاش(2) که سياه پوست است.هردو لپ تاپ به همراه دارند. لانگ و روث روي مبل مقابل آنها نشسته اند. چهره هردو نشان مي دهد که سرو صدا همچنان ادامه دارد. لانگ کتش را بيرون آورده و روث پشتش به اوست. آمليا و نويسنده روي صندلي يک نفره نشسته اند.
روي صفحه نمايش پلاسماي بزرگي، زني اسپانيايي، در کنفرانس خبري لاهه حاضر مي شود. درحلقه هاي نوراني حاصل از فلاش دوربين ها در جايگاه که نشان دادگاه جنايات جنگي روي آن نقش بسته است، مي ايستد.
مسئول رسيدگي به جنايات جنگي:قصد دارم بيانيه کوتاه رو منتشر کنم.سؤالي رو نمي پذيرم. امروز صبح حکم بازجويي از نخست وزير سابق آقاي آدام پيتر بنت لانگ براي من صادر شد. تحت بندهاي هفت و هشت قانون مدون سال 1998 دادگاه جنايي بين المللي در رم. من مي بايست هرچه سريع تر با آقاي لانگ و دولت انگليس ارتباط برقرار کنم و از آنها تقاضاي همکاري همه جانبه اي داشته باشم.متشکرم.
مسئول رسيدگي به جنايات جنگي به سؤالاتي که با صداي بلند پرسيده مي شوند، اعتنايي نمي کند و جايگاه را ترک مي کند.تصوير قطع مي شود به نمايي که به طور زنده با هلي کوپتر از خانه رينهارت تصويربرداري مي شود.
آمليا صداي تلويزيون را کم مي کند. تلفنهاي داخل خانه شروع مي کنند به زنگ خوردن.هلي کوپتر ارتفاعش را کم مي کند. شيشه هاي پنجره ها به صدا در مي آيند.
کرال: ما بايد تو رو به واشنگتن ببريم،آدام،فوراً،هواپيماي من در فرودگاه منتظره. مي تونيم ترتيب ملاقات تو رو با سخنگوي کاخ سفيد در زمان ناهار بديم و يه عکس دو نفره با وزير امور خارجه در بعدازظهر بگيريم.
لانگ:اون وقت به نظر نمياد من دستپاچه شدم؟
کرال:نه، اونها هردوشون مي گن که اين ملاقات از هفته ها قبل برنامه ريزي شده بوده.
لانگ:خب درباره چه کوفتي بايد با هم صحبت کنيم؟
کرال: ايدز؟ فقر؟ تغييرات آب و هوايي؟ کي اهميت مي ده؟ مسئله مهم اينه که به دنيا نشون بدي مثل هميشه يه مسئله کاريه.
لانگ: نظرت چيه روث؟
روث: به نظرم خيلي فکر بديه. تو مثل يه پسر آمريکايي کتک خورده مي شي که داره گريون به سمت خونه باباش مي ره.
لانگ: خب تو چي مي گي؟
روث:برگرد به لندن.دولت بايد از تو حمايت کنه.
آمليا: دولت انگليس کاملاً با گروه تجسس همکاري خواهد کرد.
روث:واقعاً؟چي باعث شده همچين فکر کني؟
آمليا:بهش فکر نمي کنم، روث، دارم مي خونمش.
در پايين صفحه تلويزيون خبر جديدي با عنوان «دولت بريتانيا با بازرسان جنايات جنگي کاملا همکاري خواهد کرد» حک شده است.
اخبارگو:گمان مي کنم اکنون مي توانيم با پخش زنده به سازمان ملل در نيويورک بازگرديم...
ريچارد ريکارت در حالي که توسط خبرنگاران و تصويربردارها محاصره شده است، از ميان سالن سازمان ملل مي گذرد.
اخبارگو(در ادامه، صدا روي تصوير)...جايي که وزير سابق امور خارجه ريچارد ريکارت در شرف اعلام يک بيانيه است.
ريکارت: من خبر امروز در لاهه رو با شوک بزرگ و ناراحتي نگاه مي کردم.
آدام لانگ دوستي قديمي براي من بوده و هست...
روث:اي متظاهر عوضي!
ريکارت:... متأسفم که ايشون اين قضيه رو به عنوان مسئله اي شخصي مطرح کردن، اين قضيه شخصي نيست. مربوط به عدالته. اين مسئله براي اطمينان يافتن از آن است که هر رهبر سياسي و نظامي بايد بداند که وقتي تصميمي مي گيرد، بايستي در برابر قوانين بين المللي پاسخ گو باشد. متشکرم.
خبرنگار:قربان، اگه از شما دعوت کنن، براي شهادت حاضر مي شين؟
ريکارت: البته که حاضر مي شم.
روث: معلومه که حاضر مي شي،کثافت بدبخت.
تصوير تلويزيون قطع مي شود به نماي هلي کوپتر از خانه.
لانگ:ترتيبش رو بده.مي ريم به واشنگتن.
روث:هنوزم مي گم ظاهر بدي پيدا مي کنه.
لانگ: به اين بدي نيست که از هيترو با دستبند ببرنت.
روث: اين نشون مي ده حداقل يه کم جرئت داشتي.
لانگ: خب چرا خودت تنهايي برنمي گردي لندن؟اگه دولت بريتانيا مي خواد من رو به اين دادگاه فضول تحويل بده، پس گور پدرشون! من جايي مي رم که مردم من رو بخوان. آمليا، به بچه ها بگو ما داريم مي ريم.يکي از دخترها رو براي جمع کردن وسايلم نگه دار،بهتره تو هم چمدونت رو ببندي.
روث(با بداخلاقي):چرا از يه چمدون استفاده نکنيم؟ خيلي راحت تره.
براي يه لحظه هيچ کس حرکتي نمي کند. سپس آمليا آرام بلند مي شود و اتاق را ترک مي کند. روث به دنبال او چند ثانيه بعد خارج مي شود. در طبقه پايين محکم بسته مي شود. لانگ به خود مي پيچد و با خستگي بلند مي شود و مي ايستد. ديگران نيز مي ايستند، همه آماده بيرون رفتن مي شوند. لانگ کتش را مي پوشد و دستش را به سمت نويسنده دراز مي کند.
لانگ: فردا مي بينمت. معذرت مي خوام که تنهات مي ذارم. حداقل شايد اين اتفاقات به فروش کمک کنه.
نويسنده: شايدم روابط عمومي دفتر رينهارت ترتيب تمام اين قضايا رو داده.
لانگ(با لبخندي خفيف):خب ممکنه بهشون بگي تمومش کنن؟
کرال: بسيار خب بچه ها، يادتون باشه،خندون،چهره هاتون خندون باشه.
84-خارجي- خانه رينهارت-روز
در نمايي از هلي کوپتر ديده مي شود:گروه؛ لانگ،کرال،لوسي و آليس به علاوه مأموران امنيتي خانه را به سمت ون کوچکي ترک مي کنند.
85-داخلي-خانه،اتاق نشيمن-روز
نويسنده گزارش خبري را از تلويزيون تماشا مي کند. خبرنگاري جلوي صف تظاهرکنندگان ايستاده است.يکي از آنها همان غريبه است.نويسنده در حالي که روي صندلي نشسته است، به سمت جلو خم مي شود.
خبرنگار: خب بذارين با چندتا از اين تظاهرکنندگان حرف بزنم. شما آقا، گمان مي کنم انگليسي هستين.
غريبه: درسته.
خبرنگار:خب چي باعث شده اين همه راه تا اينجا بياين؟
غريبه:پسرم. اون تو يکي از جنگ هاي غيرقانوني آقاي لانگ کشته شد. لانگ هيچ وقت از مجروحان ملاقات نکرد.اون هيچ وقت معذرت نخواست.
خبرنگار:(جابه جا مي شود):مي تونم از شما هم همين سؤال رو بپرسم؟
غريبه: تو يه قاتلي،لانگ! تو يه جاني جنگي هستي!
86-خارجي-جنگل -روز
دو ماشين از ميان جنگل عبور مي کنند، چراغ هاي جلويشان روشن است، مي پيچند به سمت جاده اصلي تا با تظاهر کنندگان و خبرگزاري ها رو به رو شوند.دو ماشين مي ايستند.
87-جاده اصلي -روز
لانگ از ماشين جاگوار پياده مي شود،کرال و سه نفر از مأموران امنيتي ويژه اش او را همراهي مي کنند. با گام هايي بلند به سمت خبرنگاري که ايستاده است مي رود.غريبه را در ميان جمعيت مي بينيم، که تلاش مي کند از ميان کمربندهاي نيروهاي پليس ماساچوست که تعدادشان افزايش يافته است، عبور کند.
معترضان: لانگ!لانگ!لانگ! دروغگو!دروغگو!دروغگو!
لانگ روبه روي يکي از دوربين هاي تلويزيوني مي ايستد. شعارهاي معترضان در صحنه شنيده مي شود.
لانگ: معذرت مي خوام که مدت زماني طولاني دراين سرما منتظر موندين...
88-داخلي-اتاق نشيمن-روز
نويسنده بيانيه لانگ را به صورت زنده از تلويزيون تماشا مي کند.
لانگ:...من دوست دارم چند کلمه اي در جواب حکم صادره از سوي لاهه صحبت کنم...
89-خارجي- بزرگراه-روز
لانگ:... زمانه عجيبي است وقتي آنهايي که براي آزادي و عدالت به پا مي خيزند به جنايتکار بودن متهم مي شوند. در حالي که آنهايي که دشمني را برانگيختند و دنبال نابود کردن دموکراسي هستند، همچون قرباني با آنها رفتار مي شود. جنايتکارهاي جنگي بگذاريد يک چيز را کامل روشن کنم؛ تا وقتي که جان در بدن دارم، با تروريسم مبارزه مي کنم. چه در ميدان جنگ يا اگر لازم باشد در دادگاه ها.خيلي ممنون.
لانگ روي پاشنه پا مي چرخد و بي اعتنا به سؤالات بلند تظاهرکنندگان به سمت ماشينش قدم برمي دارد.
90-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-روز
نويسنده تلويزيون را خاموش مي کند. ناگهان سکوتي عميق خانه را در برمي گيرد.
91-داخلي-خانه،راهرو-روز
نويسنده از جلوي اتاق خواب روث مي گذرد. صداي گريه کردن آرام او به گوش مي رسد. لحظه اي مي ايستد تا گوش بدهد، سپس آرام به سمت اتاق خودش که مجاور آن است، مي رود.
92-داخلي-خانه،اتاق خواب-روز
نويسنده در کمد را باز مي کند. چمدان قرمز رنگ قديمي بزرگي در طبقه بالاي آن قرار دارد.آن را پايين مي آورد.
قفل آن را فشار مي دهد ودرش را باز مي کند. بعد پيراهن ها،کت ها و شلوارهاي مک آرا را از داخل آن بيرون مي آورد و در جعبه اي جاي مي دهد.
کشوها را بيرون مي کشد، جوراب ها و لباس هاي زير را در جعبه خالي مي کند. با بيرون کشيدن آخرين کشو مي بيند چيزي به زير آن چسبانده شده است. آن را جدا مي کند؛ پاکتي بزرگ، به آدرس مايکل مک آرا، صندوق پستي 2727، وينيارد هون،پشت آن يادداشت شده مرکز اسناد آدام لانگ، کمبريج.
نويسنده با حالتي متحير، محتويات داخل آن را با احتياط خارج مي کند؛تعدادي عکس و فتوکپي، دوصفحه به يکديگر الصاق شده اند؛ يکي فتوکپي اي است از کارت عضويت حزبي لانگ، به تاريخ 1975، و ديگري گزارشي از انتخابات شهري لندن که لانگ را درحال جلب آرا در سال 1977 نشان مي دهد. دور هر دو تاريخ با خودکار قرمز رنگ خط کشيده شده است. نويسنده با ترس يکي يکي آنها را نگاه مي کند.
نويسنده(با يک نفس):لعنتي!
توجه اش را معطوف به عکس ها مي کند، به سرعت هريک را بررسي مي کند، وقتي تمام شد، آنها را روي زمين مي اندازد. ما عکس سياه و سفيدي از دوران دانشجويي لانگ در کمبريج مربوط به اوايل دهه هفتاد مي بينيم؛ عکس هاي آتليه دانشگاه که در پايين آن مشخص است؛ تصاوير لحظه اي از دانشجويان در کنار يک رودخانه، لانگ لباس فارغ التحصيلي از دانشگاه کمبريج را برتن دارد.
ضربه آرامي بردر مي خورد. نويسنده به اطرافش نگاه مي اندازد.
نويسنده(در ادامه):يه لحظه!
شتابان عکس هاي پراکنده شده را جمع و برعکس مي کند.
نويسنده(در ادامه): بله؟
در باز مي شود و دپ داخل مي شود. با دقت به لباس هاي روي زمين نگاه مي کند. دپ(با حالتي مشکوک):آقا؟ناهار مي خورين؟
نويسنده:عالي مي شه،ممنون، پنج دقيقه بهم وقت بده.
دپ اتاق را ترک مي کند.نويسنده در حالي که عکس ها را در پاکت قرار مي دهد،متوجه مي شود پشت يکي از آنها فهرستي از اسامي نوشته شده است.دور اسم پ،امت،سينت جانز(3) دايره قرمز کشيده شده، همراه با شماره تلفني که به شکلي نامرتب زير آن يادداشت شده است. بار ديگر به عکس نگاه مي اندازد. ما لانگ را در سن 22 سالگي روي صحنه همراه با ديگر اعضاي نمايش، هشت نفر مرد و زن جوان، که در زير نور دست در دست دور هم جمع شده اند مي بينيم، گويي که تمرين آواز را تازه به پايان رسانده اند.
نويسنده شماره تلفن را بررسي مي کند. لحظه اي تأمل مي کند. سپس تلفن همراهش را بيرون مي آورد و با آن تماس مي گيرد.صداي خرخر طولاني شماره گير خطوط آمريکا را مي شنويم.چندين بار تکرار مي شود، و به محض آن که نويسنده مي خواهد تماس را قطع کند،جواب داده مي شود.
ريکارت(پست صوتي):ريچارد ريکارت.
نويسنده به شدت گيج شده که کلامي به زبان بياورد.
ريکارت(در ادامه،پست صوتي): شما؟
نويسنده تلفن همراهش را قطع مي کند ودر حالي که بوق مي خورد روي زمين مي اندازد.تمام عکس ها و فتوکپي ها را در پاکت مي گذارد، نگاهي به اطراف مي اندازد،سپس زير تشک پنهانشان مي کند:
به محض آن که کارش تمام مي شود،تلفنش شروع به لرزيدن مي کند و خرچنگ وار روي زمين چوبي جلا داده شده به حرکت درمي آيد. با حالتي مسحور شده به آن نگاه مي کند.
93-داخلي-خانه،آشپزخانه -روز
نويسنده نشسته ساندويچ و نوشيدني اش را مي خورد و با حالتي متفکرانه نقشه جزيره را نظاره مي کند. دپ در حال تماشاي اوست.
نويسنده:خانم لانگ اين اطرافه؟
دپ:نه آقا. به وينيارد هون رفتن،براي خريد.
بلند مي شود و به سمت نقشه مي رود، همچنان ساندويچش را مي جود.
نويسنده: دپ؟
دپ:بله،آقا؟
نويسنده: جسد آقاي مک آرا کجا پيدا شد؟
دپ: در ساحل لمبرت،آقا.
نقشه را جست وجو مي کند. تلفنش باز وز وز مي کند.با عجله آن را خاموش مي کند و به دپ لبخند مي زند.
94-داخلي-گاراژ-روز
داک، باغبان، در گاراژ را عقب مي کشد، ابتدا چندين دوچرخه که در کنار هم پارک شده اند و سپس فورد سياه بزرگي در تصوير ديده مي شوند. نويسنده يکي از دوچرخه ها را از جايگاهش بيرون مي آورد.
داک: به زودي بارون مي گيره با ماشين برين.
نويسنده: نه، دوچرخه بهتره.
داک: کليد داخل ماشينه. براي مهمون ها.با ماشين برين. آقاي مک آرا خيلي دوستش داشت.
نويسنده: با دوچرخه مي رم.اين برام بهتره.
95-خارجي- خانه رينهارت-روز
داک در حالي که به جارويش تکيه داده است، نويسنده را تلوتلو خوران سوار بر دوچرخه، تماشا مي کند. باعبور او از جلوي اتاقک نگهباني، يک مأمور امنيتي بيرون مي آيد تا ببيند او چه کار مي کند.
96-خارجي-جنگل-روز
نويسنده مسير را رکاب مي زند. آسمان ابري است. در محل تقاطع با جاده اصلي مي ايستد و مشاهده مي کند که ...
97-خارجي- پيچ جاده اصلي- روز
...غير از غريبه بقيه تظاهرکنندگان رفته اند. در اتاقکي موقتي از جنس پلي اتيلن آن سوي جاده نشسته است، همراه با پلاکاردي که تصوير مردي جوان با لباس رسمي ارتش بريتانيا و نوشته اي روي آن با عنوان کشته شده توسط آدام لانگ، را نشان مي دهد.
با نزديک شدن به تقاطع نويسنده سرعتش را کم مي کند تا به سمت چپ بپيچد، غريبه بلند مي شود و او را صدا مي زند.
غريبه: يه لحظه صبر کن!
نويسنده چنان مضطرب است که نمي تواند فرار کند،طوري به سمت جاده اصلي رکاب مي زند که نزديک است توسط ماشيني که نزديک مي شود کشته شود. ماشين از مسير منحرف مي شود و عبور مي کند.صداي بوقش که نشان از عصبانيت او دارد شنيده مي شود.
نويسنده از بالاي شانه اش رو به عقب غريبه را در حالي که ايستاده و او را تماشا مي کند، مي بيند.
98-خارجي- جاده اصلي -روز
نويسنده در طول جاده رکاب مي زند. نزديک تابلوي «ساحل لمبرت» از مسير اصلي منحرف مي شود. بارش باران شروع مي شود.
99-خارجي-جنگل-روز
درحالي که نويسنده در مسير منتهي به ساحل خلاص حرکت مي کند، باران همراه با رعد وبرق مي بارد. خانه به نظر متروکه با ايواني جلوي آن را مي بيند.از روي دوچرخه پايين مي پرد، سعي مي کند آن را به دستک حصار کوتاه تکيه دهد و به سمت سرپناه مي دود.
100-خارجي- ايوان -روز
نويسنده خيس آب، خم مي شود و موهايش را تکان مي دهد.سگي شروع به پارس کردن مي کند.سرش را بلند مي کند و با ديدن چهره پيرمردي از لاي در وحشت مي کند.
نويسنده: اوه خداي من، شما من رو ترسوندين.
پيرمرد در را باز مي کند، سگ تري ير(4) کوچکي را رها مي کند،که به سمت نويسنده مي پرد. صاحبش بسيار پير است، دو سمعک هم رنگ بدن در گوشش ديده مي شود.
پيرمرد:انگليسي هستي؟
نويسنده: آره.
پيرمرد: عيبي نداره.مي توني پناه بگيري.پناه گرفتن مجانيه.رزي!
سگ را صدا مي زند که آرام باشد و او را به داخل خانه راهنمايي مي کند.
در را مي بندد.
پيرمرد(در ادامه):پس تو انگليسي هستي هان؟ براي اين يارو لانگ کار مي کني؟
نويسنده:تا حدودي بله.
پيرمرد:باهوش به نظر مياي،چرا اون رفت و خودش رو با اون احمقي که تو کاخ سفيده يکي کرد؟
نويسنده:خب اين همون چيزيه که همه مي خوان بدونن.
پيرمرد:چي تو رو به اين بخش از جزيره کشونده؟
نويسنده: من يه ناظرم.
پيرمرد:خب،روز بدي رو براي اين کار انتخاب کردي.
نويسنده: يکي که من مي شناختم اونجا روي ساحل پيدا شده.
پيرمرد: منظورت اون يارو انگليسيه ست که سوار قايق مسافربري بود؟
نويسنده: درسته.
پيرمرد: اتفاق بامزه اي بود.
نويسنده:منظورتون چيه؟
پيرمرد:به هيچ وجه جريان آب نمي تونه اون طرف رو اين قدر به سمت غرب آورده باشه.
نويسنده:نمي تونه؟
پيرمرد: به هيچ وجه!
نويسنده: مطمئنين؟
پيرمرد: من 54 ساله اينجا زندگي مي کنم.
نويسنده:اين رو به پليس هم گفتين؟
پيرمرد: پليس؟ من با اين سنم کارهاي مهم تري براي انجام دادن دارم، مرد جوان،آنابت با پليس سرو کارداره.
نويسنده:همسرتون؟
پيرمرد(باحالتي عصباني):آنابت وارمبرند(5). بيوه مارس وارمبرند(6) اون درباره نورها بهشون گفت.
نويسنده:نورها؟
پيرمرد: نورهاي روي ساحل.
نويسنده:کي؟
پيرمرد:شبي که جسد با آب آورده شد.
يک مکث.نويسنده به او خيره مي شود.
نويسنده:مي تونين خونه خانوم وارمبرند رو به من نشون بدين؟
پيرمرد:البته،فقط کافيه ساحل رو به سمت پايين دنبال کني. نزديک ترين خونه به اقيانوس.
نويسنده برمي گردد تا خارج شود.
پيرمرد(در ادامه):اما باهاتون حرف نمي زنه.
يپرمرد: تو کماست. يه هفته پيش از پله ها افتاد، از اون موقع تو کماست!
101-خارجي-جنگل -روز
نويسنده بي اعتنا به باران به سمت پايين تپه اي شني رکاب مي زند، از کنار خانه متروکه مي گذرد. دوچرخه را به درختي تکيه مي دهد و از تپه شني بالا مي رود.
102-خارجي- ساحل،تپه شني-روز
نماي تپه شني وحشت آور است: نيم کره خاکستري رنگ يک پارچه اي از ابرهاي فراري از باد و اقيانوسي پرتلاطم، امواج پرتاب مي شوند و به طور متناوب به کرانه دريا اصابت مي کنند، برخوردهايي خشمناک.
نويسنده در باد تلوتلو خوران به سمت عقب مي رود، قطرات باران را از روي چشمانش پاک مي کند. وقتي بار ديگر نگاه مي کند، دو پيکر ترسناک که به خاطر هوا لباس هايي گرم پوشيده اند، به سمت او در حرکت هستند. لحظه اي طول مي کشد تا متوجه شود يکي از آنها روث است و ديگري بري.
نويسنده با اکراه به سمت ساحل مي رود تا با آنها ديدار کند.
103-خارجي- ساحل-روز
روث سعي مي کند مطلبي را به نويسنده بگويد، اما باد مانع از حرف زدن او مي شود.با اشاره او را به نزديک خود فرا مي خواند و او را کمي پايين مي کشد، تا بتواند در گوشش صحبت کند.
روث: بيا پايين، دپ بهم گفت که اينجا بودي، ما اومديم که قبل از شروع توفان پيدات کنيم. چي کار داري مي کني؟
نويسنده: هواخوري.
روث:نه جدي مي گم.
نويسنده: مي خواستم ببينم مايک مک آرا کجا پيدا شده.
روث: چرا؟
نويسنده: آدام ازم خواست يه چيزي درباره ش تو کتاب بنويسم.
روث: دوچرخه ت کجاست؟
نويسنده(به شن ها اشاره مي کند):اون بالا.
روث:بري،ماشين رو بيار نزديک و توي جاده به ما ملحق شو.
بري: نمي تونم اين کار رو بکنم خانم لانگ، مي ترسم.بايد تمام مدت کنارتون باشم.
روث:محض رضاي خدا! جداً خيال مي کني تروريست ها اينجا کمين مي کنن؟ برو ماشين رو بيار قبل از اين که سينه پهلو کني.
بري(با ناراحتي):باشه.ولي خواهش مي کنم در مسير بمونين و با کسي صحبت نکنين.
روث(با حالتي مسخره):با هيچ نويسنده اي هم حرف نمي زنيم. قول مي دم.
104-خارجي- ساحل،تپه شني-روز
نويسنده و روث از شيب تپه شني پايين مي آيند. با رسيدن به دوچرخه، روث آن را بلند مي کند و رکاب مي زند و مي رود، سپس مي ايستد و به دور دست خيره مي شود. نويسنده به او مي رسد.
روث(غرق در افکارش):مايک بيچاره. نمي تونم فکر اين که اين قدر دور از خونه ش کارش تموم شد رو تحمل کنم. در تعجبم که هيچ وقت ممکنه بفهميم يه حادثه بوده يا يه خودکشي؟
نويسنده: کمکي از دست من ساخته نيست.من هيچ وقت نديدمش.
روث:گمون کنم اهميتي نداشته باشه.اون مست بود.غرق شد. پايان داستان. از روي دوچرخه پياده مي شود.نويسنده پياده دوچرخه را در طول مسير جلو مي برد. روث در کنار او قدم مي زند.
نويسنده: براي چي سوار قايق مسافربري شده بود؟
روث: نظري ندارم. مراسم تدفين دوشنبه ست، در لندن.به فکر رفتنم. يکي از ما بايد حاضر بشه، و به نظر نمي رسه اون شخص شوهر من باشه.
نويسنده: فکر مي کردم نمي خواستين ترکش کنين؟
روث:بيشتر شبيه به اينه که اون من رو ترک کرده، به نظر تو اين طوري نيست؟
با حالتي ناراحت که کاملاً مشخص است به سمت جلو قدم مي زند.
105-خارجي- جاده اصلي- روز
ون کوچکي کنار جاده ايستاده است. روث سوار مي شود. بري با حالتي آزرده کتاب هري پاتر را کناري مي گذارد و پياده مي شود تا در عقب را باز کند. او و نويسنده دوچرخه را بلند مي کنند و داخل ماشين مي گذارند.
106-داخلي- ون کوچک -غروب
نويسنده و روث پشت سر بري که در حال رانندگي است،کنار يکديگر نشسته اند.نويسنده نگاهي به روث مي اندازد. روث به بيرون از پنجره خيره شده است، رويش را برمي گرداند،و به نظر مي رسد درحال گريه کردن است. دستش را از روي صندلي حرکت مي دهد ودستان نويسنده را مي گيرد. نويسنده دستانش را از روي دلداري مي فشارد.
107-خارجي- پيچ جاده اصلي- شب
چراغ هاي ون کوچک با پيچيدن به مسير فرعي که به خانه رينهارت منتهي مي شود، روي پلاکاردهاي غريبه مي افتند.
108-داخلي-خانه،اتاق خواب- شب
نويسنده شيرآب گرم حمام را باز مي کند.مايع شست و شوي بيني را برمي دارد و با ترديد آن را با بيني بالا مي کشد، سپس در وان خالي اش مي کند.
109-داخلي-خانه،اتاق خواب-شب
نويسنده با احتياط لباس هاي خيسش را از تن بيرون مي آورد و به صورت کپه اي روي زمين رهايشان مي کند.
110-داخلي- خانه ،اتاق خواب -شب
نويسنده وارد حمام مي شود و با صدايي حاکي از لذت داخل وان مي رود. در کمي نيمه باز است. ناگهان روث را در اتاق خواب مي بيند. خودش را کمي بالا مي کشد.
نويسنده: کيه؟
روث(از داخل اتاق):ببخشين. در زدم. من تنهام. برات چندتا لباس خشک آوردم.
نويسنده: مشکلي نيست. خودم از عهده ش برميام.
روث: شام تا يه ساعت ديگه خوبه؟
نويسنده: خوبه، ممنون.
منتظر مي ماند تا در بسته شود، سپس از داخل وان بلند مي شود.
111-داخلي-خانه،اتاق خواب- شب
روي تخت تعدادي از لباس هاي آدام لانگ قرار دارد. نويسنده حوله حمام را بر تن مي کند، آرم روي پيراهن را وارسي مي کند:(7) APBL. تشک را بلند مي کند و بسته اي را که همچنان در زير آن قرار دارد، چک مي کند.
به سراغ نوشته خاطرات مي رود، مي نشيند، چراغ مطالعه را روشن مي کند. ما کلماتي را که او مي خواند مي بينيم.
نويسنده(درحال خواندن):زمان انتخابات لندن بود که من ابتدا بايد با روث آشنا مي شدم... او نفر اول آکسفورد شده بود و بعد يک سال تحقيق دانش آموختگي به عنوان محقق فولبرايت(8) انجام داده بود.
زير اسم روث خط مي کشد و ورق مي زند. مطلب ديگري از او نيست.
112-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-شب
نويسنده در حالي که لباس هاي لانگ را بر تن دارد، به سمت اتاق نشيمن از پله ها بالا مي آيد. ميز شام همراه با شمع براي دو نفر چيده شده است. شمع هايي در جاي جاي اتاق قرار داده شده اند. کنده درختي در حال سوختن است.تلويزيون با صداي بسته روشن است.در پس شيشه بزرگ پنجره زمين هاي خانه روشن شده اند. باران بر شيشه ضربه مي زند.
روث در حالي که پاهايش را زير خودش قرار داده روي مبل نشسته است و مقالات ادبي نيويورک را مي خواند.
روث(با مهرباني): کاملا اندازه ست.
نويسنده: چي داريم؟
روث(درحال ريختن يک نوشيدني): يه نوشيدني خنک، از تاکستان، رينهارت در دره ناپا(9).
نويسنده: کار خونه نداره،درست مي گم؟
روث(درحال تماشاي تلويزيون):اين اخبار شبانه ست،خداي من، ما تيتر اول خبرهاييم.
در تلويزيون، اخبارگو جلوي تيتر«لانگ:جنايتکار جنگي»نشسته است.
اخبارگو: نخست وزير پيشين انگليس آدام لانگ به دنبال حمايت سياسي آمريکا در راستاي اتهام جنايتکار جنگي، امروز در واشنگتن بود. سردبير سياسي ما بيشتر توضيح مي دهد.
تصاويري پشت سرهم از: خروج لانگ از ملک رينهارت، صحبت هاي لانگ با خبرگزاري ها در انتهاي جاده جنگلي، ملاقات لانگ با مقامات عالي رتبه واشنگتن... در اکثر تصاوير آمليا پشت سر او ديده مي شود.
سردبير سياسي: آدام لانگ امروز صبح،منزل ناشر ميلياردر مارتي رينهارت را ترک کرد، با خبر از آن که او به سرزمين نامعلومي نقل مکان کرده است.در واشنگتن آقاي لانگ پيش از حضور در يک مجلس شام خصوصي با معاون اول رئيس جمهور،وعده هاي حمايتي دلگرم کننده اي، هم از طرف رهبران کنگره و هم از سوي وزير امور خارجه دريافت کرد.
وزير امور خارجه(در حال دست دادن با لانگ):آدام لانگ در مبارزه با تروريسم در کنار آمريکا ايستاد و من امروز بعد ازظهر افتخار مي کنم که در کنار او ايستاده ام،آدام، از ديدنت خوشحالم.
روث(دندان هايش را به هم چفت مي کند):پوزخند نزن!
لانگ(در حال پوزخند):متشکرم.خيلي متشکرم. منم از ديدنت خوشحالم.
روث:واي،محض رضاي خدا!
اخبارگو:.. در عراق،يک بمب گذاري انتحاري...
روث تلويزيون را خاموش مي کند، تلفن همراهش شروع به زنگ زدن مي کند. نگاهي به آن مي اندازد.
روث: آدامه، زنگ مي زنه که بپرسه چطور پيش رفت.(تلفنش را خاموش مي کند)بذار سختي بکشه.
نويسنده: اون هميشه از شما نظر مي خواد؟
روث: هميشه و معمولا اغلب هم مي پذيره.به استثناي اين اواخر.
113-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-شب
نويسنده و روث روبه روي يکديگر نشسته اند. دپ براي هر دو کاسه اي سوپ مي ريزد. شروع به خوردن مي کنند.
روث:چطور پيش مي ره؟
نويسنده:کتاب؟ راستش رو بخواين خوب پيش نمي ره.مي توانم رک و پوست کنده حرف بزنم؟
روث: البته.
نويسنده: متوجه شدم درک بعضي چيزها برام سخته.
روث: چه چيزهايي؟
نويسنده: خب، من نمي تونم درک کنم چرا اين جوون خوش قيافه که به کمبريج مي ره بدون ذره اي علاقه به سياست و کسي که وقتش رو به بازيگري و افتادن دنبال دخترها مي گذرونه، يک دفعه...
روث: با من ازدواج مي کنه؟
نويسنده: نه، نه، اين نه.اين که اصلاًچيزي که من متوجه نمي شم اينه که چرا تو سن 22 سالگي يک دفعه فعال سياسي مي شه. اين از کجا نشئت مي گيره؟
روث:ازش نپرسيدي؟
نويسنده:گفت به خاطر شما به حزب ملحق شده.يه داستان فوق العاده، از ظاهر شدن شما زير بارون.من مي خواستم کل کتاب رو با اون شروع کنم.
روث:و الان شروع نکردي؟
نويسنده:نه، نمي تونم، حقيقت نداره.
روث: نداره؟
نويسنده: خب، خودتون هم مي دونين که نداره. اون دو سال قبل از اين که شما رو ببينه عضو حزب بوده.
روث: تو از کجا مي دوني؟
نويسنده(با کمي تأمل):من يه کپي از اصل کارت عضويت حزبش دارم.
مايک مک آرا تو بايگاني پيداش کرده بود.
روث:مايک نمونه بارزي براي خراب کردن يه داستان خوب با جست وجوهاي بيش از حده!چيز ديگري هم پيدا کرده؟
نويسنده:چيز زيادي نه. بيشتر موارد مربوط به کمبريج مي شه.
دپ مي آيد و ظرف هاي سوپ خوري را جمع مي کند و غذاي اصلي را مي کشد. ماهي بخارپز شده همراه با برنج و سبزيجات. روث با حالتي اخم کرده با کارد و چنگالش بازي مي کند.واضح است که ناراحت است.
نويسنده(در ادامه):شما بيشتر از اون به سياست نزديک بودين.
روث:مطمئنا من با دوست دخترهاش، همه اون جاکوستاها(10) و پندوراها(11) در کمبريج فرق مي کردم.
نويسنده: ازدواجش با شما حتماً براي اون خيلي حياتي بوده.دانش شما، روابط شما در حزب.
روث: و من فکر مي کردم براي هيکلم من رو مي خواد!
نويسنده: تا حالا خواستين که به اختيار خودتون يه سياستمدار تمام و کمال باشين؟
روث:البته.تو تا به حال نخواستي يه نويسنده تمام و کمال باشي؟
نويسنده(کارد و چنگالش را روي ميز مي گذارد(:آخ!
روث: معذرت مي خوام. احساساتت رو جريحه دار کردم. گمون نمي کردم نويسنده هاي پشت پرده هم احساساتي باشن.
نويسنده:اوه،چرا ما هستيم، ما هستيم!
114-داخلي- خانه، اتاق نشيمن-شب
نويسنده و روث روي مبل راحتي نشسته اند.
روث: مي دوني، پزشک قانوني گفته بود اون حدود نصف بطري مشروب خورده بوده.
نويسنده: چه راحت.
روث:منظورت چيه؟
نويسنده(رو به گيلاسش):هيچي.
روث: به نظرتو مرگش مشکوک بوده؟
نويسنده: به نظر شما نبوده؟
روث(آهسته):چرا.نظر من هم همينه.
نويسنده(بي اختيار):امروز تو ساحل، يه مرد مسني رو ديدم که از اوضاع با خبر بود. مي گفت امکان نداشته که يه جسد از قايق مسافربري به ساحل لمبرت کشيده بشه.
روث(با تعجب):شوخي مي کني!
نويسنده: علاوه براين، گفت يه زني اون شب نورهايي رو در ساحل ديده. اون زن از پله ها افتاده پايين. الان مدتيه بيهوشه.من فقط همين ها رو مي دونم.
روث(به آرامي): فقط همين ها رو مي دوني؟ خداي من.
روث روي مبل شروع مي کند به گشتن.
روث: خدايا.آه.تلفن همراهت رو بده.
نويسنده (تلفن را به او مي دهد):براي چي؟
روث(درحال گرفتن شماره): بايد به آدام تلفن کنم.
دست نگه مي دارد.
نويسنده: چيه؟
روث:هيچي.
تلفن را سرجايش روي ميز مي گذارد.
نويسنده:مگه نمي خواي بهش زنگ بزني؟
روث:باشه براي بعد.اول مي خوام يه خورده قدم بزنم.
نويسنده:بيرون خيلي تاريکه.بارون هم داره مياد.
روث:ذهنم رو باز مي کنه.
نويسنده:من هم باهات ميام.
روث: نه. ممنون،در اين مورد بايد تنهايي باهاش کنار بيام. تو همين جا بمون. يه نوشيدني ديگه بخور. منتظرم نمون.
115-داخلي-خانه، اتاق خواب-شب
نويسنده پرده اتاقش را کنار مي کشد تا روث را ببيند. او به سمت تاريکي شب در حرکت است و بري او را دنبال مي کند.
120-داخلي-خانه،حمام -روز
نويسنده زيردوش در ميان توده بخار،خودش را محکم صابون مي زند.
121-داخلي-خانه،اتاق خوب- روز
نويسنده به اتاق خواب باز مي گردد. روث پشت ميز نشسته و درحال مطالعه نوشته است.
روث: تو شجره نامه خانواده رو حذف کردي. اون خيلي به لانگ ها افتخار مي کنه.
نويسنده: اگه شجره نامه خانواده اي رو مي خواي،بايد به بوستان مرکزي(12) بري.
روث:چرا هر دفعه زير اسم من رو خط کشيدي؟
نويسنده:تعجب کردم که چيز بيشتري در مورد تو نبود.
روث(درحال تماشاي او):من فقط همسرشم.
نويسنده:حتي اگه فقط همين. هم باشه،نبايد از تاريخ حذف بشي.
روث: چرا نبايد؟ اغلب زن ها اين طوري هستن.
نويسنده در کمد را باز مي کند.
نويسنده: خب، من بايد تو رو تثبيت کنم.در تمام موقعيت هايي که فراموش کرده قرارت بدم.
روث: چه مهربون.مثل منشي رئيسي که تاريخ تولد همسرش رو بهش يادآوري مي کنه؟
نويسنده: يه چيزي تو همين مايه ها.اما همان طور که گفتي من يه نويسنده تمام و کمال نيستم.
روث: برنامه ت چيه؟
نويسنده: رفتن.
روث:تا اونجايي که به من مربوط مي شه لازم نيست بري.
نويسنده:تا اونجايي که به من مربوط مي شه لازمه.
روث: کجا مي خواي بري؟
نويسنده:برگردم به هتل.معذرت مي خوام.
روث:و چيزي که ديشب درباره ش حرف زديم؟ دراون مورد مي خواي چي کار کني؟
نويسنده: هيچي.
روث: نمي توني فقط از کنارش بگذري.
نويسنده:من نويسنده ش هستم، نه يه بازپرس.تو مي خواي دراين مورد چي کار کني؟
روث:شايد کتاب خودم رو نوشتم؛ ناگفته ها از زبان همسر نخست وزير پيشين. نويسنده چمدانش را بيرون مي آورد و شروع مي کند به جمع آوري وسايلش.
نويسنده:اگه يه وقت تصميم به اين کار گرفتي،يه تماس با من بگير.
روث:خيال مي کني براي نوشتن کتابم به کسي مثل تو نياز دارم؟(در حال رفتن به سمت در) نمي خوام تو خاطرات کوفتيش باشم. اون خودشه و خودش.
ازش طلاق مي گيرم و اون وقت مي تونه در زندان قرار ملاقات بذاره.
از اتاق بيرون مي رود و در را محکم به هم مي کوبد.نويسنده به جمع کردن وسايلش ادامه مي دهد. نوشته را برميدارد، تأمل مي کند. واضح است که به ياد مي آورد طبق دستور نبايد آن را بردارد. ولي با اين وجود آن را همراه با پاکت متعلق به مک آرا در چمدانش مي گذارد.
122-داخلي-خانه،ورودي -روز
بري کنار در ورودي نشسته است و رمان هري پاترش را مي خواند. نويسنده در حالي که چمدان چرخدارش را روي زمين مي کشد، نزديک مي شود.
بري(با پوزخند):صبح بخير،آقا،شب کاريمون تموم شد؟
نويسنده: چرا خفه خون نمي گيري؟
123-خارجي -خانه -روز
نويسنده زيرباران،چند قدم برمي دارد، سپس به دنبال سرپناه به سمت پناه دار خانه مي رود. کتش را بيرون مي آورد و روي سرش مي گيرد، بعد به سوي گاراژ مي دود.
124-داخلي-گاراژ-روز
نويسنده وارد گاراژ مي شود و در عريض آن را باز مي کند.
125-داخلي- فورد-روز
نويسنده سيستم ناآشناي ماشين را روشن مي کند. کليد احتراق را فشار مي دهد، موتور همراه با دستگاه ناوبر ماهواره اي کنار فرمان، به کار مي افتد.
صداي يک زن: هرچه زودتر وارد جاده شويد.
نويسنده دنده را در حالت عقب مي گذارد و حرکت مي کند.
126-خارجي- جنگل-روز
فورد مسير فرعي را زير باران طي مي کند.
127-داخلي- فورد-روز
ما در نمايي عريض از بالا، جاده اصلي را مي بينيم.
صداي يک زن:180 متر ديگر به سمت راست بپيچيد.
نويسنده عصباني مي شود وتلاش مي کند تا سيستم ناوبري را خاموش کند.
صداي يک زن: 45 متر ديگر به سمت راست بپيچيد.
128-خارجي-پيچ جاده اصلي-روز
فورد سرعتش کم مي شود تا بايستد،نشاني از غريبه نيست. به نظر مي رسد نمايش يک نفره او به پايان رسيده است.
129-داخلي- فورد-روز
صداي يک زن: به سمت راست بپيچيد.
نويسنده فرمان را مي چرخاند و به سرعت دور مي شود.
130-خارجي- جاده اصلي-روز
فورد در جاده اصلي که باراني است حرکت مي کند و به يک تقاطع نزديک مي شود.
131-داخلي-فورد -روز
صداي يک زن:180 متر ديگر به سمت چپ بپيچيد.
نويسنده شروع مي کند به سيستم ناوبري ماهواره اي ضربه زدن.
صداي يک زن:45 متر ديگر به سمت چپ بپيچيد.
نويسنده: ببخشين عزيزم، هتل سمت راسته.
صداي يک زن: به سمت چپ بپيچيد.
132-خارجي- جاده اصلي -روز
فورد به سمت راست مي پيچد.
133-داخلي-فورد-روز
صداي يک زن: هر زمان امکان پذير است دور بزنيد.
نويسنده: اين ديگه خيلي مسخره ست.
کنار جاده مي ايستد و موتور را خاموش مي کند. نمايشگر خاموش مي شود. دوباره ماشين را روشن مي کند. نمايشگر روشن مي شود. با احتياط ماشين را در دنده مي گذارد و حرکت مي کند.
صداي يک زن: هر زمان امکان پذير است دور بزنيد.
نويسنده:(آه مي کشد): باشه.تو بردي.
134-خارجي- جاده اصلي-روز
فورد با سرعت دور مي زند و به سمت مسيري که آمده بود مي رود.
135-داخلي-فورد-روز
صداي يک زن:180 متر ديگر به سمت راست بپيچيد.
136-خارجي-شهرک ساحلي-روز
فورد با پيچيدن به سمت راست به شهرک ساحلي حفاظت شده اي وارد مي شود.
137-خارجي- پايانه مسافربري-روز
فورد به سمت محل پارک خودرو مي رود و به صف ماشين هايي که منتظر واردشدن به عرشه قايق بزرگ مسافربري هستند، مي پيوندد.
139-داخلي- فورد-روز
نويسنده به دهانه زنگ زده و بازقايق مسافربري خيره شده است.
نويسنده: شوخيت گرفته.
140-داخلي- باجه بليت فروشي قايق مسافربري-روز
با رسيدن نويسنده، زن فروشنده اي پشت باجه مي نشيند.
زن فروشنده: رفت يا رفت و برگشت؟
نويسنده: رفت و برگشت. اميدوارم.
141-داخلي-قايق مسافربري، عرشه پاييني-روز
نويسنده فورد را پاک مي کند.
142-داخلي-فورد-روز
يکي از خدمه روي شيشه مي زند و اشاره مي کند که بايد موتور ماشين را خاموش کند. نويسنده نيز چنين مي کند. نمايشگر خاموش مي شود.او همچنان به آن خيره مي ماند.
143-داخلي-قايق مسافربري،کافه-روز
پشت پيشخوان، نويسنده منتظر است تا بهاي قهوه وشيريني اش را پرداخت کند.چهره اطرافيانش را بررسي مي کند. صبح خيلي زود است و جمعيت فقط مرد هستند.مشتري مقابل در حال خواندن روزنامه يواس اي تودي است.تصويري از لانگ در حال پوزخند، در کنار وزير امور خارجه و تيتر:لانگ در مواجهه با دادگاه جنايات جنگي، واشنگتن حمايت خود را نشان مي دهد.
144-خارجي- قايق مسافربري-روز
قايق مسافربري از خط ساحلي صاف و خاکستري رنگي مي گذرد.
145-خارجي- قايق مسافربري-روز
قايق مسافربري پهلو مي گيرد.
146-داخلي- فورد -روز
نويسنده موتور را روشن مي کند. صفحه نمايش فعال مي شود.
صداي يک زن: هر زمان امکان پذير است وارد جاده شويد.
147-خارجي- پايانه مسافربري وودزهول-روز
فورد از قايق مسافربري خارج مي شود و به سمت شهر حرکت مي کند. صداي يک زن:در محل دور زدن از خروجي دوم استفاده کنيد.
148-خارجي- بزرگراه ماساچوست-روز
فورد در جهت شمال به سمت بوستون در حرکت است.
صداي يک زن: 180 متر ديگر از خروجي بعدي خارج شويد.
149-خارجي-خروجي اتوبان کنکورد-روز
فورد از بزرگراه خارج مي شود.روي تابلو بلمونت سنتر(13) نوشته شده است.
150-داخلي-فورد -روز
نويسنده با احتياط در طول يک مسير محلي حرکت مي کند.
صداي يک زن:180متر ديگر به مقصدتان خواهيد رسيد.
از شيشه ها هيچ چيز غير از جنگل ديده نمي شود.
صداي ي زن (در ادامه):شما به مقصدتان رسيديد.
151-خارجي- مسير محلي-روز
فورد در شانه مسير مي ايستد. نويسنده موتور ماشين را خاموش مي کند و از آن پياده مي شود.
تنها موجود زنده سنجاب قرمز رنگي است که از کنار پايه پرچين آن نزديکي او را نگاه مي کند.کف مي زند تا او را فراري بدهد و سپس در حدود 45 متر در طول مسير پياده مي رود تا اين که به ...
152-خارجي- مسير حفاظت شده-روز
... يک در برقي همراه با جعبه کليد و دوربين مدار بسته مي رسد، که مسير عبور را که پشت درختان مي پيچيد؛ سد کرده است.آنجا يک تابلو-اين املاک تحت حفاظت غول هاي يک چشم هستند- و يک صندوق پستي کاملاًپر وجود دارد.
نويسنده دوربين را بررسي مي کند،بعد صندوق پستي را باز و نامه ها را دسته مي کند که به طور مختلف به نشاني و نام آقا و خانم پل امت، پروفسور و خانم پل امت، نانسي امت، و پروفسور پ، امت، رئيس بازنشسته، مؤسسه آرکاديا(14)، هستند.
153-داخلي- فورد -روز
نويسنده سوار بر ماشين پارک شده چمدانش را باز مي کند.
نويسنده(زيرلب مي گويد):پل امت...
پاکت نامه را بيرون مي آورد و در ميان عکس ها به دنبال عکس دسته جمعي هشت نفره روي صحنه مي گردد.آن را برمي گرداند. شماره تماس رايکارت و همچنين مشخصات هشت عضو جمع، پشت آن يادداشت شده است.درميان آنها، که با خط قرمز هم دورآن خط کشيده شده است،نام پ.امت (سينت جان)ديده مي شود.
نويسنده بار ديگر گروه را بررسي مي کند. دوربين امت را انتخاب مي کند؛ مسن تر، قدبلند و با موهايي کوتاه تر از بقيه.
نويسنده به صندلي تکيه مي دهد و به فکر فرو مي رود،با افکاري پريشان به بيرون خيره مي شود. سنجاب باز در کنار پايه پرچين ايستاده و او را تماشا مي کند.
نويسنده(رو به سنجاب):امت. اين براي تو معني اي نمي ده؟ پروفسور پل امت؟
ناگهان به سراغ پوشه اش مي رود، خاطرات لانگ را بيرون مي آورد و تا فصل پاياني نگاهي سريع به آن مي اندازد. ما کلمات ابتدايي فصل يازدهم را مي بينيم:
نويسنده (در حال خواندن):...پروفسور پل امت از دانشگاه هاروارد از اعتبار بي همتاي مردمان انگليسي زبان در انتشار دموکراسي در سرتاسر جهان نوشته است: مادامي که اين ملت ها در کنار يکديگر بايستند، آزادي در امان است؛ هر زمان که دچار لغزش شدند، استبداد قدرت گرفت. من عميقاً با اين نظريه موافق هستم.
صداي نزديک شدن يک ماشين به گوش مي رسد.
نويسنده مي چرخد تا ماشين ژاپني کوچکي را که مي گذرد ببيند. زن ميان سالي با موهاي تيره پشت فرمان است و مردي حدوداً شصت ساله با کراوات و يک کت ورزشي کنار او نشسته است. هر دو به نويسنده خيره مي شوند. آنها نانسي و پل امت هستند.
در نمايي عريض، نويسنده مي بيند که ماشين جلوي در مي ايستد و امت پياده مي شود و صندوق پستي را خالي مي کند. امت برمي گردد و با حالتي مشکوک زل مي زند به فورد، اما کمي بعد به صندلي کنار همسرش بازمي گردد. ماشينشان داخل و از ديد خارج مي شود.
نويسنده آن صفحه از نوشته را همراه با عکس ها در کيف کولي اش مي گذارد و موتور را روشن مي کند.
154-خارجي- مسير حفاظت شده -روز
نويسنده از فورد پياده مي شود.آيفون را فشار مي دهد.متوجه مي شود که توسط دوربين مدار بسته تحت نظر است.
نانسي(صدا روي تصوير از طريق آيفون تغيير کرده است):بله؟
نويسنده: شما خانم امت هستين؟
نانسي(صدا روي تصوير):شما کي هستين؟
نويسنده: مي خواستم اگه ممکنه چند کلمه اي با پروفسور امت صحبت کنم.
نانسي(صدا روي تصوير):قرار ملاقات دارين؟
نويسنده:در مورد آدام لانگه. من با ايشون در نوشتن خاطراتشون همکاري مي کنم.
نانسي(صدا روي تصوير): يه لحظه، لطفاً
پس از وقفه اي کوتاه.
امت (صدا روي تصوير):من پل امت هستم.به نظرم شما حتماً اشتباه اومدين.
نويسنده:شما در کمبريج با آقاي لانگ بودين؟
امت (صدا روي تصوير):ما هم کلاسي بوديم.بله. اما نمي تونم ادعا کنم مي شناسمش.
نويسنده:من يه عکس از شما دو نفر با هم دارم.
وقفه اي طولاني.
امت (صداي روي تصوير): بيا بالا تو خونه.
در برقي با صداي جيرجير باز مي شود.
155-داخلي- فورد-روز
در نمايي عريض، خانه امت وارد قاب تصوير مي شود. يک خانه مهاجر نشين جديد، همراه با حفاظ، ساخته شده از سنگ و چوب هايي که سفيد رنگ آميزي شده اند.
156-خارجي- خانه امت -روز
نويسنده در حالي که کيف کولي اش را برشانه دارد، از ماشينش پياده مي شود و به سمت خانه نزديک مي شود.امت بالاي پله جلويي ايستاده است.کاملاً مرتب و منظم، کت ورزشي،پيراهني به رنگ آبي خاکستري روشن،کراواتي قرمز رنگ و دستمال گردني هماهنگ با لباس هايش بر تن کرده است. عينکش فريمي از جنس لاک لاک پشت دارد.
امت:من يه قانوني براي خودم درست کردم که هيچ کس رو بدون قرار ملاقات نبينم.اما شما به عکسي اشاره کردين که حس کنجکاوي من رو تحريک کرد.
او نگاهي به کيف کولي مي اندازد و متوجه مي شود که برخلاف ميلش مي بايست نويسنده را به داخل دعوت کند. در را باز مي کند.
امت (در ادامه): خواهش مي کنم، بفرمايين داخل.
157-داخلي-خانه امت، سالن-روز
خانه اي سرد و تميز با کف پوش جلا داده شده و گل هاي خشک، همراه با راه پله اي به سبک خانه هاي مهاجرنشين و ساعتي اجدادي با صدايي بلند که در پاگرد تيک تاک مي کند. نويسنده به دنبال امت مي رود. از ميان در که باز است، در يک نگاه نانسي، با تلفني در دست درآشپزخانه ديده مي شود.
نانسي:بله، الان اينجاست.
نانسي نگاهي به نويسنده مي اندازد و در را مي بندد.
امت: مي تونم ببينمش؟
نويسنده:البته.
نانسي(از داخل آشپزخانه، صدا روي تصوير):آره ،خودش تنهاست. چيزي نگفت.انگليسي.حدوداً چهل ساله.
نويسنده عکس را از کيفش بيرون مي آورد و به امت مي دهد. امت عکس را با دقت نگاه مي کند.
امت:خب، به طور مشخص چيزي به خاطرم نمياد.
نويسنده: اما اين شما يين.
امت:آره، درسته؛ من در درامات روي صحنه مي رفتم. همون طور که مي دوني مربوط به دوران گذشته ست.
نويسنده: درامات؟
امت:معذرت مي خوام. انجمن نمايش دانشگاه يل. زماني که براي تحقيق دکترام به کمبريج رفتم، علايقم رو به تئاتر دنبال مي کردم. مي تونم اين رو داشته باشم؟
نويسنده: متأسفانه نه.قول مي دم يه کپي ازش بهتون بدم.
امت:جدي؟ لطف مي کني.
نويسنده عکس را مي گيرد و در کيفش مي گذارد.
امت(در ادامه):ممکنه بگين چطور به اينجا اومدين؟
نويسنده: خوشحال مي شم.
امت: بريم به اتاق مطالعه من.
نويسنده جلوتر از امت وارد اتاق مطالعه مي شود. امت دستش را روي ديوار کنار چهارچوب در مي کشد.
امت: بله، حصار من. همه ما يکيش رو داريم.
گزارشگر تلويزيون:...حامي فعاليت هاي دادگاه جنايات بين المللي بودم. آقاي لانگ اضافه کردند. مبارزه با خشونت بسيار مهم تر از آن است تا با هدف انتقام شخصي از آن استفاده شود...
مسئول بار نزديک مي شود.
مسئول بار:چي براتون بيارم.آقا؟
نويسنده:نوشيدني،لطفاً پر باشه. بدون يخ.ممکنه کانال رو عوض کنين؟
مسئول بار: حتماً
مسئول بار کنترل را رو به تلويزيون مي گيرد و اخبار با بازي هاکي روي يخ عوض مي شود.نوشيدني را در ليواني مي ريزد.
مسئول بار(ادامه مي دهد):چيزي براي خوردن ميل دارين؟
نويسنده: چي دارين؟
مسئول بار:ساندويچ مخلوط. سوپ صدف.
نويسنده: سوپ خوبه.
درگوشه اي مردي غريبه حدوداً پنجاه ساله با موهايي کوتاه و کت چهار دگمه پشمي نويسنده را ورانداز مي کند.ترس و اضطرابي دراو به چشم مي خورد.
غريبه:انگليسي هستين؟
نويسنده(نگاهش را به سمت او مي چرخاند):همون طور که شما هستين.
غريبه: البته که هستم. براي تعطيلات اينجايين؟
نويسنده:نه، براي کار.
غريبه: کارتون چيه؟
نويسنده:هرچي که پيش بياد.ببخشين.
نويسنده وانمود مي کند که بازي را تماشا مي کند.
غريبه(با سربه تلويزيون اشاره مي کند):شنيدم آدام لانگ در جزيره ست.
نويسنده: جدي؟
غريبه:منم شنيدم. شما اتفاقي از محلش خبر ندارين؟
نويسنده:نه، متأسفانه نمي دونم.اگه اشکالي نداره...
نويسنده توجه اش را به بازي معطوف مي کند. غريبه آه مي کشد، مي ايستد ودرحالي که آنجا را ترک مي کند، از پشت نويسنده مي گذرد.
غريبه(درحالي که عبور مي کند):عوضي.
70-خارجي-راهروي هتل-شب
يکي دوساعت بعد، نويسنده مست به در اتاقش مي رسد. به ديوار تکيه مي دهد، به دنبال کليدش مي گردد، سپس سعي مي کند قفل را باز کند. اشتباه مي کند. با فشار آرامي که به در وارد مي شود، در باز مي شود.
نويسنده:کسي اينجاست؟
71-داخلي-اتاق خواب هتل- شب
اتاق با نور قرمز رنگ متناوب فانوس دريايي و صفحه نمايش لپ تاپ روشن شده است. با چهره اي اخم آلود با احتياط از در داخل مي شود و چراغ مطالعه را روشن مي کند. رونوشت مصاحبه اش با لانگ روي ميز و سطح زمين پخش شده است. متوجه مي شود که چمدانش باز است. تلفن را برمي دارد و شماره 9 را مي گيرد.
پذيرش هتل(صدا روي تصوير):پذيرش.
نويسنده: شما کسي رو ديدين که بياد توي اتاق من؟
پذيرش هتل(صدا روي تصوير):نه، آقا.
نويسنده: اون مهمون ديگه چي؟اون مرد انگليسي.
پذيرش هتل(صدا روي تصوير):شما تنها مهمون حاضر در هتل هستين.آقا.
نويسنده گوشي تلفن را به شکل ناجوري سر جايش قرار مي دهد و با چشماني نيمه باز و گيج به وسايل به هم ريخته اش نگاه مي اندازد.
72-داخلي- اتاق خواب هتل- صبح زود
نويسنده در تخت خوابش خواب است. نور صبحگاه از ميان پرده ها به داخل مي تابد. تلفن اتاق با صدايي بسيار بلند شروع به زنگ زدن مي کند.
نويسنده با حالتي رنجور از خواب بيدار مي شود. و با احتياط گوشي تلفن را روي گوشش قرار مي دهد.
آمليا(صدا روي تصوير):بايد فوراً با هتل تسويه حساب کني. برنامه ها عوض شده. ماشين تو راهه.
اما او تلفن را قطع مي کند. گوشي تلفن را سرجايش قرار مي دهد. از بيرون صداي در ماشيني که محکم بسته مي شود، و پس از آن صداي مشابه ديگري به گوش مي رسد. صداي همهمه مردم شنيده مي شود.
نويسنده از روي تخت غلت مي زند و به سمت پنجره مي رود،پرده را کنار مي زند.
73-خارجي- هتل- روز
کارواني از ماشين ها و ون ها که برخي از آنها بشقاب هاي ماهواره روي سقفشان دارند،به شکلي منظم بيرون از هتل ايستاده اند و چندين فيلم بردار،خبرنگار،تکنسين و عکاس درآن اطراف در حال جنب و جوش هستند.
74-داخلي-سالن هتل-روز
نويسنده با لباسي مرتب و چمداني در دست از ميان توده تجهيزات رسانه اي مي گذرد. هتل پر است از گزارشگران، فيلم برداران و تکنسين هايي که با يکديگر به زبان هاي مختلف گپ مي زنند يا با تلفن هاي همراهشان صحبت مي کنند.
75-داخلي-رستوران هتل-روز
نويسنده جلوي بوفه بار ايستاده است و يک ليوان آب پرتقال مي نوشد. تصويربرداري که وسايل کارش را به خودش آويزان کرده است،کنار او ايستاده و روزنامه نيويورک تايمز را مي خواند. نويسنده سرش را بالا مي آورد تا تيتر صفحه نخست را بخواند:دادگاه جنايات جنگي عليه نخست وزير پيشين حکم صادر کرده است.
تصويربردار(با اشاره به او):کنفرانس خبري لاهه ساعت ده به وقت شرقي برگزار مي شه.
نويسنده:متشکرم.
متصدي دوربين:طرف کي هستي؟
نويسنده: طرف خودم.
76-داخلي- ون کوچک- روز
نويسنده در صندلي جلو کنار راننده نشسته است، چمدانش را در آغوش گرفته و همراه با يکي از مأموران امنيتي به سمت خارج از شهر در حرکت هستند. شماره اي را با تلفن همراهش مي گيرد.
نويسنده: ريک ريکاردلي لطفاً.
دستيار(صدا روي تصوير):ايشون الان بيرون از دفترشون هستن. ممکنه با پست صوتيشون باهاتون تماس بگيرم؟
نويسنده: چرا که نه؟
مأمور امنيتي: اي لعنتي، دوباره شروع شد.
در امتداد مسير از شيشه جلوي اتومبيل تظاهرکنندگاني همراه با پلاکارد و بلندگو ديده مي شوند، ماشين هاي پليس و خبرگزاري ها نيز حضور دارند.
77-خارجي-تقاطع جاده- روز
ون کوچک سرعتش را کم مي کند تا از مسير اصلي به سمت راهي که به خانه رينهارت منتهي مي شود بپيچد. تظاهر کنندگان به سمت جلو هجوم مي آورند.
زني با بلندگو:لانگ!لانگ!لانگ!
معترضان:دروغگو!دروغگو! دروغگو!
جمعيت تکرار مي کنند. ضرباتي ممتد بر ون کوبيده مي شود.
ريک(صدا روي تصوير):ريک ريکاردلي، پيغام خود را بگذاريد.
78-داخلي-ون کوچک -روز
جمعيت با چهره هايي خشمگين به پنجره فشار مي آورند.
نويسنده: سلام ريک.حالا کتاب رو دو هفته اي مي خوان. ممنون که اين کار رو بهم دادي. نمي تونم حرف بزنم. يه سري معترض صلح طلب سعي مي کنن من رو بکشن.
ناگهان به شکلي عجيب صورت غريبه اي که در هتل بود،به شيشه مي چسبد. و با اشاره انگشتش به او فحش مي دهد.
غريبه(با دهاني پوشيده شده،از پشت شيشه):تو براي يه قاتل کار مي کني!
ون کوچک رو به جلو مي پيچد و نگاه آنها به هم قطع مي شود.
79-خارجي- مسير جنگلي-روز
ون کوچک در مسير به سمت خانه شتاب مي گيرد.
80-داخلي-خانه، ورودي-روز
چمدان نويسنده توسط يک مأمور امنيتي بازرسي مي شود. آمليا در حالي که نوشته را در دست دارد،منتظر است.
آمليا:به نظر خسته مياي؟ تغيير ساعت خسته ات کرده؟
نويسنده:آره، اين دو روزه به اندازه ده سال پير شدم.اينجا برعکس اون بهشتيه که خيال مي کردم.
آمليا: ديشب سعي کردم چند بار بهت تلفن کنم.جواب ندادي.
نويسنده:فراموش کردم موبايلم رو شارژ کنم.
آمليا:واقعاً ؟و تلفن اتاقت چي؟
نويسنده: خوابم سنگينه.
آمليا: خب از اين به بعد مي توني اينجا خواب سنگين داشته باشي.
نويسنده:اينجا؟
آمليا:ما تحت محاصره ايم. هر روز نمي توني با رسانه ها دربيفتي. آخرش مي فهمن که کي هستي و اين برات خطرناک مي شه.
81-داخلي-خانه،اتاق خواب- روز
آمليا پرده ها را کنار مي زند. روشنايي روز، اتاق خواب را همراه با حمامي در آن روشن مي کند. نويسنده با بي ميلي به اطراف نگاه مي اندازد.
نويسنده:پس جاي مادربزرگ اينجاست؟
آمليا:نه. اينجا جاي مايک مک آرا بود.
آمليا در کمد بزرگي را عقب مي کشد تا چند پيراهن و ژاکت را در قفسه بگذارد، تعدادي کشو و چمداني در طبقه بالاي آن ديده مي شود.
آمليا(در ادامه):هنوز فرصت تميز کردنش رو پيدا نکرديم. با اين حال ملافه ها عوض شدن.
نويسنده:راستش من يه قانون براي خودم دارم. که هيچ وقت در خونه مشتري اقامت نکنم.
آمليا(نوشته را به او مي دهد):اما حالا مي توني دائم به نسخه نوشته شده دسترسي داشته باشي. مگه همين رو نمي خواستي؟ به علاوه سيد کرال هر لحظه مي رسه.(درحال خارج شدن ازدر)براي چي استراحت نمي کني، بعد بيا به ما ملحق شو.الان عملاً تو يکي از ما هستي.
نويسنده: واقعاً؟
آمليا(در آستانه در):ديروز يه جوابيه رو پيش نويس کردي. اين باعث همکار شدن تو مي شه.
82-داخلي-خانه، اتاق خواب-روز
نويسنده به سختي روي تشک مي نشيند.متوجه يک برآمدگي زير تخت مي شود؛ يک جفت کفش راحتي. با انگشتانش آنها را برمي دارد و به داخل کمد پرت مي کند. از پنجره هلي کوپتري در حال نشستن روي شن هاست.
83-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-روز
سيد کرال روي يک مبل راحتي بزرگ نشسته،همراه با دستيار حقوقي جواني به نام انکارناسيون(1) که زن مکزيکي خوش سيمايي است و جاش(2) که سياه پوست است.هردو لپ تاپ به همراه دارند. لانگ و روث روي مبل مقابل آنها نشسته اند. چهره هردو نشان مي دهد که سرو صدا همچنان ادامه دارد. لانگ کتش را بيرون آورده و روث پشتش به اوست. آمليا و نويسنده روي صندلي يک نفره نشسته اند.
روي صفحه نمايش پلاسماي بزرگي، زني اسپانيايي، در کنفرانس خبري لاهه حاضر مي شود. درحلقه هاي نوراني حاصل از فلاش دوربين ها در جايگاه که نشان دادگاه جنايات جنگي روي آن نقش بسته است، مي ايستد.
مسئول رسيدگي به جنايات جنگي:قصد دارم بيانيه کوتاه رو منتشر کنم.سؤالي رو نمي پذيرم. امروز صبح حکم بازجويي از نخست وزير سابق آقاي آدام پيتر بنت لانگ براي من صادر شد. تحت بندهاي هفت و هشت قانون مدون سال 1998 دادگاه جنايي بين المللي در رم. من مي بايست هرچه سريع تر با آقاي لانگ و دولت انگليس ارتباط برقرار کنم و از آنها تقاضاي همکاري همه جانبه اي داشته باشم.متشکرم.
مسئول رسيدگي به جنايات جنگي به سؤالاتي که با صداي بلند پرسيده مي شوند، اعتنايي نمي کند و جايگاه را ترک مي کند.تصوير قطع مي شود به نمايي که به طور زنده با هلي کوپتر از خانه رينهارت تصويربرداري مي شود.
آمليا صداي تلويزيون را کم مي کند. تلفنهاي داخل خانه شروع مي کنند به زنگ خوردن.هلي کوپتر ارتفاعش را کم مي کند. شيشه هاي پنجره ها به صدا در مي آيند.
کرال: ما بايد تو رو به واشنگتن ببريم،آدام،فوراً،هواپيماي من در فرودگاه منتظره. مي تونيم ترتيب ملاقات تو رو با سخنگوي کاخ سفيد در زمان ناهار بديم و يه عکس دو نفره با وزير امور خارجه در بعدازظهر بگيريم.
لانگ:اون وقت به نظر نمياد من دستپاچه شدم؟
کرال:نه، اونها هردوشون مي گن که اين ملاقات از هفته ها قبل برنامه ريزي شده بوده.
لانگ:خب درباره چه کوفتي بايد با هم صحبت کنيم؟
کرال: ايدز؟ فقر؟ تغييرات آب و هوايي؟ کي اهميت مي ده؟ مسئله مهم اينه که به دنيا نشون بدي مثل هميشه يه مسئله کاريه.
لانگ: نظرت چيه روث؟
روث: به نظرم خيلي فکر بديه. تو مثل يه پسر آمريکايي کتک خورده مي شي که داره گريون به سمت خونه باباش مي ره.
لانگ: خب تو چي مي گي؟
روث:برگرد به لندن.دولت بايد از تو حمايت کنه.
آمليا: دولت انگليس کاملاً با گروه تجسس همکاري خواهد کرد.
روث:واقعاً؟چي باعث شده همچين فکر کني؟
آمليا:بهش فکر نمي کنم، روث، دارم مي خونمش.
در پايين صفحه تلويزيون خبر جديدي با عنوان «دولت بريتانيا با بازرسان جنايات جنگي کاملا همکاري خواهد کرد» حک شده است.
اخبارگو:گمان مي کنم اکنون مي توانيم با پخش زنده به سازمان ملل در نيويورک بازگرديم...
ريچارد ريکارت در حالي که توسط خبرنگاران و تصويربردارها محاصره شده است، از ميان سالن سازمان ملل مي گذرد.
اخبارگو(در ادامه، صدا روي تصوير)...جايي که وزير سابق امور خارجه ريچارد ريکارت در شرف اعلام يک بيانيه است.
ريکارت: من خبر امروز در لاهه رو با شوک بزرگ و ناراحتي نگاه مي کردم.
آدام لانگ دوستي قديمي براي من بوده و هست...
روث:اي متظاهر عوضي!
ريکارت:... متأسفم که ايشون اين قضيه رو به عنوان مسئله اي شخصي مطرح کردن، اين قضيه شخصي نيست. مربوط به عدالته. اين مسئله براي اطمينان يافتن از آن است که هر رهبر سياسي و نظامي بايد بداند که وقتي تصميمي مي گيرد، بايستي در برابر قوانين بين المللي پاسخ گو باشد. متشکرم.
خبرنگار:قربان، اگه از شما دعوت کنن، براي شهادت حاضر مي شين؟
ريکارت: البته که حاضر مي شم.
روث: معلومه که حاضر مي شي،کثافت بدبخت.
تصوير تلويزيون قطع مي شود به نماي هلي کوپتر از خانه.
لانگ:ترتيبش رو بده.مي ريم به واشنگتن.
روث:هنوزم مي گم ظاهر بدي پيدا مي کنه.
لانگ: به اين بدي نيست که از هيترو با دستبند ببرنت.
روث: اين نشون مي ده حداقل يه کم جرئت داشتي.
لانگ: خب چرا خودت تنهايي برنمي گردي لندن؟اگه دولت بريتانيا مي خواد من رو به اين دادگاه فضول تحويل بده، پس گور پدرشون! من جايي مي رم که مردم من رو بخوان. آمليا، به بچه ها بگو ما داريم مي ريم.يکي از دخترها رو براي جمع کردن وسايلم نگه دار،بهتره تو هم چمدونت رو ببندي.
روث(با بداخلاقي):چرا از يه چمدون استفاده نکنيم؟ خيلي راحت تره.
براي يه لحظه هيچ کس حرکتي نمي کند. سپس آمليا آرام بلند مي شود و اتاق را ترک مي کند. روث به دنبال او چند ثانيه بعد خارج مي شود. در طبقه پايين محکم بسته مي شود. لانگ به خود مي پيچد و با خستگي بلند مي شود و مي ايستد. ديگران نيز مي ايستند، همه آماده بيرون رفتن مي شوند. لانگ کتش را مي پوشد و دستش را به سمت نويسنده دراز مي کند.
لانگ: فردا مي بينمت. معذرت مي خوام که تنهات مي ذارم. حداقل شايد اين اتفاقات به فروش کمک کنه.
نويسنده: شايدم روابط عمومي دفتر رينهارت ترتيب تمام اين قضايا رو داده.
لانگ(با لبخندي خفيف):خب ممکنه بهشون بگي تمومش کنن؟
کرال: بسيار خب بچه ها، يادتون باشه،خندون،چهره هاتون خندون باشه.
84-خارجي- خانه رينهارت-روز
در نمايي از هلي کوپتر ديده مي شود:گروه؛ لانگ،کرال،لوسي و آليس به علاوه مأموران امنيتي خانه را به سمت ون کوچکي ترک مي کنند.
85-داخلي-خانه،اتاق نشيمن-روز
نويسنده گزارش خبري را از تلويزيون تماشا مي کند. خبرنگاري جلوي صف تظاهرکنندگان ايستاده است.يکي از آنها همان غريبه است.نويسنده در حالي که روي صندلي نشسته است، به سمت جلو خم مي شود.
خبرنگار: خب بذارين با چندتا از اين تظاهرکنندگان حرف بزنم. شما آقا، گمان مي کنم انگليسي هستين.
غريبه: درسته.
خبرنگار:خب چي باعث شده اين همه راه تا اينجا بياين؟
غريبه:پسرم. اون تو يکي از جنگ هاي غيرقانوني آقاي لانگ کشته شد. لانگ هيچ وقت از مجروحان ملاقات نکرد.اون هيچ وقت معذرت نخواست.
خبرنگار:(جابه جا مي شود):مي تونم از شما هم همين سؤال رو بپرسم؟
غريبه: تو يه قاتلي،لانگ! تو يه جاني جنگي هستي!
86-خارجي-جنگل -روز
دو ماشين از ميان جنگل عبور مي کنند، چراغ هاي جلويشان روشن است، مي پيچند به سمت جاده اصلي تا با تظاهر کنندگان و خبرگزاري ها رو به رو شوند.دو ماشين مي ايستند.
87-جاده اصلي -روز
لانگ از ماشين جاگوار پياده مي شود،کرال و سه نفر از مأموران امنيتي ويژه اش او را همراهي مي کنند. با گام هايي بلند به سمت خبرنگاري که ايستاده است مي رود.غريبه را در ميان جمعيت مي بينيم، که تلاش مي کند از ميان کمربندهاي نيروهاي پليس ماساچوست که تعدادشان افزايش يافته است، عبور کند.
معترضان: لانگ!لانگ!لانگ! دروغگو!دروغگو!دروغگو!
لانگ روبه روي يکي از دوربين هاي تلويزيوني مي ايستد. شعارهاي معترضان در صحنه شنيده مي شود.
لانگ: معذرت مي خوام که مدت زماني طولاني دراين سرما منتظر موندين...
88-داخلي-اتاق نشيمن-روز
نويسنده بيانيه لانگ را به صورت زنده از تلويزيون تماشا مي کند.
لانگ:...من دوست دارم چند کلمه اي در جواب حکم صادره از سوي لاهه صحبت کنم...
89-خارجي- بزرگراه-روز
لانگ:... زمانه عجيبي است وقتي آنهايي که براي آزادي و عدالت به پا مي خيزند به جنايتکار بودن متهم مي شوند. در حالي که آنهايي که دشمني را برانگيختند و دنبال نابود کردن دموکراسي هستند، همچون قرباني با آنها رفتار مي شود. جنايتکارهاي جنگي بگذاريد يک چيز را کامل روشن کنم؛ تا وقتي که جان در بدن دارم، با تروريسم مبارزه مي کنم. چه در ميدان جنگ يا اگر لازم باشد در دادگاه ها.خيلي ممنون.
لانگ روي پاشنه پا مي چرخد و بي اعتنا به سؤالات بلند تظاهرکنندگان به سمت ماشينش قدم برمي دارد.
90-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-روز
نويسنده تلويزيون را خاموش مي کند. ناگهان سکوتي عميق خانه را در برمي گيرد.
91-داخلي-خانه،راهرو-روز
نويسنده از جلوي اتاق خواب روث مي گذرد. صداي گريه کردن آرام او به گوش مي رسد. لحظه اي مي ايستد تا گوش بدهد، سپس آرام به سمت اتاق خودش که مجاور آن است، مي رود.
92-داخلي-خانه،اتاق خواب-روز
نويسنده در کمد را باز مي کند. چمدان قرمز رنگ قديمي بزرگي در طبقه بالاي آن قرار دارد.آن را پايين مي آورد.
قفل آن را فشار مي دهد ودرش را باز مي کند. بعد پيراهن ها،کت ها و شلوارهاي مک آرا را از داخل آن بيرون مي آورد و در جعبه اي جاي مي دهد.
کشوها را بيرون مي کشد، جوراب ها و لباس هاي زير را در جعبه خالي مي کند. با بيرون کشيدن آخرين کشو مي بيند چيزي به زير آن چسبانده شده است. آن را جدا مي کند؛ پاکتي بزرگ، به آدرس مايکل مک آرا، صندوق پستي 2727، وينيارد هون،پشت آن يادداشت شده مرکز اسناد آدام لانگ، کمبريج.
نويسنده با حالتي متحير، محتويات داخل آن را با احتياط خارج مي کند؛تعدادي عکس و فتوکپي، دوصفحه به يکديگر الصاق شده اند؛ يکي فتوکپي اي است از کارت عضويت حزبي لانگ، به تاريخ 1975، و ديگري گزارشي از انتخابات شهري لندن که لانگ را درحال جلب آرا در سال 1977 نشان مي دهد. دور هر دو تاريخ با خودکار قرمز رنگ خط کشيده شده است. نويسنده با ترس يکي يکي آنها را نگاه مي کند.
نويسنده(با يک نفس):لعنتي!
توجه اش را معطوف به عکس ها مي کند، به سرعت هريک را بررسي مي کند، وقتي تمام شد، آنها را روي زمين مي اندازد. ما عکس سياه و سفيدي از دوران دانشجويي لانگ در کمبريج مربوط به اوايل دهه هفتاد مي بينيم؛ عکس هاي آتليه دانشگاه که در پايين آن مشخص است؛ تصاوير لحظه اي از دانشجويان در کنار يک رودخانه، لانگ لباس فارغ التحصيلي از دانشگاه کمبريج را برتن دارد.
ضربه آرامي بردر مي خورد. نويسنده به اطرافش نگاه مي اندازد.
نويسنده(در ادامه):يه لحظه!
شتابان عکس هاي پراکنده شده را جمع و برعکس مي کند.
نويسنده(در ادامه): بله؟
در باز مي شود و دپ داخل مي شود. با دقت به لباس هاي روي زمين نگاه مي کند. دپ(با حالتي مشکوک):آقا؟ناهار مي خورين؟
نويسنده:عالي مي شه،ممنون، پنج دقيقه بهم وقت بده.
دپ اتاق را ترک مي کند.نويسنده در حالي که عکس ها را در پاکت قرار مي دهد،متوجه مي شود پشت يکي از آنها فهرستي از اسامي نوشته شده است.دور اسم پ،امت،سينت جانز(3) دايره قرمز کشيده شده، همراه با شماره تلفني که به شکلي نامرتب زير آن يادداشت شده است. بار ديگر به عکس نگاه مي اندازد. ما لانگ را در سن 22 سالگي روي صحنه همراه با ديگر اعضاي نمايش، هشت نفر مرد و زن جوان، که در زير نور دست در دست دور هم جمع شده اند مي بينيم، گويي که تمرين آواز را تازه به پايان رسانده اند.
نويسنده شماره تلفن را بررسي مي کند. لحظه اي تأمل مي کند. سپس تلفن همراهش را بيرون مي آورد و با آن تماس مي گيرد.صداي خرخر طولاني شماره گير خطوط آمريکا را مي شنويم.چندين بار تکرار مي شود، و به محض آن که نويسنده مي خواهد تماس را قطع کند،جواب داده مي شود.
ريکارت(پست صوتي):ريچارد ريکارت.
نويسنده به شدت گيج شده که کلامي به زبان بياورد.
ريکارت(در ادامه،پست صوتي): شما؟
نويسنده تلفن همراهش را قطع مي کند ودر حالي که بوق مي خورد روي زمين مي اندازد.تمام عکس ها و فتوکپي ها را در پاکت مي گذارد، نگاهي به اطراف مي اندازد،سپس زير تشک پنهانشان مي کند:
به محض آن که کارش تمام مي شود،تلفنش شروع به لرزيدن مي کند و خرچنگ وار روي زمين چوبي جلا داده شده به حرکت درمي آيد. با حالتي مسحور شده به آن نگاه مي کند.
93-داخلي-خانه،آشپزخانه -روز
نويسنده نشسته ساندويچ و نوشيدني اش را مي خورد و با حالتي متفکرانه نقشه جزيره را نظاره مي کند. دپ در حال تماشاي اوست.
نويسنده:خانم لانگ اين اطرافه؟
دپ:نه آقا. به وينيارد هون رفتن،براي خريد.
بلند مي شود و به سمت نقشه مي رود، همچنان ساندويچش را مي جود.
نويسنده: دپ؟
دپ:بله،آقا؟
نويسنده: جسد آقاي مک آرا کجا پيدا شد؟
دپ: در ساحل لمبرت،آقا.
نقشه را جست وجو مي کند. تلفنش باز وز وز مي کند.با عجله آن را خاموش مي کند و به دپ لبخند مي زند.
94-داخلي-گاراژ-روز
داک، باغبان، در گاراژ را عقب مي کشد، ابتدا چندين دوچرخه که در کنار هم پارک شده اند و سپس فورد سياه بزرگي در تصوير ديده مي شوند. نويسنده يکي از دوچرخه ها را از جايگاهش بيرون مي آورد.
داک: به زودي بارون مي گيره با ماشين برين.
نويسنده: نه، دوچرخه بهتره.
داک: کليد داخل ماشينه. براي مهمون ها.با ماشين برين. آقاي مک آرا خيلي دوستش داشت.
نويسنده: با دوچرخه مي رم.اين برام بهتره.
95-خارجي- خانه رينهارت-روز
داک در حالي که به جارويش تکيه داده است، نويسنده را تلوتلو خوران سوار بر دوچرخه، تماشا مي کند. باعبور او از جلوي اتاقک نگهباني، يک مأمور امنيتي بيرون مي آيد تا ببيند او چه کار مي کند.
96-خارجي-جنگل-روز
نويسنده مسير را رکاب مي زند. آسمان ابري است. در محل تقاطع با جاده اصلي مي ايستد و مشاهده مي کند که ...
97-خارجي- پيچ جاده اصلي- روز
...غير از غريبه بقيه تظاهرکنندگان رفته اند. در اتاقکي موقتي از جنس پلي اتيلن آن سوي جاده نشسته است، همراه با پلاکاردي که تصوير مردي جوان با لباس رسمي ارتش بريتانيا و نوشته اي روي آن با عنوان کشته شده توسط آدام لانگ، را نشان مي دهد.
با نزديک شدن به تقاطع نويسنده سرعتش را کم مي کند تا به سمت چپ بپيچد، غريبه بلند مي شود و او را صدا مي زند.
غريبه: يه لحظه صبر کن!
نويسنده چنان مضطرب است که نمي تواند فرار کند،طوري به سمت جاده اصلي رکاب مي زند که نزديک است توسط ماشيني که نزديک مي شود کشته شود. ماشين از مسير منحرف مي شود و عبور مي کند.صداي بوقش که نشان از عصبانيت او دارد شنيده مي شود.
نويسنده از بالاي شانه اش رو به عقب غريبه را در حالي که ايستاده و او را تماشا مي کند، مي بيند.
98-خارجي- جاده اصلي -روز
نويسنده در طول جاده رکاب مي زند. نزديک تابلوي «ساحل لمبرت» از مسير اصلي منحرف مي شود. بارش باران شروع مي شود.
99-خارجي-جنگل-روز
درحالي که نويسنده در مسير منتهي به ساحل خلاص حرکت مي کند، باران همراه با رعد وبرق مي بارد. خانه به نظر متروکه با ايواني جلوي آن را مي بيند.از روي دوچرخه پايين مي پرد، سعي مي کند آن را به دستک حصار کوتاه تکيه دهد و به سمت سرپناه مي دود.
100-خارجي- ايوان -روز
نويسنده خيس آب، خم مي شود و موهايش را تکان مي دهد.سگي شروع به پارس کردن مي کند.سرش را بلند مي کند و با ديدن چهره پيرمردي از لاي در وحشت مي کند.
نويسنده: اوه خداي من، شما من رو ترسوندين.
پيرمرد در را باز مي کند، سگ تري ير(4) کوچکي را رها مي کند،که به سمت نويسنده مي پرد. صاحبش بسيار پير است، دو سمعک هم رنگ بدن در گوشش ديده مي شود.
پيرمرد:انگليسي هستي؟
نويسنده: آره.
پيرمرد: عيبي نداره.مي توني پناه بگيري.پناه گرفتن مجانيه.رزي!
سگ را صدا مي زند که آرام باشد و او را به داخل خانه راهنمايي مي کند.
در را مي بندد.
پيرمرد(در ادامه):پس تو انگليسي هستي هان؟ براي اين يارو لانگ کار مي کني؟
نويسنده:تا حدودي بله.
پيرمرد:باهوش به نظر مياي،چرا اون رفت و خودش رو با اون احمقي که تو کاخ سفيده يکي کرد؟
نويسنده:خب اين همون چيزيه که همه مي خوان بدونن.
پيرمرد:چي تو رو به اين بخش از جزيره کشونده؟
نويسنده: من يه ناظرم.
پيرمرد:خب،روز بدي رو براي اين کار انتخاب کردي.
نويسنده: يکي که من مي شناختم اونجا روي ساحل پيدا شده.
پيرمرد: منظورت اون يارو انگليسيه ست که سوار قايق مسافربري بود؟
نويسنده: درسته.
پيرمرد: اتفاق بامزه اي بود.
نويسنده:منظورتون چيه؟
پيرمرد:به هيچ وجه جريان آب نمي تونه اون طرف رو اين قدر به سمت غرب آورده باشه.
نويسنده:نمي تونه؟
پيرمرد: به هيچ وجه!
نويسنده: مطمئنين؟
پيرمرد: من 54 ساله اينجا زندگي مي کنم.
نويسنده:اين رو به پليس هم گفتين؟
پيرمرد: پليس؟ من با اين سنم کارهاي مهم تري براي انجام دادن دارم، مرد جوان،آنابت با پليس سرو کارداره.
نويسنده:همسرتون؟
پيرمرد(باحالتي عصباني):آنابت وارمبرند(5). بيوه مارس وارمبرند(6) اون درباره نورها بهشون گفت.
نويسنده:نورها؟
پيرمرد: نورهاي روي ساحل.
نويسنده:کي؟
پيرمرد:شبي که جسد با آب آورده شد.
يک مکث.نويسنده به او خيره مي شود.
نويسنده:مي تونين خونه خانوم وارمبرند رو به من نشون بدين؟
پيرمرد:البته،فقط کافيه ساحل رو به سمت پايين دنبال کني. نزديک ترين خونه به اقيانوس.
نويسنده برمي گردد تا خارج شود.
پيرمرد(در ادامه):اما باهاتون حرف نمي زنه.
يپرمرد: تو کماست. يه هفته پيش از پله ها افتاد، از اون موقع تو کماست!
101-خارجي-جنگل -روز
نويسنده بي اعتنا به باران به سمت پايين تپه اي شني رکاب مي زند، از کنار خانه متروکه مي گذرد. دوچرخه را به درختي تکيه مي دهد و از تپه شني بالا مي رود.
102-خارجي- ساحل،تپه شني-روز
نماي تپه شني وحشت آور است: نيم کره خاکستري رنگ يک پارچه اي از ابرهاي فراري از باد و اقيانوسي پرتلاطم، امواج پرتاب مي شوند و به طور متناوب به کرانه دريا اصابت مي کنند، برخوردهايي خشمناک.
نويسنده در باد تلوتلو خوران به سمت عقب مي رود، قطرات باران را از روي چشمانش پاک مي کند. وقتي بار ديگر نگاه مي کند، دو پيکر ترسناک که به خاطر هوا لباس هايي گرم پوشيده اند، به سمت او در حرکت هستند. لحظه اي طول مي کشد تا متوجه شود يکي از آنها روث است و ديگري بري.
نويسنده با اکراه به سمت ساحل مي رود تا با آنها ديدار کند.
103-خارجي- ساحل-روز
روث سعي مي کند مطلبي را به نويسنده بگويد، اما باد مانع از حرف زدن او مي شود.با اشاره او را به نزديک خود فرا مي خواند و او را کمي پايين مي کشد، تا بتواند در گوشش صحبت کند.
روث: بيا پايين، دپ بهم گفت که اينجا بودي، ما اومديم که قبل از شروع توفان پيدات کنيم. چي کار داري مي کني؟
نويسنده: هواخوري.
روث:نه جدي مي گم.
نويسنده: مي خواستم ببينم مايک مک آرا کجا پيدا شده.
روث: چرا؟
نويسنده: آدام ازم خواست يه چيزي درباره ش تو کتاب بنويسم.
روث: دوچرخه ت کجاست؟
نويسنده(به شن ها اشاره مي کند):اون بالا.
روث:بري،ماشين رو بيار نزديک و توي جاده به ما ملحق شو.
بري: نمي تونم اين کار رو بکنم خانم لانگ، مي ترسم.بايد تمام مدت کنارتون باشم.
روث:محض رضاي خدا! جداً خيال مي کني تروريست ها اينجا کمين مي کنن؟ برو ماشين رو بيار قبل از اين که سينه پهلو کني.
بري(با ناراحتي):باشه.ولي خواهش مي کنم در مسير بمونين و با کسي صحبت نکنين.
روث(با حالتي مسخره):با هيچ نويسنده اي هم حرف نمي زنيم. قول مي دم.
104-خارجي- ساحل،تپه شني-روز
نويسنده و روث از شيب تپه شني پايين مي آيند. با رسيدن به دوچرخه، روث آن را بلند مي کند و رکاب مي زند و مي رود، سپس مي ايستد و به دور دست خيره مي شود. نويسنده به او مي رسد.
روث(غرق در افکارش):مايک بيچاره. نمي تونم فکر اين که اين قدر دور از خونه ش کارش تموم شد رو تحمل کنم. در تعجبم که هيچ وقت ممکنه بفهميم يه حادثه بوده يا يه خودکشي؟
نويسنده: کمکي از دست من ساخته نيست.من هيچ وقت نديدمش.
روث:گمون کنم اهميتي نداشته باشه.اون مست بود.غرق شد. پايان داستان. از روي دوچرخه پياده مي شود.نويسنده پياده دوچرخه را در طول مسير جلو مي برد. روث در کنار او قدم مي زند.
نويسنده: براي چي سوار قايق مسافربري شده بود؟
روث: نظري ندارم. مراسم تدفين دوشنبه ست، در لندن.به فکر رفتنم. يکي از ما بايد حاضر بشه، و به نظر نمي رسه اون شخص شوهر من باشه.
نويسنده: فکر مي کردم نمي خواستين ترکش کنين؟
روث:بيشتر شبيه به اينه که اون من رو ترک کرده، به نظر تو اين طوري نيست؟
با حالتي ناراحت که کاملاً مشخص است به سمت جلو قدم مي زند.
105-خارجي- جاده اصلي- روز
ون کوچکي کنار جاده ايستاده است. روث سوار مي شود. بري با حالتي آزرده کتاب هري پاتر را کناري مي گذارد و پياده مي شود تا در عقب را باز کند. او و نويسنده دوچرخه را بلند مي کنند و داخل ماشين مي گذارند.
106-داخلي- ون کوچک -غروب
نويسنده و روث پشت سر بري که در حال رانندگي است،کنار يکديگر نشسته اند.نويسنده نگاهي به روث مي اندازد. روث به بيرون از پنجره خيره شده است، رويش را برمي گرداند،و به نظر مي رسد درحال گريه کردن است. دستش را از روي صندلي حرکت مي دهد ودستان نويسنده را مي گيرد. نويسنده دستانش را از روي دلداري مي فشارد.
107-خارجي- پيچ جاده اصلي- شب
چراغ هاي ون کوچک با پيچيدن به مسير فرعي که به خانه رينهارت منتهي مي شود، روي پلاکاردهاي غريبه مي افتند.
108-داخلي-خانه،اتاق خواب- شب
نويسنده شيرآب گرم حمام را باز مي کند.مايع شست و شوي بيني را برمي دارد و با ترديد آن را با بيني بالا مي کشد، سپس در وان خالي اش مي کند.
109-داخلي-خانه،اتاق خواب-شب
نويسنده با احتياط لباس هاي خيسش را از تن بيرون مي آورد و به صورت کپه اي روي زمين رهايشان مي کند.
110-داخلي- خانه ،اتاق خواب -شب
نويسنده وارد حمام مي شود و با صدايي حاکي از لذت داخل وان مي رود. در کمي نيمه باز است. ناگهان روث را در اتاق خواب مي بيند. خودش را کمي بالا مي کشد.
نويسنده: کيه؟
روث(از داخل اتاق):ببخشين. در زدم. من تنهام. برات چندتا لباس خشک آوردم.
نويسنده: مشکلي نيست. خودم از عهده ش برميام.
روث: شام تا يه ساعت ديگه خوبه؟
نويسنده: خوبه، ممنون.
منتظر مي ماند تا در بسته شود، سپس از داخل وان بلند مي شود.
111-داخلي-خانه،اتاق خواب- شب
روي تخت تعدادي از لباس هاي آدام لانگ قرار دارد. نويسنده حوله حمام را بر تن مي کند، آرم روي پيراهن را وارسي مي کند:(7) APBL. تشک را بلند مي کند و بسته اي را که همچنان در زير آن قرار دارد، چک مي کند.
به سراغ نوشته خاطرات مي رود، مي نشيند، چراغ مطالعه را روشن مي کند. ما کلماتي را که او مي خواند مي بينيم.
نويسنده(درحال خواندن):زمان انتخابات لندن بود که من ابتدا بايد با روث آشنا مي شدم... او نفر اول آکسفورد شده بود و بعد يک سال تحقيق دانش آموختگي به عنوان محقق فولبرايت(8) انجام داده بود.
زير اسم روث خط مي کشد و ورق مي زند. مطلب ديگري از او نيست.
112-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-شب
نويسنده در حالي که لباس هاي لانگ را بر تن دارد، به سمت اتاق نشيمن از پله ها بالا مي آيد. ميز شام همراه با شمع براي دو نفر چيده شده است. شمع هايي در جاي جاي اتاق قرار داده شده اند. کنده درختي در حال سوختن است.تلويزيون با صداي بسته روشن است.در پس شيشه بزرگ پنجره زمين هاي خانه روشن شده اند. باران بر شيشه ضربه مي زند.
روث در حالي که پاهايش را زير خودش قرار داده روي مبل نشسته است و مقالات ادبي نيويورک را مي خواند.
روث(با مهرباني): کاملا اندازه ست.
نويسنده: چي داريم؟
روث(درحال ريختن يک نوشيدني): يه نوشيدني خنک، از تاکستان، رينهارت در دره ناپا(9).
نويسنده: کار خونه نداره،درست مي گم؟
روث(درحال تماشاي تلويزيون):اين اخبار شبانه ست،خداي من، ما تيتر اول خبرهاييم.
در تلويزيون، اخبارگو جلوي تيتر«لانگ:جنايتکار جنگي»نشسته است.
اخبارگو: نخست وزير پيشين انگليس آدام لانگ به دنبال حمايت سياسي آمريکا در راستاي اتهام جنايتکار جنگي، امروز در واشنگتن بود. سردبير سياسي ما بيشتر توضيح مي دهد.
تصاويري پشت سرهم از: خروج لانگ از ملک رينهارت، صحبت هاي لانگ با خبرگزاري ها در انتهاي جاده جنگلي، ملاقات لانگ با مقامات عالي رتبه واشنگتن... در اکثر تصاوير آمليا پشت سر او ديده مي شود.
سردبير سياسي: آدام لانگ امروز صبح،منزل ناشر ميلياردر مارتي رينهارت را ترک کرد، با خبر از آن که او به سرزمين نامعلومي نقل مکان کرده است.در واشنگتن آقاي لانگ پيش از حضور در يک مجلس شام خصوصي با معاون اول رئيس جمهور،وعده هاي حمايتي دلگرم کننده اي، هم از طرف رهبران کنگره و هم از سوي وزير امور خارجه دريافت کرد.
وزير امور خارجه(در حال دست دادن با لانگ):آدام لانگ در مبارزه با تروريسم در کنار آمريکا ايستاد و من امروز بعد ازظهر افتخار مي کنم که در کنار او ايستاده ام،آدام، از ديدنت خوشحالم.
روث(دندان هايش را به هم چفت مي کند):پوزخند نزن!
لانگ(در حال پوزخند):متشکرم.خيلي متشکرم. منم از ديدنت خوشحالم.
روث:واي،محض رضاي خدا!
اخبارگو:.. در عراق،يک بمب گذاري انتحاري...
روث تلويزيون را خاموش مي کند، تلفن همراهش شروع به زنگ زدن مي کند. نگاهي به آن مي اندازد.
روث: آدامه، زنگ مي زنه که بپرسه چطور پيش رفت.(تلفنش را خاموش مي کند)بذار سختي بکشه.
نويسنده: اون هميشه از شما نظر مي خواد؟
روث: هميشه و معمولا اغلب هم مي پذيره.به استثناي اين اواخر.
113-داخلي-خانه، اتاق نشيمن-شب
نويسنده و روث روبه روي يکديگر نشسته اند. دپ براي هر دو کاسه اي سوپ مي ريزد. شروع به خوردن مي کنند.
روث:چطور پيش مي ره؟
نويسنده:کتاب؟ راستش رو بخواين خوب پيش نمي ره.مي توانم رک و پوست کنده حرف بزنم؟
روث: البته.
نويسنده: متوجه شدم درک بعضي چيزها برام سخته.
روث: چه چيزهايي؟
نويسنده: خب، من نمي تونم درک کنم چرا اين جوون خوش قيافه که به کمبريج مي ره بدون ذره اي علاقه به سياست و کسي که وقتش رو به بازيگري و افتادن دنبال دخترها مي گذرونه، يک دفعه...
روث: با من ازدواج مي کنه؟
نويسنده: نه، نه، اين نه.اين که اصلاًچيزي که من متوجه نمي شم اينه که چرا تو سن 22 سالگي يک دفعه فعال سياسي مي شه. اين از کجا نشئت مي گيره؟
روث:ازش نپرسيدي؟
نويسنده:گفت به خاطر شما به حزب ملحق شده.يه داستان فوق العاده، از ظاهر شدن شما زير بارون.من مي خواستم کل کتاب رو با اون شروع کنم.
روث:و الان شروع نکردي؟
نويسنده:نه، نمي تونم، حقيقت نداره.
روث: نداره؟
نويسنده: خب، خودتون هم مي دونين که نداره. اون دو سال قبل از اين که شما رو ببينه عضو حزب بوده.
روث: تو از کجا مي دوني؟
نويسنده(با کمي تأمل):من يه کپي از اصل کارت عضويت حزبش دارم.
مايک مک آرا تو بايگاني پيداش کرده بود.
روث:مايک نمونه بارزي براي خراب کردن يه داستان خوب با جست وجوهاي بيش از حده!چيز ديگري هم پيدا کرده؟
نويسنده:چيز زيادي نه. بيشتر موارد مربوط به کمبريج مي شه.
دپ مي آيد و ظرف هاي سوپ خوري را جمع مي کند و غذاي اصلي را مي کشد. ماهي بخارپز شده همراه با برنج و سبزيجات. روث با حالتي اخم کرده با کارد و چنگالش بازي مي کند.واضح است که ناراحت است.
نويسنده(در ادامه):شما بيشتر از اون به سياست نزديک بودين.
روث:مطمئنا من با دوست دخترهاش، همه اون جاکوستاها(10) و پندوراها(11) در کمبريج فرق مي کردم.
نويسنده: ازدواجش با شما حتماً براي اون خيلي حياتي بوده.دانش شما، روابط شما در حزب.
روث: و من فکر مي کردم براي هيکلم من رو مي خواد!
نويسنده: تا حالا خواستين که به اختيار خودتون يه سياستمدار تمام و کمال باشين؟
روث:البته.تو تا به حال نخواستي يه نويسنده تمام و کمال باشي؟
نويسنده(کارد و چنگالش را روي ميز مي گذارد(:آخ!
روث: معذرت مي خوام. احساساتت رو جريحه دار کردم. گمون نمي کردم نويسنده هاي پشت پرده هم احساساتي باشن.
نويسنده:اوه،چرا ما هستيم، ما هستيم!
114-داخلي- خانه، اتاق نشيمن-شب
نويسنده و روث روي مبل راحتي نشسته اند.
روث: مي دوني، پزشک قانوني گفته بود اون حدود نصف بطري مشروب خورده بوده.
نويسنده: چه راحت.
روث:منظورت چيه؟
نويسنده(رو به گيلاسش):هيچي.
روث: به نظرتو مرگش مشکوک بوده؟
نويسنده: به نظر شما نبوده؟
روث(آهسته):چرا.نظر من هم همينه.
نويسنده(بي اختيار):امروز تو ساحل، يه مرد مسني رو ديدم که از اوضاع با خبر بود. مي گفت امکان نداشته که يه جسد از قايق مسافربري به ساحل لمبرت کشيده بشه.
روث(با تعجب):شوخي مي کني!
نويسنده: علاوه براين، گفت يه زني اون شب نورهايي رو در ساحل ديده. اون زن از پله ها افتاده پايين. الان مدتيه بيهوشه.من فقط همين ها رو مي دونم.
روث(به آرامي): فقط همين ها رو مي دوني؟ خداي من.
روث روي مبل شروع مي کند به گشتن.
روث: خدايا.آه.تلفن همراهت رو بده.
نويسنده (تلفن را به او مي دهد):براي چي؟
روث(درحال گرفتن شماره): بايد به آدام تلفن کنم.
دست نگه مي دارد.
نويسنده: چيه؟
روث:هيچي.
تلفن را سرجايش روي ميز مي گذارد.
نويسنده:مگه نمي خواي بهش زنگ بزني؟
روث:باشه براي بعد.اول مي خوام يه خورده قدم بزنم.
نويسنده:بيرون خيلي تاريکه.بارون هم داره مياد.
روث:ذهنم رو باز مي کنه.
نويسنده:من هم باهات ميام.
روث: نه. ممنون،در اين مورد بايد تنهايي باهاش کنار بيام. تو همين جا بمون. يه نوشيدني ديگه بخور. منتظرم نمون.
115-داخلي-خانه، اتاق خواب-شب
نويسنده پرده اتاقش را کنار مي کشد تا روث را ببيند. او به سمت تاريکي شب در حرکت است و بري او را دنبال مي کند.
120-داخلي-خانه،حمام -روز
نويسنده زيردوش در ميان توده بخار،خودش را محکم صابون مي زند.
121-داخلي-خانه،اتاق خوب- روز
نويسنده به اتاق خواب باز مي گردد. روث پشت ميز نشسته و درحال مطالعه نوشته است.
روث: تو شجره نامه خانواده رو حذف کردي. اون خيلي به لانگ ها افتخار مي کنه.
نويسنده: اگه شجره نامه خانواده اي رو مي خواي،بايد به بوستان مرکزي(12) بري.
روث:چرا هر دفعه زير اسم من رو خط کشيدي؟
نويسنده:تعجب کردم که چيز بيشتري در مورد تو نبود.
روث(درحال تماشاي او):من فقط همسرشم.
نويسنده:حتي اگه فقط همين. هم باشه،نبايد از تاريخ حذف بشي.
روث: چرا نبايد؟ اغلب زن ها اين طوري هستن.
نويسنده در کمد را باز مي کند.
نويسنده: خب، من بايد تو رو تثبيت کنم.در تمام موقعيت هايي که فراموش کرده قرارت بدم.
روث: چه مهربون.مثل منشي رئيسي که تاريخ تولد همسرش رو بهش يادآوري مي کنه؟
نويسنده: يه چيزي تو همين مايه ها.اما همان طور که گفتي من يه نويسنده تمام و کمال نيستم.
روث: برنامه ت چيه؟
نويسنده: رفتن.
روث:تا اونجايي که به من مربوط مي شه لازم نيست بري.
نويسنده:تا اونجايي که به من مربوط مي شه لازمه.
روث: کجا مي خواي بري؟
نويسنده:برگردم به هتل.معذرت مي خوام.
روث:و چيزي که ديشب درباره ش حرف زديم؟ دراون مورد مي خواي چي کار کني؟
نويسنده: هيچي.
روث: نمي توني فقط از کنارش بگذري.
نويسنده:من نويسنده ش هستم، نه يه بازپرس.تو مي خواي دراين مورد چي کار کني؟
روث:شايد کتاب خودم رو نوشتم؛ ناگفته ها از زبان همسر نخست وزير پيشين. نويسنده چمدانش را بيرون مي آورد و شروع مي کند به جمع آوري وسايلش.
نويسنده:اگه يه وقت تصميم به اين کار گرفتي،يه تماس با من بگير.
روث:خيال مي کني براي نوشتن کتابم به کسي مثل تو نياز دارم؟(در حال رفتن به سمت در) نمي خوام تو خاطرات کوفتيش باشم. اون خودشه و خودش.
ازش طلاق مي گيرم و اون وقت مي تونه در زندان قرار ملاقات بذاره.
از اتاق بيرون مي رود و در را محکم به هم مي کوبد.نويسنده به جمع کردن وسايلش ادامه مي دهد. نوشته را برميدارد، تأمل مي کند. واضح است که به ياد مي آورد طبق دستور نبايد آن را بردارد. ولي با اين وجود آن را همراه با پاکت متعلق به مک آرا در چمدانش مي گذارد.
122-داخلي-خانه،ورودي -روز
بري کنار در ورودي نشسته است و رمان هري پاترش را مي خواند. نويسنده در حالي که چمدان چرخدارش را روي زمين مي کشد، نزديک مي شود.
بري(با پوزخند):صبح بخير،آقا،شب کاريمون تموم شد؟
نويسنده: چرا خفه خون نمي گيري؟
123-خارجي -خانه -روز
نويسنده زيرباران،چند قدم برمي دارد، سپس به دنبال سرپناه به سمت پناه دار خانه مي رود. کتش را بيرون مي آورد و روي سرش مي گيرد، بعد به سوي گاراژ مي دود.
124-داخلي-گاراژ-روز
نويسنده وارد گاراژ مي شود و در عريض آن را باز مي کند.
125-داخلي- فورد-روز
نويسنده سيستم ناآشناي ماشين را روشن مي کند. کليد احتراق را فشار مي دهد، موتور همراه با دستگاه ناوبر ماهواره اي کنار فرمان، به کار مي افتد.
صداي يک زن: هرچه زودتر وارد جاده شويد.
نويسنده دنده را در حالت عقب مي گذارد و حرکت مي کند.
126-خارجي- جنگل-روز
فورد مسير فرعي را زير باران طي مي کند.
127-داخلي- فورد-روز
ما در نمايي عريض از بالا، جاده اصلي را مي بينيم.
صداي يک زن:180 متر ديگر به سمت راست بپيچيد.
نويسنده عصباني مي شود وتلاش مي کند تا سيستم ناوبري را خاموش کند.
صداي يک زن: 45 متر ديگر به سمت راست بپيچيد.
128-خارجي-پيچ جاده اصلي-روز
فورد سرعتش کم مي شود تا بايستد،نشاني از غريبه نيست. به نظر مي رسد نمايش يک نفره او به پايان رسيده است.
129-داخلي- فورد-روز
صداي يک زن: به سمت راست بپيچيد.
نويسنده فرمان را مي چرخاند و به سرعت دور مي شود.
130-خارجي- جاده اصلي-روز
فورد در جاده اصلي که باراني است حرکت مي کند و به يک تقاطع نزديک مي شود.
131-داخلي-فورد -روز
صداي يک زن:180 متر ديگر به سمت چپ بپيچيد.
نويسنده شروع مي کند به سيستم ناوبري ماهواره اي ضربه زدن.
صداي يک زن:45 متر ديگر به سمت چپ بپيچيد.
نويسنده: ببخشين عزيزم، هتل سمت راسته.
صداي يک زن: به سمت چپ بپيچيد.
132-خارجي- جاده اصلي -روز
فورد به سمت راست مي پيچد.
133-داخلي-فورد-روز
صداي يک زن: هر زمان امکان پذير است دور بزنيد.
نويسنده: اين ديگه خيلي مسخره ست.
کنار جاده مي ايستد و موتور را خاموش مي کند. نمايشگر خاموش مي شود. دوباره ماشين را روشن مي کند. نمايشگر روشن مي شود. با احتياط ماشين را در دنده مي گذارد و حرکت مي کند.
صداي يک زن: هر زمان امکان پذير است دور بزنيد.
نويسنده:(آه مي کشد): باشه.تو بردي.
134-خارجي- جاده اصلي-روز
فورد با سرعت دور مي زند و به سمت مسيري که آمده بود مي رود.
135-داخلي-فورد-روز
صداي يک زن:180 متر ديگر به سمت راست بپيچيد.
136-خارجي-شهرک ساحلي-روز
فورد با پيچيدن به سمت راست به شهرک ساحلي حفاظت شده اي وارد مي شود.
137-خارجي- پايانه مسافربري-روز
فورد به سمت محل پارک خودرو مي رود و به صف ماشين هايي که منتظر واردشدن به عرشه قايق بزرگ مسافربري هستند، مي پيوندد.
139-داخلي- فورد-روز
نويسنده به دهانه زنگ زده و بازقايق مسافربري خيره شده است.
نويسنده: شوخيت گرفته.
140-داخلي- باجه بليت فروشي قايق مسافربري-روز
با رسيدن نويسنده، زن فروشنده اي پشت باجه مي نشيند.
زن فروشنده: رفت يا رفت و برگشت؟
نويسنده: رفت و برگشت. اميدوارم.
141-داخلي-قايق مسافربري، عرشه پاييني-روز
نويسنده فورد را پاک مي کند.
142-داخلي-فورد-روز
يکي از خدمه روي شيشه مي زند و اشاره مي کند که بايد موتور ماشين را خاموش کند. نويسنده نيز چنين مي کند. نمايشگر خاموش مي شود.او همچنان به آن خيره مي ماند.
143-داخلي-قايق مسافربري،کافه-روز
پشت پيشخوان، نويسنده منتظر است تا بهاي قهوه وشيريني اش را پرداخت کند.چهره اطرافيانش را بررسي مي کند. صبح خيلي زود است و جمعيت فقط مرد هستند.مشتري مقابل در حال خواندن روزنامه يواس اي تودي است.تصويري از لانگ در حال پوزخند، در کنار وزير امور خارجه و تيتر:لانگ در مواجهه با دادگاه جنايات جنگي، واشنگتن حمايت خود را نشان مي دهد.
144-خارجي- قايق مسافربري-روز
قايق مسافربري از خط ساحلي صاف و خاکستري رنگي مي گذرد.
145-خارجي- قايق مسافربري-روز
قايق مسافربري پهلو مي گيرد.
146-داخلي- فورد -روز
نويسنده موتور را روشن مي کند. صفحه نمايش فعال مي شود.
صداي يک زن: هر زمان امکان پذير است وارد جاده شويد.
147-خارجي- پايانه مسافربري وودزهول-روز
فورد از قايق مسافربري خارج مي شود و به سمت شهر حرکت مي کند. صداي يک زن:در محل دور زدن از خروجي دوم استفاده کنيد.
148-خارجي- بزرگراه ماساچوست-روز
فورد در جهت شمال به سمت بوستون در حرکت است.
صداي يک زن: 180 متر ديگر از خروجي بعدي خارج شويد.
149-خارجي-خروجي اتوبان کنکورد-روز
فورد از بزرگراه خارج مي شود.روي تابلو بلمونت سنتر(13) نوشته شده است.
150-داخلي-فورد -روز
نويسنده با احتياط در طول يک مسير محلي حرکت مي کند.
صداي يک زن:180متر ديگر به مقصدتان خواهيد رسيد.
از شيشه ها هيچ چيز غير از جنگل ديده نمي شود.
صداي ي زن (در ادامه):شما به مقصدتان رسيديد.
151-خارجي- مسير محلي-روز
فورد در شانه مسير مي ايستد. نويسنده موتور ماشين را خاموش مي کند و از آن پياده مي شود.
تنها موجود زنده سنجاب قرمز رنگي است که از کنار پايه پرچين آن نزديکي او را نگاه مي کند.کف مي زند تا او را فراري بدهد و سپس در حدود 45 متر در طول مسير پياده مي رود تا اين که به ...
152-خارجي- مسير حفاظت شده-روز
... يک در برقي همراه با جعبه کليد و دوربين مدار بسته مي رسد، که مسير عبور را که پشت درختان مي پيچيد؛ سد کرده است.آنجا يک تابلو-اين املاک تحت حفاظت غول هاي يک چشم هستند- و يک صندوق پستي کاملاًپر وجود دارد.
نويسنده دوربين را بررسي مي کند،بعد صندوق پستي را باز و نامه ها را دسته مي کند که به طور مختلف به نشاني و نام آقا و خانم پل امت، پروفسور و خانم پل امت، نانسي امت، و پروفسور پ، امت، رئيس بازنشسته، مؤسسه آرکاديا(14)، هستند.
153-داخلي- فورد -روز
نويسنده سوار بر ماشين پارک شده چمدانش را باز مي کند.
نويسنده(زيرلب مي گويد):پل امت...
پاکت نامه را بيرون مي آورد و در ميان عکس ها به دنبال عکس دسته جمعي هشت نفره روي صحنه مي گردد.آن را برمي گرداند. شماره تماس رايکارت و همچنين مشخصات هشت عضو جمع، پشت آن يادداشت شده است.درميان آنها، که با خط قرمز هم دورآن خط کشيده شده است،نام پ.امت (سينت جان)ديده مي شود.
نويسنده بار ديگر گروه را بررسي مي کند. دوربين امت را انتخاب مي کند؛ مسن تر، قدبلند و با موهايي کوتاه تر از بقيه.
نويسنده به صندلي تکيه مي دهد و به فکر فرو مي رود،با افکاري پريشان به بيرون خيره مي شود. سنجاب باز در کنار پايه پرچين ايستاده و او را تماشا مي کند.
نويسنده(رو به سنجاب):امت. اين براي تو معني اي نمي ده؟ پروفسور پل امت؟
ناگهان به سراغ پوشه اش مي رود، خاطرات لانگ را بيرون مي آورد و تا فصل پاياني نگاهي سريع به آن مي اندازد. ما کلمات ابتدايي فصل يازدهم را مي بينيم:
نويسنده (در حال خواندن):...پروفسور پل امت از دانشگاه هاروارد از اعتبار بي همتاي مردمان انگليسي زبان در انتشار دموکراسي در سرتاسر جهان نوشته است: مادامي که اين ملت ها در کنار يکديگر بايستند، آزادي در امان است؛ هر زمان که دچار لغزش شدند، استبداد قدرت گرفت. من عميقاً با اين نظريه موافق هستم.
صداي نزديک شدن يک ماشين به گوش مي رسد.
نويسنده مي چرخد تا ماشين ژاپني کوچکي را که مي گذرد ببيند. زن ميان سالي با موهاي تيره پشت فرمان است و مردي حدوداً شصت ساله با کراوات و يک کت ورزشي کنار او نشسته است. هر دو به نويسنده خيره مي شوند. آنها نانسي و پل امت هستند.
در نمايي عريض، نويسنده مي بيند که ماشين جلوي در مي ايستد و امت پياده مي شود و صندوق پستي را خالي مي کند. امت برمي گردد و با حالتي مشکوک زل مي زند به فورد، اما کمي بعد به صندلي کنار همسرش بازمي گردد. ماشينشان داخل و از ديد خارج مي شود.
نويسنده آن صفحه از نوشته را همراه با عکس ها در کيف کولي اش مي گذارد و موتور را روشن مي کند.
154-خارجي- مسير حفاظت شده -روز
نويسنده از فورد پياده مي شود.آيفون را فشار مي دهد.متوجه مي شود که توسط دوربين مدار بسته تحت نظر است.
نانسي(صدا روي تصوير از طريق آيفون تغيير کرده است):بله؟
نويسنده: شما خانم امت هستين؟
نانسي(صدا روي تصوير):شما کي هستين؟
نويسنده: مي خواستم اگه ممکنه چند کلمه اي با پروفسور امت صحبت کنم.
نانسي(صدا روي تصوير):قرار ملاقات دارين؟
نويسنده:در مورد آدام لانگه. من با ايشون در نوشتن خاطراتشون همکاري مي کنم.
نانسي(صدا روي تصوير): يه لحظه، لطفاً
پس از وقفه اي کوتاه.
امت (صدا روي تصوير):من پل امت هستم.به نظرم شما حتماً اشتباه اومدين.
نويسنده:شما در کمبريج با آقاي لانگ بودين؟
امت (صدا روي تصوير):ما هم کلاسي بوديم.بله. اما نمي تونم ادعا کنم مي شناسمش.
نويسنده:من يه عکس از شما دو نفر با هم دارم.
وقفه اي طولاني.
امت (صداي روي تصوير): بيا بالا تو خونه.
در برقي با صداي جيرجير باز مي شود.
155-داخلي- فورد-روز
در نمايي عريض، خانه امت وارد قاب تصوير مي شود. يک خانه مهاجر نشين جديد، همراه با حفاظ، ساخته شده از سنگ و چوب هايي که سفيد رنگ آميزي شده اند.
156-خارجي- خانه امت -روز
نويسنده در حالي که کيف کولي اش را برشانه دارد، از ماشينش پياده مي شود و به سمت خانه نزديک مي شود.امت بالاي پله جلويي ايستاده است.کاملاً مرتب و منظم، کت ورزشي،پيراهني به رنگ آبي خاکستري روشن،کراواتي قرمز رنگ و دستمال گردني هماهنگ با لباس هايش بر تن کرده است. عينکش فريمي از جنس لاک لاک پشت دارد.
امت:من يه قانوني براي خودم درست کردم که هيچ کس رو بدون قرار ملاقات نبينم.اما شما به عکسي اشاره کردين که حس کنجکاوي من رو تحريک کرد.
او نگاهي به کيف کولي مي اندازد و متوجه مي شود که برخلاف ميلش مي بايست نويسنده را به داخل دعوت کند. در را باز مي کند.
امت (در ادامه): خواهش مي کنم، بفرمايين داخل.
157-داخلي-خانه امت، سالن-روز
خانه اي سرد و تميز با کف پوش جلا داده شده و گل هاي خشک، همراه با راه پله اي به سبک خانه هاي مهاجرنشين و ساعتي اجدادي با صدايي بلند که در پاگرد تيک تاک مي کند. نويسنده به دنبال امت مي رود. از ميان در که باز است، در يک نگاه نانسي، با تلفني در دست درآشپزخانه ديده مي شود.
نانسي:بله، الان اينجاست.
نانسي نگاهي به نويسنده مي اندازد و در را مي بندد.
امت: مي تونم ببينمش؟
نويسنده:البته.
نانسي(از داخل آشپزخانه، صدا روي تصوير):آره ،خودش تنهاست. چيزي نگفت.انگليسي.حدوداً چهل ساله.
نويسنده عکس را از کيفش بيرون مي آورد و به امت مي دهد. امت عکس را با دقت نگاه مي کند.
امت:خب، به طور مشخص چيزي به خاطرم نمياد.
نويسنده: اما اين شما يين.
امت:آره، درسته؛ من در درامات روي صحنه مي رفتم. همون طور که مي دوني مربوط به دوران گذشته ست.
نويسنده: درامات؟
امت:معذرت مي خوام. انجمن نمايش دانشگاه يل. زماني که براي تحقيق دکترام به کمبريج رفتم، علايقم رو به تئاتر دنبال مي کردم. مي تونم اين رو داشته باشم؟
نويسنده: متأسفانه نه.قول مي دم يه کپي ازش بهتون بدم.
امت:جدي؟ لطف مي کني.
نويسنده عکس را مي گيرد و در کيفش مي گذارد.
امت(در ادامه):ممکنه بگين چطور به اينجا اومدين؟
نويسنده: خوشحال مي شم.
امت: بريم به اتاق مطالعه من.
نويسنده جلوتر از امت وارد اتاق مطالعه مي شود. امت دستش را روي ديوار کنار چهارچوب در مي کشد.
امت: بله، حصار من. همه ما يکيش رو داريم.
پي نوشت ها :
1-Encarnacion
2-Josh
3-P.Emmet St Johns
4-Terrier
5-Annabeth Wurmbrand
6-Mars Wurmbrans
7-Atlantic paintball League-APBL
8-Fulbright-بورس تحصيلي است که در سال1946 توسط سناتور ايالات متحده ج.ويليام فولبرايت براي دانشجويان فارغ التحصيل،محققان،دانش پژوهان و معلمان تأسيس شد.
9-Napa Valley-بخشي در شمال بندر سان فرانسيسکو در ايالت کاليفرنيا ايالات متحده
10-Jocasta در افسانه يونان:ملکه تيبز،که بي خبر ازآن که اوديب پسرش است با او ازدواج کرد.
11-pandora-در افسانه يونان:زني که جعبه پاندورا را باز کرد و باعث شد شيطان به دنيا وارد شود.
12-Central park-پارک بزرگي در منهتن نيويورک
13-Belmont-شهري در ايالت ماساچوست
14-Arcadia-منطقه اي در يونان