ایمان، رکن قصه گویی

رهنمودهای رهبرمعظم انقلاب اسلامی

قصّه گویی، هنر بسیار خوبی است. قصّه های خوب، سازنده شخصیت کودک است. همان قصّه های قدیمی را که ما از مادر خودمان، از مادربزرگ و یا از پیرزن دیگری در کودکی شنیده ایم، امروز که مرور می کنیم، می بینیم در آنها چقدر حکمت وجود دارد! انسان، بعضی از خصال و تفکّرات خودش را که ریشه یابی می کند، به این قصّه ها می رسد. قصّه مقوله خیلی مهمّی است؛ منتها قصّه های خوب.
سعی کنید در این قصّه گویی و در این کار هنری، اوّلین چیزی را که در کودک ایجاد می کنید، ایمان باشد. هیچ چیز، معادل ایمان نیست. شما از این بچه، هر چه بخواهید بسازید، باید در او ایمان به وجود آورید. بدترین ضربه ای که امپراتوری خبری و هنری زد، این بود که شبکه عظیم فساد در دنیا را در این سالهای متمادی راه انداخت- که متأسفانه در دوره پهلوی، پَرش ما را هم گرفت- هُرهُری مذهبی و بی ایمانی را رواج داد که انسان در دل و جان خودش، به هیچ ستونی متکی نباشد؛ سعی کنید بچه ها را با ایمان کنید؛ ایمان به خدا، ایمان به حقیقت مطلق و ایمان به اسلام. اگر این بچه ها با ایمان پرورش پیدا کردند و شما توانستید بذر ایمان را در دلشان بکارید، در آینده می شود از آنها هر شخصیت عظیمی ساخت و برای هر کاری مناسبند.
اگر این عنصر را در آنها نداشته باشیم، برای هیچ کاری مناسب نیستند؛ هر چه بشنوند، نامطمئنند؛ سیاستمدار شوند، نامطمئنند؛ تاجر شوند، کارگر شوند، نویسنده یا هنرمند شوند، نامطمئنند. سعی کنید ایمان را در بچه ها تقویت کنید. این اوّلین نقطه است.
البته آن وقت می توان بر محور ایمان، تعصّب و جمود و امثال آن را پروراند و تنید؛ می توان صفات عالی، آزاداندیشی، شجاعت، بزرگواری و سماجت را پروراند و تنید. آنچه را که فکر می کنید برای این بچه و برای شخصیت او لازم است، بر محور ایمان بتنید.
منبع :خامنه ای علی رهبر جمهوری اسلامی /رهنمودهای رهبرمعظم انقلاب اسلامی /ناشر موسسه فرهنگی قدر1385