نویسنده: آیت الله جعفر سبحانی
قرائن و شواهدی بر تطور انواع
1. تشریح تطبیقی2. جنین شناسی
3. دیرینه شناسی
اینک هر یک از این قرائن را به طور اجمال مورد بررسی قرار می دهیم:
پیروان فرضیه ی تکامل، از سه راه دیگر فرضیه ی تحول انواع را تعقیب کرده و از این طریق یک سلسله قرائن و شواهدی گرد آورنده اند که ریشه ی تمام جانداران یکی بوده، سپس تحت عواملی به صورت ها و انواعی درآمده اند یکی از این طرق، «تشریح تطبیقی» است.
1. تشریح تطبیقی
تشریح تطبیقی، علمی است که از ساختمان تشریحی هر عضو حیاتی و تغییرات آن در اقسام گیاهان یا حیوانات گفتگو می کند.هر عضو حیاتی در اقسام حیوانات و یا گیاهان شکل ها و صورتهای گوناگونی پیدا می کند. اما اگر از نظر تشریح تطبیقی در آنها مطالعه ای به عمل آید معلوم می شود که اساس ساختمان در همه ی آن صور، یکی است و همه آن شکل های ظاهراً مختلف، بر اساس مشترک برای انجام یک عمل و یا اعمال حیاتی آماده می باشند. مثلاً دست انسان، و بال پرندگان ظاهراً اختلاف زیاد دارند، یکی برای گرفتن، و دیگری برای پرواز به کار می رود، اگر از نظر تشریح تطبیقی مطالعه ای در این دو عضو بکنیم، خواهیم دید تعداد استخوان های اصلی، مفصل میان استخوان ها، رابط با استخوان های مجاور، قطعات استخوان های بازو، ساعد، و پنجه و غیره در دو عضو مزبور یکی است، منتهی تناسب و سازش با محیط های مختلف، و یا آمادگی برای اعمال متفاوت، که به عهده ی این دو عضو است، اختلاف شکل را، در دست انسان و بال پدید آورده است.
ساختمان اصلی دست های «اسب» و «گوسفند» (دو پای جلو) هم همین طور است به جای هر قطعه استخوان که در شانه، بازو، ساعد، دست و مچ انسان و پرنده موجود است، قطعه ای در دست های این چارپایان نیز وجود دارد، اما به کار رفتن دست ها، به جای پا و آمادگی برای راه رفتن روی ناخن ها، سم ها، دست ها را به صورت و شکلی که در این چارپایان وجود دارد، درآورده است.
همچنین است همه مهره داران که به ظاهر اختلاف زیادی میان آنها است، از نظر تشریح تطبیقی، فرق اساسی در آنها موجود نیست(1) و همچنین....
ولی باید توجه کرد که این گونه تشابه هرگز گواه بر خویشاوندی انسان با سایر جانوران و همچنین اشتقاق بقیه ی جانوران با یکدیگر نیست.
چه مانعی دارد طراح آفرینش، موجودات و انواع مشابهی را خلق نماید و در پدید آوردن آنها، راه اشتقاق و تکامل را پیش نگیرد؟
چه مانعی دارد که خالق جهان و پدید آورنده موجودات و جانداران، به طور ابداع و بی سابقه دو موجود مشابه هم را به وجود آورد، و هیچ کدام فرع دیگری نگردد؟
و به قول «لوئی کاسیس» دانشمند آمریکایی، این گونه مدارک، دلیل تحقق پذیرفتن طرح خلقت است، و طرح خلقت به منزله ی یک بنای عظیمی است که مصالح ساختمانی آن ثابت است، منتها برای تشکیل یافتن این همه جانوران متنوع، فقط در ظواهر آن ها، آرایش های گوناگونی داده شده است.
2. جنین شناسی تطبیقی
دومین قرینه برای اثبات تحول انواع، موضوع «جنین شناسی تطبیقی» است.مقصود از جنین شناسی، دانستن صفات طبیعی جنین حیوانات و تغییر آن، در مراحل مختلف رویانی آن ها است. و منظور از جنین شناسی تطبیقی مقایسه و مطابقه صفات و احوال جنین در انواع متفاوت جانوران می باشد.
ناگفته پیداست که صفات جنینی هر حیوان، معرف صفایی طبیعی نیاکان آن نیز می باشد.
نتیجه ای که از مطالعه ی دقیق در تغییر احوال جنین به دست آمده است بروز صفات طبیعی نسل در احوال جنین حیوانات عالی، می باشد. از این که در احوال جنین هر نوع از حیوانات، اغلب، صفات طبیعی خاصی بروز می کند که در افراد کامل اندام نوع منظور، موجود نیست، می توان نتیجه گرفت که صفات موقتی در جنین هر نوع از حیوانات، مشخصات طبیعی قطعی انواع دیگری از جانوران ساده تری است که از نظر طبقه بندی طبیعی پایین تر و مقدم تر از نوع منظور است.
مثلاً هیچ حیوان یا گیاهی وجود ندارد که در احوال رویانی، مشخصات طبیعی موجودات عالی تر از خود را داشته باشد، مثلاً هیچ دیده نشده که در نمو جنین ذوحیاتین، قلب چهار حفره ای، آن طوری که در پرندگان و پستانداران وجود دارد، پیدا شود و یا در کامل ترین مراحل نمو جنین پستانداران، چین خوردگی های سطح دماغ شبیه به آنچه در انسان است، ظاهر شود.
اما عکس آن فراوان دیده می شود، چه در جنین، نوعی از اعضا و صفات دیگر دیده می شود که از نظر طبقه بندی مربوط به طبقات پایین است و از این جا می توان نتیجه گرفت: احوال جنین هر نوع از موجودات، مظاهری از صفات طبیعی اجدادی آن ها است. و نمو جنین هر فرد، معرف نمو نسلی و تکاملی آن فرد است.(2)
ولی باید توجه داشت هر گاه بروز صفات و مشخصات نسل ها و اجداد پیشین در حالت جنینی، دلیل بر اشتقاق و تحول نوع فعلی، از انواع پیشین است، در این صورت باید بروز صفات نوع عالی در جنین نوع سافل، دلیل بر عکس آن نیز باشد، زیرا چه بسا صفات نوع تکامل یافته در جنین نوع تکامل نیافته، دیده می شود.
طرفداران فرضیه ی تحول، پستانداران زمینی را، تکامل یافته ی حیوانات دریایی می داند، در صورتی که در تکامل جنین «بالن»ها از «نهنگ»ها، صفاتی دیده می شود، مانند روییدن مو و دندان که از صفات و حالات پستانداران خشکی است که از نظر طبقه بندی در مرحله ی بعدی قرار گرفته اند.
گذشته از این، یک چنین بررسی اگر چه تا حدی انسان را به حد ظن و گمان می رساند ولی هرگز فرضیه ای را که بر چنین اساس استوار است نمی توان قطعی شمرد و در ردیف قوانین علمی قرار دارد.
و به قول «گوبینو» هیچ یک از دلایلی که از تشریح تطبیقی و جنین شناسی به دست آمده، برای فرضیه ی تحول، ارزش یک دلیل مستقیم را ندارد.(3)
3. شواهدی از «فسیل شناسی» و «دیرینه شناسی»
«فسیل شناسی» علمی است که از انواع موجودات زنده گذشته و تغییراتی که در ادوار متوالی یافته اند، بحث می کند، این مطالعه و بررسی از مرحله بقا و اثر موجودات زنده که در سنگ های طبقات زمین محفوظ مانده است، صورت گرفته و می گیرد.در جاهایی که طبقات زمین و یا قسمتی از آنها بر وضع منظم و متوالی قرار دارند و همچنین در اماکنی که با روش های خاص زمین شناسی، ترتیب تشکیل طبقات و حدوث آنها نسبت به یکدیگر تعیین گردیده، دریافته اند که طبقات قدیمی تر، دارای اثر موجودات ساده تر و لایه های نوتر، حاوی موجودات کامل تر یعنی پر عضوتر است و به علاوه در قشرهای جدید، تنوع جانداران فسیلی بیشتر است.
نتیجه ی «دیرینه شناسی»، این است که حیوانات و یا گیاهانی که اعضا ساده تر و محدودتر داشته باشند، پیدایش آنها قدیمی تر است و به همین جهت است که طبقات رسوبی دیرین زمین، ابتدایی ترین آثار حیاتی از قبیل تک سلول ها و یا چند سلول های ساده را در بردارند و لایه های جدید، موجودات پر اندام و ضمناً متنوع تر را دارا می باشند.(4)
این قرائن نیز کافی نیست
زیرا که به گواهی طرفداران تئوری تکامل، مدرک «دیرینه شناسی» کاملاً ناقص است و تمام طبقات زمین، با مخفی بودن در اعمال پوسته جامد زمین و یا مستور بودن در زیر دریا، در دسترس مطالعه نیست. از این نظر، این قرائن نمی تواند پایه ی یک نظریه ی علمی قاطع و صد درصد صحیح باشد.درست است که بررسی های ناقص «دیرینه شناسی»، حاکی از وجود تحول در گیاه و جاندار است، ولی همین بررسی ها درباره ی انسان بر خلاف آن گواهی می دهد. زیرا: طبق گزارش «لاریت» جمجمه شناس معروف، کهن ترین بقایای انسان ها، همان ها است که در غارهای «اتجیس» و «مندرال» بدست آمده است و یگانه فرقی که میان آنها و انسان کنونی وجود دارد، همان برآمدگی خفیفی است که در اطراف چشم های آنها دیده می شود.
اکنون هزاران سال از دوران این بقایا می گذرد و کوچکترین تحول در آفرینش انسان رخ نداده است.
گذشته از این با کشف جمجمه ی مربوط به 2 میلیون سال پیش در آفریقا، نظریه ی «داروین» مبنی بر این که جد بشر امروز «میمون» بوده، به نحو قاطعی رد شده است. بر اساس این کشف جد بشر و «میمون» از یکدیگر مجزا بوده و بشر یک میلیون سال پیش مانند امروز، راست می رفته و دارای جمجمه ی کاملاً مجزا از «میمون» بوده است.
توضیح این که: دکتر «بوئیس لی کی» و همسرش قریب سی سال برای یافتن فسیل های بشر ماقبل تاریخ در شرق آفریقا (همان جایی که «داروین» حدس زده بود، احتمالاً زادگاه و محل زندگی بشر نخستین باشد) مشغول کاوش بوده و در آن جهنم سوزان به سر می بردند.
گر چه پس از پیدایش چند جمجمه انسان مربوط به 300 هزار سال قبل از تاریخ در «پکن» بعضی طبیعی دان ها و باستان شناسان معتقد بودند که بشر نخستین در «جاوه» و «چین» زندگی می کرده، آن ها این موجودات را که تقریباً شبیه انسان بودند «پکینگ من» (5) نامیده اند.
ولی در روز جمعه هفتم ژوییه 1959 هنگامی که دکتر «لوئیس لی کی» و همسرش در دوره ی «اولدوی گوچ»، در شرق آفریقا، مشغول کاوش و تحقیق بودند، ناگهان چشم همسرش به استخوانی که کاملاً شبیه جمجه ی یک انسان بود، افتاد، با دقت و به آرامی خاک های اطراف جمجمه را تراشیدند و سپس آن را از دل خاک بیرون کشیدند. آنها از شادی در پوست خود نمی گنجیدند و به راستی پیروزی بزرگی را به دست آورده بودند. دکتر «لی کی» قریب یک سال روی جمجمه ی فرسوده و استخوان ریزه هایی که طی سه روز کاوش متوالی، یافته بودند، کار می کردند تا ترکیب استخوان بندی جمجمه تکمیل شده و برای آزمایش آماده گشت.
آنها برای اکتشاف خود، نام «زینج آنتروپس» را که به معنی «انسان آفریقا» می باشد انتخاب کردند.(6) نتیجه ی شگفت انگیز مطالعات دکتر «لی کی» و همسرش این بود که صاحب جمجمه مزبور در حدود 2 میلیون سال قبل یعنی تقریباً یک میلیون و نیم سال قبل از مردمان «پکن» زندگی می کرده و بر خلاف تئوری های بعضی از دانشمندان، پوزه ای شبیه به «میمون» نداشته، بلکه صورت آنها پهن و سطح چانه شان مستطیل شکل و برجسته بوده است.
آنها دارای پیشانی پهن و شیب دار و مغز دانی بزرگتر از ما بوده اند.
دکتر «لی کی» و همسرش دریافتند که «زینج» ها ابداً مثل «میمون» نبوده اند بلکه انسانی بوده اند با مشخصاتی تقریباً مثل ما. آنها ایستاده راه می رفتند، سرشان را بالا نگه می داشتند و از شکل ستون فقراتی که بعدها پیدا شده، ثابت گردید که ترکیب ساختمان بدن آنها با «میمون» کاملاً فرق داشته حتی سقف دهان آنها کاملاً شبیه به انسان بود و سی و دو دندان به طور منظم و گرد، در جای خود قرار داشت در حالی که تعداد دندان و ترکیب آرواره ی «میمون» ها شباهتی به دندان «سگ» و این گونه حیوانات داشت.
در کاوش های بعدی این دو دانشمند، توانستند دو استخوان ساق را پیدا کنند که نشان می داد «زینج» ها ساق های قوی، کوتاه و پر عضله ای داشتند و برای زنده ماندن در مقابل حیوانات خطرناک و غول پیکر آن روز، ابتدا از هوش و سپس از قدرت خود حداکثر استفاده را می بردند. البته هیچ مدرکی وجود ندارد که تاریخی را معین کند که در آن تاریخ بشر به صورت یک انسان کامل درآمده است و انقلاب تغییرشکل او هم چنان برای همه مبهم و پیچیده است و دانشمندان مزبور سپس استفاده کردند که، نکته ای که شبهه ای در آن وجود ندارد این است که بشر و «میمون» از ابتدای پیدایش به دو دسته تقسیم شده اند، دسته ای به شکل انسان و دسته ی دیگر به شکل «میمون» به وجود آمده اند.(7)
پینوشتها:
1.تلخیص از کتاب «خلفت انسان نوشته ی دکتر«یدالله سحابی» صفحه ی 20-19.
2. تلخیص از کتاب « خلقت انسان» صفحه ی 67 به بعد.
3. «بنیاد انواع» صفحه 53.
4. کلیه ی طبقات فسیل دار زمین را به چهار دوران تقسیم کرده اند: طویل ترین این ادوار عهد اول است که قریب سیصد میلیون سال و کوتاهترین آنها، دوران چهارم می باشد که در حدود یک میلیون سال طول کشیده است.
5.Pekingman
6. «زینج» یا «زنج» یک واژه ی عربی است که عرب ها به «شرق آفریقا» اطلاق می کردند و «آنتروپس» واژه ای است یونانی به معنی «انسان».
7.تلخیص از مجله دانشمند، شماره اردیبهشت ماه 1343.
/ج
