نویسنده: آیت الله محمد خادمی شیرازی
توقیع مبارک حضرت ولی عصر(عجل الله فرجه الشّریف) به افتخار محمّد بن علیّ بن هلال کرخی
در این توقیع شریف، آن حضرت به تبیین و تشریح برخی از شبهات و انحرافات وارد شده در تشیع پرداخته اند.و مما خرج عن صاحب الزمان صلوات الله علیه رداً علی الغلاة من التوقیع جواباً لکتاب کتب الیه علی یدی محمد بن علی بن هلال الکرخی:
از جمله توقیعاتی که از طرف مقام مقدّس حضرت ولی عصر، صلوات الله علیه، در ردّ غُلات شیعه و در پاسخ عریضه محمد بن علیّ بن هلال کرخی شرف صدور یافته، این توقیع است که ترجمه آن ذیلاً به نظر خوانندگان گرامی می رسد:
یا محمد بن علی، تعالی الله و جل عما یصفون، سبحانه و بحمده، لیس نحن شرکاءه فی علمه و لا فی قدرته بل لا یعلم الغیب غیره کما قال فی محکم کتابه تبارکت اسماؤه «قل لا یعلم من فی السموات و الارض الغیب الا الله»(1) و انا و جمیع آبائی من الاولین، آدم و نوح و ابراهیم و موسی و غیرهم من النبیین و من الآخرین محمد رسول الله و علی بن ابی طالب و غیرهم ممن مضی من الائمة صلوات الله علیهم اجمعین الی مبلغ ایامی و منتهی عصری، عبیدالله عزوجل.
یقول الله عزوجل «و من اعرض عن ذکری فان له معیشة ضنکاً و نحشره یوم القیامة اعمی * قال رب لم حشرتنی اعمی و قد کنت بصیراً * قال کذلک اتتک آیاتنا فنسیتها و کذلک الیوم تنسی.»(2)
یا محمد بن علی، قد آذانا جهلاء الشیعة و حمقاؤهم و من دینه جناح البعوضة ارجح منه، فاشهد الله الذی لا اله الا هو و کفی به شهیداً و رسوله محمداً (ص) و ملائکته و انبیائه و اولیائه(ع) و اشهدک و اشهد کل من سمع کتابی هذا، انا بریء الی الله و الی رسوله ممن یقول انا نعلم الغیب و نشارکه فی ملکه او یحلنا محلاً سوی المحل الذی رضیه الله لنا و خلفنا له او یتعدی بنا عما قد فسرته لک و بینته فی صدر کتابی و اشهدکم ان کل من نبرأ منه فان الله یبرأ منه و ملائکته و رسله و اولیاؤه.
و جعلت هذا التوقیع الذی فی هذا الکتاب امانة فی عنقک و عنق من سمعه ان لا یکتمه لاحد من موالی و شیعتی حتی یظهر علی هذا التوقیع الکل من الموالی، لعل الله عزوجل یتلافاهم فیرجعون الی دین الله الحق و ینتهون عما لا یعلمون منتهی امره و لا یبلغ منتهاه، فکل من فهم کتابی و لا یرجع الی ما قد امرته و نهیته فقد حلت علیه اللعنة من الله و ممن ذکرت من عباده الصالحین.(3)
ای محمّد بن علی! خداوند متعال بالاتر از آن است که به وصف آمده و او را حمد و ثنا گویند. ما خاندان رسالت شریک در علم خداوند و قدرت او نیستیم، بلکه غیب و علم به آن مختصِّ ذات پاک اوست، چنان که در قرآن مجیدش فرموده است: «ای حبیبم! بگو غیب در آسمانها و زمین مختصِّ ذات پاک خداوند است.»
من و همه آباء و اجداد گرامی ام از اولین -آدم و نوح، ابراهیم و موسی و دیگر پیامبران الهی - و از آخرین - محمد و علی و دیگر بزرگواران از ائمه معصومین، سلام الله علیهم اجمعین، تا امروز که نوبت امامت به من رسیده است، همگی بندگان خدا هستیم و خداوند بزرگ در قرآنش فرموده است: «کسی که از ذکر و یاد من اعراض کند (روی برگرداند)، معیشت او ضنک و سخت بوده، در قیامت نابینا محشور خواهد شد. او می گوید: خداوندا! چرا مرا نابینا محشور کردی در حالی که من بینا بودم؟ خداوند می فرماید: تو آیات ما را تکذیب نمودی ما نیز تو را به دست فراموشی سپردیم.»
ای محمّد بن علی! نادانان شیعه و نابخردان آنها موجب آزار و اذیت ما خاندان وحی را فراهم می کنند و افرادی که دینشان برای آنها به اندازه یک بال مگس ارزش ندارد، باعث ناراحتی ما هستند.
من خداوند بزرگ را که خدایی جز او نیست به شهادت می گیرم و البته او برای شهادت، کافی است و همچنین حبیبش محمد(ص) و ملائکه و پیامبران او و نیز تو و هر کس را که فرمان من به او برسد گواه می گیرم که از افرادی که می گویند علم غیب نزد ماست و ما در آفرینش موجودات شریک هستیم، و ما را از محلّی که خداوند برای ما قرار داده و راضی است بالاتر می برند، بیزارم. همچنین از کسانی که از آنچه برای تو بیان کردم (بندگی خداوند) و از آنچه در ابتدای نامه ام بدان اشاره کردم گامی فراتر بروند، بیزارم و اینان البتّه گرفتار سخط و عذاب الهی خواهند بود. و من تو را گواه می گیرم که هر کس که ما از او بیزاری جوییم، خداوند و ملائکه و فرستادگانش و اولیای الهی نیز از او بیزار خواهند بود.
[ای محمّد بن علی!] این توقیع را به عنوان امانت به گردن تو و هر که نامه من به او برسد قرار دادم و مکلّف هستید که محتوای این فرمان را به همه دوستان و شیعیان من برسانید. شاید خداوند متعال به آنها توفیق عنایت فرماید و در سایه بهره برداری از کلمات من، به سوی دین حقّ برگردند و از آنچه نمی دانند، دست بردارند. پس هرکس از شیعیان و دوستان ما از مضمون فرمان من در این توقیع آگاهی یافت و به آنچه در این فرمان بیان شده است عمل نکرد سزاوار لعنت خداوند و ملائکه و فرستادگان و اولیای او خواهد بود.
نوضیح:
خواننده گرامی! آنچه از خلاصه این فرمان به دست می آید و باید به آن توجه داشت و عمل کرد دو اصل است:
1-اینکه همه انبیاء و اولیاء، بنده خدا هستند تمام قدرتهای مادّی و معنوی آنها (ولایت تکوینی و تشریعی) از آن خداوند است.
2-همه دوستان خاندان رسالت، بندگی خداوند را بر هر چیزی باید مقدّم دارند.
پی نوشت ها :
1-سوره نمل(27)، آیه 65.
2-سوره طه (20)، آیات 127-124.
3-طبرسی، الاحتجاج، ج 2، ص 473، ط بیروت.
