چالش های دو و میدانی

آسمان دو و میدانی ایران این روزها مملو از ستاره های درخشان است. روزهای رکود و مهجوریت ورزش مادر ایران کم کم به فراموشی سپرده می شود، رکوردهای دیرپا یکی بعد از دیگری فرو می ریزد و مسابقات آسیایی جولانگاه درخشش ستاره های تازه متولد شده ایران است.
مدال های صید شده از مسابقات مختلف و معتبر ثابت می کند که دو و میدانی در جاده پیشرفت و موفقیت قرار گرفته و این نشان دهنده آن است که می توان به آینده ورزش مادر دل بست و افق های روشنی برای این رشته پرطرفدار ترسیم کرد.
در این میان آنچه نگران کننده به نظر می رسد، کمبود امکانات و عدم توجه اصولی و منطقی به این رشته پرمدال و دوست داشتنی است. متاسفانه دو و میدانی ایران در حوزه امکانات زیر خط فقر سیر می کند و این سد بزرگی در راه اعتلا و پیشرفت دو و میدانی محسوب می شود. نکته دیگری که به آن توجه نمی شود، نبود نظم و انضباط در راه برگزاری مسابقات است.
بنا بر تایید بسیاری از کارشناسان دو و میدانی، اگر سی سال پیش از مسابقات این رشته ورزشی در سطح قهرمانی کشور تصویربرداری می کردیم، به جز برخی تفاوت های فنی که در راستای تغییر قوانین به وجود آمده، شاهد تغییرات دیگری در نحوه برگزاری مسابقات نخواهیم بود. این مسئله اکنون باعث کاهش سطح برگزاری مسابقات دو و میدانی در کشور شده که باید مرتفع شود.
شاید اگر یک بیننده شاهد مسابقات معتبر بین المللی دو و میدانی در سطح جهان باشد و پس از آن، از نزدیک مسابقات مختلف دو و میدانی کشور را نظاره کند، تفاوت فاحش بین دو و میدانی ایران و جهان را متوجه می شود.
در حقیقت یکی از بانظم ترین مسابقات جهان، مسابقات دو و میدانی است که به علت تعدد رشته ها نیاز به تخصص، دقت و نظم فراوانی دارد، اما با این حال در ایران، تنها چیزی که در هنگام برگزاری مسابقات دو و میدانی وجود ندارد، نظم و دقت است.

ضعف در کادر برگزاری

اولین و مهمترین مسئله، کادر ضعیف برگزاری مسابقات از جمله تیم های داوری، سرداور، سرپرست فنی و مسئول کمیته مسابقات است. این افراد به رغم زحماتی که می کشند اما باز هم نمی توانند از امکانات موجود به نحو احسن استفاده کنند.
این مسئله ای است که حتی مصطفی کریمی سرپرست فدراسیون دو و میدانی آن را قبول دارد و می گوید: «مهمترین مشکل ما در برگزاری مسابقات، نحوه مدیریت نیروهای انسانی است. من فکر می کنم با همین امکانات موجود نیز بتوانیم مسابقات خوبی برگزار کنیم، اما باید مدیران برگزاری مسابقات و نیروهای انسانی به خوبی از این امکانات استفاده کنند تا شاهد مسابقات سطح بالاتری در دو و میدانی باشیم.»
وی در این رابطه ادامه می دهد: «اولین تصمیمی که خواهیم گرفت استفاده از فردی قدرتمند و کاربلد در امر برگزاری مسابقات است که امیدواریم هرچه زودتر این مشکل نیز حل شود.»
از سوی دیگر در برگزاری مسابقات شاهد ضعف کادر فنی برگزاری هستیم، با این حال یکی از علت های همین ضعف، خود فدراسیون دو و میدانی است که با آموزش ندادن نیروهای جوان در امر داوری و برگزاری مسابقات، اکنون شاهد حضور داورانی هستیم که سال ها از زمان فعالیت آنها گذشته و اکنون باید در منازلشان استراحت کنند. از طرفی دیگر فدراسیون دو و میدانی در سال های اخیر، کمترین بها و توجه را به جامعه داوری داشته است. از داوری که کیلومترها راه طی می کند و با حقوقی اندک و ناچیز باید مسابقات را قضاوت کند، چه توقعی می توان داشت.
در این شرایط است که یک تیم داوری و کادر فنی ضعیف، هر دوره از مسابقات را برگزار می کنند.
در این وضعیت باید گفت که هنوز نحوه برگزاری مسابقات ما از سطح بسیاری از قهرمانان کشورمان پایین تر است و نباید از آنها توقع درخشش در سطح آسیا و جهان داشت.

کمبود امکانات دو و میدانی در ایران

اما اگر از ضعف کادر برگزاری مسابقات بگذریم، نوبت به کمبود امکانات در دو و میدانی کشور می رسد. اکنون فقط چند شهر کشور هستند که توان برگزاری مسابقات دو و میدانی را دارند. شیراز، مشهد، ساری و تهران چهار شهری هستند که با در اختیار داشتن امکانات، هر سال مسابقات کشوری را برگزار می کنند. اما در همین شهرها نیز امکانات بسیار ناچیز است. شاید به جرات بتوان گفت که اکثر امکانات موجود هم کاملا غیراستاندارد هستند.
در ساری دوندگان روی پیست تارتانی می دوند که تکه تکه شده است. وزنه، دیسک، نیزه و چکش استاندارد نیست. موانع دست ساز و غیراستاندارد هستند. مانع پرش با نیزه را مجبورند از شهری به شهر دیگر بفرستند تا کم کم غیرقابل استفاده شود البته از تعدادی از دستگاه ها نیز فقط در تهران استفاده می شود. بسیاری از مشکلات دیگر نیز مزید بر علت می شود تا ما شاهد یکی از سطح پایین ترین مسابقات ورزشی کشور باشیم.
در چنین شرایطی است که حتی علاقه مندان اندک دو و میدانی که شاهد چنین مسابقاتی هستند، به مرور از این شرایط خسته شده و عطای مسابقات دو و میدانی را به لقایش می بخشند.