پرسش :
جايگاه و خاستگاه اصلي قاديانيه در كدام منطقه مي باشد؟
پاسخ :
در 60 مايلي لاهور مركز ايالت پنجاب، شهر قاديان قرار دارد كه غلام احمدخان قادياني در سال 1889 ميلادي در قريه احمدآباد از توابع قاديان، مسلك خود را بنياد نهاد. اين شهر موطن اصلي قاديانيه است و پيروان غلام احمد آنرا مدينه الشيخ، ناميده و حج خود را در آن شهر انجام مي دهند.
قاديانيه امروز در شهرهاي مختلف جهان پراكنده هستند. در نشستي كه در اگوست 1994 م به رياست ميرزا طاهر احمد، خليفه چهارم غلام احمدخان، برگزار شد 10000 ميهمان از 70 نقطه جهان بعنوان نمايندگان قاديانيهاي مناطق مختلف حضور پيدا كردند.
عمده پيروان قاديانيه در هند و پاكستان حضور دارند، امّا بصورت فعال در كشورهاي بريتانيا، اسپانيا، سوئد، كانادا، حضور دارند و مساجد بسيار منظم و معظمي هم ايجاد و تأسيس نموده اند. لازم بذكر است بعلت فتواهاي علماي شيعي و سني بكفر جمعيت قادياني كه خود را احمديه مي نامند در كشورهاي عربي و اسلامي حضورشان چندان ملموس نيست.[1]
قاديانيه در زمان ميرزا احمد و خليفه اول وي ميرزا نورالدين احمد، مذهب واحدي بود كه بعد از مرگ نورالدين به دو شعبه تقسيم شد:
1. شعبه قاديان كه رهبرشان بشيرالدين محمود غلام احمد، بود و طريقه و روش آنها همان راه و روش غلام احمد و جانشين وي نورالدين بود.
شعبه دوم شعبه لاهور است كه رهبري آن بعهده محمدعلي نامي است كه قرآن را بزبان انگليسي ترجمه نموده. روش آنها با شعبه قاديان متفاوت است، آنان غلام احمد را صرفاً يك مصلح و مجدّد اسلام مي شناسند و خود را مسلمان مي شمارند.
در خارج از هند و پاكستان، بصورت عمده در قاره امريكا در كشور ايالات متحده خصوصاً شهرهاي واشنگتن، نيويورك و سان فرانسيسكو كه اكثراً سياهپوستان هستند، عده اي بنام فرقه قاديانيه حضور دارند.
و در اروپا كشورهاي انگليس ـ اسپانيا ـ سوئيس ـ آلمان، و در شرق دور: سيلان ـ برمه ـ سريلانكا و اندونزي. و در آفريقا: نيجريه ـ شاطي الذهب ـ نايروبي و سيرالئون حضور اين فرقه را در خودشان پذيرفته اند كه اكثراً از گروه قاديان هستند.[2]
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. خاتميت پيامبر اسلام، يحيي نوري.
2. حكيم سبزواري، غلامحسين رضانژاد.
3. سفرنامه پاكستان، قاسم صافي گلپايگاني.
[1] . هيئت نويسندگان بمديريت احمد راتب عرموش، موسوعه الاديان، بيروت، انتشارات دارالنفائس، 2001م.
[2] . سيدعقيل بن علي المهدي، المذاهب المعاصر، قاهره، دارالحديث، چاپ دوم، بيتا.
( اندیشه قم )
در 60 مايلي لاهور مركز ايالت پنجاب، شهر قاديان قرار دارد كه غلام احمدخان قادياني در سال 1889 ميلادي در قريه احمدآباد از توابع قاديان، مسلك خود را بنياد نهاد. اين شهر موطن اصلي قاديانيه است و پيروان غلام احمد آنرا مدينه الشيخ، ناميده و حج خود را در آن شهر انجام مي دهند.
قاديانيه امروز در شهرهاي مختلف جهان پراكنده هستند. در نشستي كه در اگوست 1994 م به رياست ميرزا طاهر احمد، خليفه چهارم غلام احمدخان، برگزار شد 10000 ميهمان از 70 نقطه جهان بعنوان نمايندگان قاديانيهاي مناطق مختلف حضور پيدا كردند.
عمده پيروان قاديانيه در هند و پاكستان حضور دارند، امّا بصورت فعال در كشورهاي بريتانيا، اسپانيا، سوئد، كانادا، حضور دارند و مساجد بسيار منظم و معظمي هم ايجاد و تأسيس نموده اند. لازم بذكر است بعلت فتواهاي علماي شيعي و سني بكفر جمعيت قادياني كه خود را احمديه مي نامند در كشورهاي عربي و اسلامي حضورشان چندان ملموس نيست.[1]
قاديانيه در زمان ميرزا احمد و خليفه اول وي ميرزا نورالدين احمد، مذهب واحدي بود كه بعد از مرگ نورالدين به دو شعبه تقسيم شد:
1. شعبه قاديان كه رهبرشان بشيرالدين محمود غلام احمد، بود و طريقه و روش آنها همان راه و روش غلام احمد و جانشين وي نورالدين بود.
شعبه دوم شعبه لاهور است كه رهبري آن بعهده محمدعلي نامي است كه قرآن را بزبان انگليسي ترجمه نموده. روش آنها با شعبه قاديان متفاوت است، آنان غلام احمد را صرفاً يك مصلح و مجدّد اسلام مي شناسند و خود را مسلمان مي شمارند.
در خارج از هند و پاكستان، بصورت عمده در قاره امريكا در كشور ايالات متحده خصوصاً شهرهاي واشنگتن، نيويورك و سان فرانسيسكو كه اكثراً سياهپوستان هستند، عده اي بنام فرقه قاديانيه حضور دارند.
و در اروپا كشورهاي انگليس ـ اسپانيا ـ سوئيس ـ آلمان، و در شرق دور: سيلان ـ برمه ـ سريلانكا و اندونزي. و در آفريقا: نيجريه ـ شاطي الذهب ـ نايروبي و سيرالئون حضور اين فرقه را در خودشان پذيرفته اند كه اكثراً از گروه قاديان هستند.[2]
معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:
1. خاتميت پيامبر اسلام، يحيي نوري.
2. حكيم سبزواري، غلامحسين رضانژاد.
3. سفرنامه پاكستان، قاسم صافي گلپايگاني.
[1] . هيئت نويسندگان بمديريت احمد راتب عرموش، موسوعه الاديان، بيروت، انتشارات دارالنفائس، 2001م.
[2] . سيدعقيل بن علي المهدي، المذاهب المعاصر، قاهره، دارالحديث، چاپ دوم، بيتا.
( اندیشه قم )
