پرسش :
نسل جوان به چه طبقه اى گفته مى شود و چگونه باید با این نسل ارتباط داشت؟
پاسخ :
وقتى که مى گوییم نسل جوان، مقصود حتما طبقه جوان نیست. مقصود طبقه اى است که در اثر تحصیلات و آشنایى با تمدن جدید، داراى طرز تفکر مخصوصى است. خواه پیر باشد یا جوان. اکثریت این طبقه را البته جوانان تشکیل مى دهند. پس مى گوییم نسل جوان، ولى بسیار پیرها هستند که طرز تفکر جدید دارند. بسیار جوان ها هستند که طرز تفکرشان مثل پیرها و مردم قرون گذشته است. به هر حال، مقصود طبقه اى است که حامل طرز تفکر مخصوصى است و رو به افزایش است و پیر و جوان آینده، داراى این طرز تفکر خواهند بود و اگر خداى نخواسته، فکرى براى هدایت و رهبرى این نسل نشود، آینده به کلى از دست خواهد رفت.
این مسئله در کشور ما مسئله اى با اهمیت است. البته در دیگر کشورهاى اسلامى هم بوده و هست، ولى آنها قبل از ما به فکر افتادند و این مسئله را به صورت جدّى طرح کردند. ما هنوز این مسئله را جدى نگرفته ایم. نسل جوان در نظر ما، صرفا یعنى یک نسل هواپرست و شهوت پرست [است] و خیال مى کنیم با اینکه به آنها دهن کجى بکنیم و چهارتا متلک روى منبر به آنها بگوییم و فحش بدهیم، به [نظر] خودمان آنها را هو بکنیم و مستمعین ما بخندند، کار درست مى شود. این کارها لالایى است، براى آن است که شما در خواب بمانید و در فکر چاره نیفتید و یک وقت بیدار بشوید که کار از کار گذشته است.1
ابتدا باید نسل جوان را بشناسیم. نسل جوان ما مزایا و عیب هایى دارد؛ زیرا این نسل نوعى ادراکات و احساسات دارد که در گذشته نبود و از این جهت باید به او حق داد. در عین حال یک انحراف فکرى و اخلاقى نیز دارد. باید آن ها را نیز شناخت و چاره کرد. چاره کردن این انحرافات بدون در نظر گرفتن مزایا و بدون احترام گذاشتن به آنها میسر نیست. اگر بخواهیم به این امور بى اعتنا باشیم، محال است که بتوانیم جلوى انحرافات فکرى و اخلاقى نسل آینده را بگیریم. روشى که فعلاً ما در مقابل این نسل پیش گرفته ایم، روش دهن کجى و انتقاد صرف و مذمت است. دائما فریاد ما بلند است که سینما این طور، تئاتر این طور، مهمان خانه هاى شمیران و تهران این طور، رقص چنین، استخر چنان،2 دائما واى واى مى کنیم که درست نیست. باید براى این انحراف ها فکر اساسى کرد.3
1 . ده گفتار، علامه شهید مرتضی مطهری(ره)، صص 205 و 206.
2 . نظر علامه شهید مرتضی مطهری(ره) در زمینه سینما و تئاتر پیش از انقلاب است.
3 . ده گفتار،علامه شهید مرتضی مطهری(ره)، صص 212 و 213.
www.irc.ir
وقتى که مى گوییم نسل جوان، مقصود حتما طبقه جوان نیست. مقصود طبقه اى است که در اثر تحصیلات و آشنایى با تمدن جدید، داراى طرز تفکر مخصوصى است. خواه پیر باشد یا جوان. اکثریت این طبقه را البته جوانان تشکیل مى دهند. پس مى گوییم نسل جوان، ولى بسیار پیرها هستند که طرز تفکر جدید دارند. بسیار جوان ها هستند که طرز تفکرشان مثل پیرها و مردم قرون گذشته است. به هر حال، مقصود طبقه اى است که حامل طرز تفکر مخصوصى است و رو به افزایش است و پیر و جوان آینده، داراى این طرز تفکر خواهند بود و اگر خداى نخواسته، فکرى براى هدایت و رهبرى این نسل نشود، آینده به کلى از دست خواهد رفت.
این مسئله در کشور ما مسئله اى با اهمیت است. البته در دیگر کشورهاى اسلامى هم بوده و هست، ولى آنها قبل از ما به فکر افتادند و این مسئله را به صورت جدّى طرح کردند. ما هنوز این مسئله را جدى نگرفته ایم. نسل جوان در نظر ما، صرفا یعنى یک نسل هواپرست و شهوت پرست [است] و خیال مى کنیم با اینکه به آنها دهن کجى بکنیم و چهارتا متلک روى منبر به آنها بگوییم و فحش بدهیم، به [نظر] خودمان آنها را هو بکنیم و مستمعین ما بخندند، کار درست مى شود. این کارها لالایى است، براى آن است که شما در خواب بمانید و در فکر چاره نیفتید و یک وقت بیدار بشوید که کار از کار گذشته است.1
ابتدا باید نسل جوان را بشناسیم. نسل جوان ما مزایا و عیب هایى دارد؛ زیرا این نسل نوعى ادراکات و احساسات دارد که در گذشته نبود و از این جهت باید به او حق داد. در عین حال یک انحراف فکرى و اخلاقى نیز دارد. باید آن ها را نیز شناخت و چاره کرد. چاره کردن این انحرافات بدون در نظر گرفتن مزایا و بدون احترام گذاشتن به آنها میسر نیست. اگر بخواهیم به این امور بى اعتنا باشیم، محال است که بتوانیم جلوى انحرافات فکرى و اخلاقى نسل آینده را بگیریم. روشى که فعلاً ما در مقابل این نسل پیش گرفته ایم، روش دهن کجى و انتقاد صرف و مذمت است. دائما فریاد ما بلند است که سینما این طور، تئاتر این طور، مهمان خانه هاى شمیران و تهران این طور، رقص چنین، استخر چنان،2 دائما واى واى مى کنیم که درست نیست. باید براى این انحراف ها فکر اساسى کرد.3
1 . ده گفتار، علامه شهید مرتضی مطهری(ره)، صص 205 و 206.
2 . نظر علامه شهید مرتضی مطهری(ره) در زمینه سینما و تئاتر پیش از انقلاب است.
3 . ده گفتار،علامه شهید مرتضی مطهری(ره)، صص 212 و 213.
www.irc.ir
