صرف همت برای ابدیت

امام على علیه‏ السلام فرمودند:

طُوبی لِمَن قَصَرَ هِمَّتَهُ عَلی ما یعنِیهِ وَ جَعَلَ کُلَّ جِدَّهِ لِما ینجیهِ؛

خوشا به حال کسی که همتش همه مصروف کاری باشد که او را به کار آید و تمام کوشش را برای چیزی قرار دهد که او را (فردای قیامت از آتش دوزخ) رهایی بخشد.

غررالحکم، ج 2، ص 465

شرح حدیث توسط حضرت آیت‌الله العظمی مکارم شیرازی مدظله‌العالی:

یکی از امتیازاتی که خداوند به بشر داده، اراده و اختیار است که موجودات دیگر ندارند و اینکه انسان مکلف است و حامل امانت الهی است به خاطر همین مختار بودن اوست.
علی (علیه السلام) می‌فرمایند: خوشا به حال کسی که دو برنامه در زندگی خود دارد:
1. اراده و همّتش متوجّه اموری است که به او ارتباط دارد؛ و در اموری که به او مربوط نیست دخالت نمی‌کند و وقتش را برای آن هدر نمی‌دهد.
2. تمام کوشش خود را در مسیری قرار می‌دهد که سبب نجات او شود. کلمات علی (علیه السلام) کوتاه اما بسیار پرمحتواست؛ وقتی انسان به زندگی خود نگاه می‌کند متوجه می‌شود گاهی اوقات در بسیاری از چیزهایی که به او مربوط نیست دخالت می‌کند، که باعث می‌شود مشکلاتی برای او به وجود بیاید؛ مثلاً حرف‌هایی می‌زند که ربطی به او ندارد و باعث اختلاف بین افراد می‌شود و یا در مسائلی که مربوط به همسایه‌اش است دخالت می‌کند و اینها باعث می‌شود وقت انسان هدر برود و چیزی برای قیامت ذخیره نکند، انسان باید سعی کند کاری که در زندگی خود انجام می‌دهد یا برای خودش مفید باشد یا خدمت و کارگشایی برای دیگران باشد نه اینکه خدای نکرده مزاحم و سربار دیگران و جامعه باشد.

منبع: گفتار معصومین (ع)، جلد دوم (درس اخلاق حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی)، گردآوری: سید محمد عبدالله‌ زاده، قم: انتشارات امام علی بن ابی‌طالب (ع)، چاپ سوم (1393).