خنده در محرم

امام رضا علیه السلام فرمودند:

کانَ أَبی إِذا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لا یُری ضاحِکا وَکانَتِ الْکَآبَهُ تَغْلِبُ عَلَیْهِ حَتّی یَمْضِیَ مِنْهُ عَشَرَهُ أَیّامٍ فَإِذا کانَ یَوْمُ العاشِرِ کانَ ذلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصیبَتِهِ وَحُزْنِهِ وَبُکائِهِ وَیَقُولُ هُوَ الْیَوْمُ الَّذی قُتِلَ فیهِ الْحُسَیْنُ صَلَّی اللّه ُ عَلَیْهِ؛

روش پدرم چنان بود که هرگاه وارد ماه محرّم می شدیم، خندان دیده نمی شد و غم بر او غلبه می یافت تا آن که ده روز از محرم می گذشت، پس هنگامی که روز دهم می رسید، آن روز، روز مصیبت، غم و گریه پدرم بود و می فرمودند: این همان روزی است که حسین که درود خداوند بر او باد در آن روز کشته شد.

وسائل الشیعه، ج14، ص504، ح19697؛ بحار الانوار، ج44، ص283.