ستار العیوب بودن خداوند
امام علی علیه السلام فرمودند:
اَلحَذَر اَلحَذَر فَوَاللهِ لَقَد سَتَرَ حَتّی کَاَنَّهُ قَد غَفَر.
از خدا بترسید از خدا بترسید به خدا سوگند که او آنچنان گناهانتان را می پوشاند که گویی آنها را بخشیده است.
نهج البلاغه، حکمت 29
شرح حدیث:
توازن خوف و رجا در بیان امام علیه السلام مشهود است چون هم با تاکید ترس از خدا و پرهیز از گناه را بازگو میکند و هم از ستار العیوب بودن الهی و بخشش او سخن می راند. عفو به معنای محو و گذشت نمودن است و غفور از الغفر به معنای ستر و پوشاندن است خداوند تبارک و تعالی زشتی ها و اعمال بد بندگان خود را تا مادامی که خودشان قصد افشاء و تظاهر ندارند می پوشاند و کسی را بر اسرار آنها آگاه نمی گرداند.
همان گونه که پروردگار ظاهر بدن انسان را پرده و حجاب باطن قرار داده و نخواست که کثافات و آلودگی های جسمانی او ظاهر گردد نیز پرده و حجاب بر باطن آلوده به گناه وی کشیده و سر او را فاش نمی کند.
خدای مهربان بر خلاف بعضی از انسان ها که معمولا نقاط ضعف افراد را آشکار می کنند و از گفتن نقاط قوت بخل می ورزند او خوبی های انسان را برملا می سازد و زشتی هایشان را می پوشاند.
یا مَن اَظهَرَ الجَمیلَ وَ سَتَرَ القَبیحَ
ای خدایی که زیبایی ها و شایستگی ها را اشکار و بدی ها را می پوشانی.
همان طور که عرض کردم و از کلام امام علیه السلام استفاده شد پروردگار در اثر توبه و بازگشت واقعی به طهارت و پاکیزگی تمام آثار گناه را در دنیا محو و نابود می کند و عقوبتش را در آخرت برمیدارد و از همه مهمتر زشتی ها را به حسنات تبدیل می نماید.
مَن تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَاولئِکَ یُبِدِّلُ اللهُ سَیِّئاتِهِم حَسَناتٍ وَ کانَ اللهُ غَفوراً رحیماً (1)
آن کسی که توبه کند و ایمان بیاورد وکار شایسته نماید که البته خداوند لغزش هایشان را تبدیل به ثواب و نیکی ها خواهد کرد زیرا پروردگار بخشنده و مهربان است.
علی الصباح نوید هو الغفور رسید***شراب در تن مخمور جانتازه دمید
شراب مست درآمد که اینک آوردم***نوید مغفرت از حضرت غنی حمید
دلی که بودش از راه اتقوالله بیم***درآمد از در لا تقنطوا در او امید
ز بیم روز جزا گر تهی شدن قالب ***ز ساغر پرامید زنده شد جاوید
کجا فراق و کجا آنکه از دم رحمان***ز جانب یمنش نغمه وصال وزید
ازین مقوله مزن دم دگر زبان درکش ***که فیض را سخن بیخودی دراز کشید
پی نوشت:
1- فرقان 70
منبع: حدیث زندگی: شرح حکمت های نهج البلاغه، کاظم ارفع، تهران: پیام عدالت،1390.
همان گونه که پروردگار ظاهر بدن انسان را پرده و حجاب باطن قرار داده و نخواست که کثافات و آلودگی های جسمانی او ظاهر گردد نیز پرده و حجاب بر باطن آلوده به گناه وی کشیده و سر او را فاش نمی کند.
خدای مهربان بر خلاف بعضی از انسان ها که معمولا نقاط ضعف افراد را آشکار می کنند و از گفتن نقاط قوت بخل می ورزند او خوبی های انسان را برملا می سازد و زشتی هایشان را می پوشاند.
یا مَن اَظهَرَ الجَمیلَ وَ سَتَرَ القَبیحَ
ای خدایی که زیبایی ها و شایستگی ها را اشکار و بدی ها را می پوشانی.
همان طور که عرض کردم و از کلام امام علیه السلام استفاده شد پروردگار در اثر توبه و بازگشت واقعی به طهارت و پاکیزگی تمام آثار گناه را در دنیا محو و نابود می کند و عقوبتش را در آخرت برمیدارد و از همه مهمتر زشتی ها را به حسنات تبدیل می نماید.
مَن تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَاولئِکَ یُبِدِّلُ اللهُ سَیِّئاتِهِم حَسَناتٍ وَ کانَ اللهُ غَفوراً رحیماً (1)
آن کسی که توبه کند و ایمان بیاورد وکار شایسته نماید که البته خداوند لغزش هایشان را تبدیل به ثواب و نیکی ها خواهد کرد زیرا پروردگار بخشنده و مهربان است.
علی الصباح نوید هو الغفور رسید***شراب در تن مخمور جانتازه دمید
شراب مست درآمد که اینک آوردم***نوید مغفرت از حضرت غنی حمید
دلی که بودش از راه اتقوالله بیم***درآمد از در لا تقنطوا در او امید
ز بیم روز جزا گر تهی شدن قالب ***ز ساغر پرامید زنده شد جاوید
کجا فراق و کجا آنکه از دم رحمان***ز جانب یمنش نغمه وصال وزید
ازین مقوله مزن دم دگر زبان درکش ***که فیض را سخن بیخودی دراز کشید
پی نوشت:
1- فرقان 70
منبع: حدیث زندگی: شرح حکمت های نهج البلاغه، کاظم ارفع، تهران: پیام عدالت،1390.
