جابربن عبداللّه گفت: روزى خدمت امیرالمؤمنین علیه ‏السلام رسیدم به حضرت گفتم: اى امیرمؤمنان چطور صبح کردید؟ حضرت فرمودند:

آکُلُ رِزْقى، قالَ جابِرُ: ما تَقُولُ فى دارِ الدُّنیا؟
قالَ: ما نَقُولُ فى دارٍ اَوَّلُها غَمٌّ، وَ آخِرُهَا الْمَوْتُ،
قالَ: فَمَنْ اَغْبَطُ النّاسِ؟
قالَ: جَسَدٌ تَحْتَ التُرابِ، أمِنَ مِنَ الْعِقابِ، وَ یَرْجُوا الثَّوابَ؛

روزى خود را مى‏ خورم جابر گفت: به امام عرض کردم: درباره خانه دنیا چه مى‏ گویید؟
حضرت فرمودند: چه بگوئیم در مورد خانه ‏اى که اوّل آن غم و آخرش مرگ است.
جابر گفت: خوشبخت ‏ترین مردم چه کسى است؟
حضرت فرمودند: جسمى که زیر خاک است، از عذاب در امان است، و امید پاداش دارد.

بحارالأنوار، ج 76، ص 16