آنگاه که حضرت علی علیه ‏السلام به دلیل رعایت مساوات در تقسیم بیت‏المال مورد عتاب قرار گرفتند، فرمودند:

لَمّا عُوتِبَ عَلَى التَّسوِیَةِ فِى‏العَطاءِ ـ أَتَأْمُرُونّى أَنْ أَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ فیمَنْ وُلِّیتُ عَلَیْهِ؟! وَاللّه‏ِ ما أَطُورُ بِهِ ما سَمَرَ سَمیرٌ وَ ما أَمَّ نَجْمٌ فِى السَّماءِ نَجْما، لَوْ کانَ الْمالُ لى لَسَوَّیْتُ بَیْنَهُمْ فَکَیْفَ وَ اِنَّما الْمالُ مالُ اللّه‏ِ.

آیا به من امر مى‏کنید و اصرار مى‏ورزید تا پیروزى را به بهاى ستم بر کسانى که مسؤولیت سرپرستى آنها بر دوشم نهاده شده است به دست آورم؟! به خدا سوگند که تا روزگار در گردش است و ستارگان آسمان در پى هم حرکت مى‏کنند، چنین کار ناروایى نخواهم کرد. اگر این مال ثروت شخصى من بود در تقسیم آن مساوات را رعایت مى‏کردم، چه رسد به این که مال، مال اللّه‏ است.

نهج البلاغة، خطبه : 124