حدیث بشارت منجی

امام عسکری علیه السلام به یکی از شیعیان که به حضرتش رسیده و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را در کودکی نزد آن حضرت دیده بود، فرمود:

هوَ اِبنی و خلیفَتی منْ بَعدِی، و هوَ الَّذی یَغیبُ غیبهً طَویلهً و یَظهرُ بعدَ اِمتلاء الارضِ جوراً و ظُلماً، فَیَملاُها قسطاً و عدْلاً؛

او پسر من و جانشین من بعد از من است. و او کسی است که مدتی طولانی غایب خواهد بود و آن گاه که زمین پر از جور و ستم شده باشد، ظهور می کند و جهان را پر از عدل و داد می کند.

مستدرک الوسائل، ج12، ص 281

امام عسکری علیه السلام در دوران خفقان بار حکومت عباسیان می زیست. رابطه ی شیعه با او محدود و سخت بود. از این رو، بعضی نسبت به پیشوای بعد از آن حضرت، شبهه داشتند، چون ولادت امام دوازدهم پنهانی صورت گرفت و امام این حادثه مبارک را مخفی می کرد، تا دشمنان سوء قصد به جان او نکنند.
در عین حال، به بعضی از شیعیان خالص و مطمئن، آن فرزند را نشان می داد و «حجت الهی» را معرفی می کرد تا در حیرت و سرگردانی نمانند. سخنان آن حضرت در این حدیث، یکی از آن موارد است.
هم اصل وجود امام دوازدهم را بیان کرده است.
هم به غیبت درازمدت او از دیدگان مردم اشاره دارد، هم به شرایط ظهورش و دستاورد حکومت جهانی اش بشارت داده است.
اعتقاد به وجود آن امام غایب و عمر طولانی او و اصلاح جهان و برانداختن حکومتهای ستمگر و ایجاد نظامی جهانی برپایه قسط و عدل، از بشارتهای امامان و از اعتقادات ماست. باشد که توفیق دیدارش و فداکاری در رکابش را داشته باشیم.
مردی تبر بر دوش، از کعبه می آید
مردی که پیموده است، یک راه طولانی
پایان نمی گیرد، راهی که او دارد
آغاز آیینه است، پایان حیرانی
وقتی که او آمد، آیینه باید شد
تا گل کند در ما، خورشید پنهانی(1)

پی نوشت:
1.محمدعلی مجاهدی(پروانه).
منبع: حکمت های عسکری (ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام حسن عسکری علیه السلام)، جواد محدثی، انتشارات آستان قدس رضوی، چاپ اول(1391)