لقای ابرقوهی(س سیزدهم ق)، شاعر. پدرش ملقب به مجد الشعراء و متخلص به لایق بود. بانو لقاى ابرقوهى از معاصران دیوان بیگى (م بعد از 1313 ق)، مؤلف «حدیقة الشعراء»، بود. وى شعرى در مدح ظل السلطان سرود كه با این بیت آغاز مىشود:
باز دام دلم آن زلف شبه آسا شد
بهر دیوانه عجب سلسلهاى برپا شد[1]
ز اواخر قرن سیزدهم هجرى،
ادامه ...