اکشن / جنايي / هيجاني کارگردان: جان لوس هوپ. بازيگران: کريس براون (جسي آتيکا)، هيدن کريستينسن (آ.کا)، مت ديلون (جيک ولز)، ادريس البا (گوردون جنينگز)، تيپ هريس (گوست)، جي هرناندز (ادي هچر). 107 دقيقه. درجه نمايشي 13 – PG. «اگر دل همه چيز است پس چرا هميشه دنبال تو بوده ام اي پول نازنين؟» مايا کوفس کي سارقان چند تا صحن? تعقيب و گريز دارد که به راستي در ذهن تماشاگر باقي مي ماند اما افسوس که فيلمساز زمان بسيار بسيار طولاني اي را صرف ملودرام، داستان هاي فرعي و پس زمينه هاي شخصيتي کاراکترها مي کند. سارقان به عنوان يک فيلم ژانر سرقت مي بايست عمد? توجه خود را معطوف نقش? سرقت و اجراي آن مي کرد اما اين اصل بديهي و بنيادين در سينماي ژانر سرقت در اين فيلم نقض شده است. به اين ترتيب، فيلم در صحنه هاي کم تعداد اکشن اش به اوج مي رسد و در صحنه هاي پرتعداد غيراکشن اش سقوط مي کند. يک خصوصيت جالب فيلم حضور بازيگران جنجالي روز در نقش خلافکاران قص? فيلم است. کريس براون همان مرد جوان سياه پوستي که به هنگام قطع رابطه اش با خانم ريحانا (خوانند? سياه پوست سرشناس موسيقي پاپ) به شدت وي را مضروب کرد و به همين دليل با شديدترين انتقادات در رسانه ها روبه رو شد نقش يکي از چند سارق قصه را بازي کرده است. ديگر بازيگر جنجالي تيپ هريس (ملقب به تي.آي.) است که اين يکي هم براي مدتي در سال گذشته زنداني بود. کاملاً پيداست که سازندگان فيلم با هدف جلب مشتري بيشتر براي فيلم شان دست به انتخاب چنين بازيگراني – که ظاهراً تناسب بسيار زيادي هم با نقش هايشان در فيلم دارند – زده اند. اما اين يک کار ريسکي است و احتمال دارد که به جاي جذب تماشاگران به سالن هاي سينما تأثير واژگونه اي بگذارد. اما قص? فيلم دربار? پنج جوان خلافکار است که زندگي هاي بسيار سطح بالايي دارند. اين گروه سارقان باهوش و خوش پوش و خوش رو هر سال دست به يک عمليات دزدي بزرگ مي زند تا پول لازم براي زندگي سطح بالاي خود را تأمين کنند. اعضاي اين باند سارقان لس آنجلسي شامل افراد زير مي شوند: آ. ک. (هيدن کريستنسن)، جنينگز (ادريس البا) رئيس انگليسي و ساعي باند؛ نائومي (ماريان ژان – باپتيست) خواهر وراج جنينگز، جان (پال واکر)، و برادران آتيکا (مايکل الي و کريس براون) که بسيار باهوش اند اما مدام بر سر قضي? ددي شان با هم جر و بحث دارند. در ادام? ماجرا، گوست (تيپ هريس) که از اعضاي قديمي باند است از زندان آزاد مي شود. گوست که تشن? يک عمليات تازه است پيشنهاد يک سرقت 25 ميليون دلاري را مطرح مي کند. گوست به دليل زنداني بودن اش چندان آدم مطمئني براي اعضاي باند، به شمار نمي رود اما آن ها نهايتاً پيشنهاد وي را با وجودي که اين پيشنهاد مغاير با برخي اصول حرفه اي باند است مي پذيرند و عمليات شروع مي شود. همزمان دو مأمور پليس به نام هاي جيک ولز (مت ديلون) و ادي هچر (جي هرناندز) بو برده اند که اعضاي باند سارقان در فکر اجراي يک عمليات تازه اند. اين پليس ها که يکي شان مشکل احساسي دارد و آن يک مشکل مالي، انگيزه هاي خاص خودشان را براي عقيم گذاشتن عمليات سارقين و به دام انداختن آن ها دارند... سارقان از آن نوع فيلم هاست که دوربين فيلمبرداري اش مدام در حال تکان خوردن است. علاوه بر اين که يک تدوين بسيار سريع باعث شده که حوادث روي پرده به دشواري براي تماشاگر قابل تشخيص و شناسايي باشد. ما در کتاب هاي سينمايي خوانده ايم که دوربين روي دست صرفاً در فيلم هاي مستند خبري و يا در فيلم هاي ترسناک مورد استفاده قرار مي گيرد. اما اين روزها سينماگران نسل نوين اين اصل قديمي را کنار گذاشته اند و بدون اين که دليلي براي استفاده از دوربين روي دست باشد از اين شيو? فيلمبرداري استفاده مي کنند. تماشاي فيلم امِ فريتز لانگ مي تواند به اين فيلمسازان کمک کند تا دريابند که دوربين متحرک و تدوين تند بهترين شيوه براي بيان يک داستان نيست. جداي از اين، اگر چيزي ارزش ديدن دارد، آيا بهتر نيست که اين چيز به روشني و وضوح ديده شود؟ و اگر فيلمي ارزش فيلمبرداري دارد، آيا بهتر نيست که اين فيلم به درستي فيلمبرداري شود؟ منبع: نشريه دنياي تصوير شماره 196
