اکشن/ ماجرايي/ علمي تخليي
[«خنده ام خواهد گرفت اگر آنها کار نابود ساختن جهان را پيش از پايان جهان به انجام نرسانده باشند!» استانيسلا ويرژيلتس]
کارگردان: رولند امريچ، بازيگران: جان کيوزاک (جکسون کرتيس)،آماندا پيت (کيت کرتيس)، چيوتل اجيوفور (آدريان هلمسلي، اوليور پلات(کارل آنهاوزر)، 158دقيقه، درجه ي نمايشي: PG-13.
رولند امريچ که در فيلم قبلي اش، روز استقلال، روزي پس از فردا وگودزيلا، مهارت خود را در ويران کردن کره ي زمين به رخ کشيده بود، اين بار در فيلم تازه اش ، 2012، کره ي خاکي را چنان درب و داغان کرده که بيا و ببين، 2012 را به حق بايد ما در فيلم هاي فاجعه اي - يا به قول اعراب «ام الفلام المصيبه»- ناميده 2012 از حيث تعدد صحنه هاي جلوه هاي ويژه مقام اول را در جهان سينما دارد. هزار متخصص در پانزده شرکت مختلف براي توليد صحنه هاي جلوه هاي ويژه ي فيلم 2012 کار کرده اند و از نيم ميليون تن آهن و فلز براي ساختن ماکت هاي فيلم استفاده شده و به همه ي اين ها يک «پرده ي آبي» عظيم در ابعاد 180 متر عرض و 12 متر ارتفاع را هم اضافه کنيد، 2012 يک پيروزي مطلق براي فولکر انگل و مارک ويگرت، مديران جلوه هاي ويژه ي فيلم، به شمار مي رود.
موقع تماشاي فيلم، مخصوصا در آن صحنه هاي نابودي بناهاي معروف و تاريخي شهرهاي جهان- بازيليکاي سن پيتر در واتيکان، مجسمه ي مسيح بر فراز ريو و بناي يادبود واشينگتن- پيش خودم فکر مي کردم اگر آنارشيست هاي کبيري مثل باکونين و کروپتکين زنده بودند از تماشاي اين صحنه ها دستخوش چه لذت هاي عظمايي که نمي شدند. 2012 دقيقا همان چيزي را به تماشاگر مي دهد که تماشاگر از اين فيلم انتظار دارد. تا اين زمان هيچ فيلمي را نديده بودم که تماشاگر مخصوص خودش را اين چنين سيراب و راضي کند. تماشاي نزديک دو ساعت صحنه هاي «با شکوه» ويراني فروپاشي، آن هم نه با زواياي دوربيني نامناسب و تدوين تند، مي تواند براي تماشاگران فيلم لذت بخش باشد. امريچ که مي داند تماشاگران براي چه به تماشاي فيلم اش آمده اند در نهايت سخاوتمندي اجازه مي دهد که آنها بي هيچ شتاب و عجله اي صحنه ها ي جلوه ويژه اي فيلم را ببينند، در دهان مزه مزه کنند، به آرامي ببلعند و سر فرصت در معده هاي خود هضم کنند و به قول معروف حال اش را ببرند.
اما بيان اين واقعيت به معناي آن نيست که 2012 يک شاهکار سينمايي است. اين فيلم حتي بهترين فيلم سال هم نيست. ديالوگ هاي احمقانه، طرح داستاني ناقص و پر ايراد و شخصيت پردازي ضعيف اجازه نمي دهد که لقب «شاهکار» يا «بهترين فيلم سال» را به 2012 بدهيم. بازيگرهاي ماهر فيلم با بازي هاي خوب خود تلاش کرده اند که ديالوگ هاي احمقانه ي فيلم و طرح داستاني مسئله دار آن را اندکي باورپذير کنند، اما راست اش را بخواهيد همه ي اين نقاط ضعف در برابر آن جلوه هاي ويژه ي شگفت انگيز رنگ مي بازد. و به راستي موقع تماشاي ورآمدن خيابان ها، فروريختن بناهاي تاريخي معروف، به زير آب رفتن خانه ها و فروپاشي بزرگراه ها، چه کسي به ديالوگ هاي احمقانه و کاراکترهاي دوبعدي فکر مي کند؟ اما قصه ي فيلم: دانشمندان بر اثر مشاهده ي برخي نشا نه ها متوجه شده اند که شعله هاي عظيم خورشيدي موجب بروز فعل و انفعالاتي شده اند که بر اثر آن هسته ي کره ي زمين در حال گرم شدن است. نخستين دانشمندي که پي به اين موضوع مي برد، آدريان هلمسلي (چيوتل اجيوفور) است. دولت و رئيس جمهوري آمريکا (دني گلاور) بلافاصله خطر مذکور را جدي مي گيرند و تلاش براي جلوگيري از فاجعه را آغاز مي کنند. در اين ميان با يک نويسنده ي آرمانگراي کتاب هاي علمي تخليي، به نام جکسون کرتيس(جان کيوزاک) نيز آشنا مي شويم که در واقع يک جواريي قهرمان قصه است. زندگي زناشويي جکسون تعريف چنداني ندارد و همسرش، کيت (آماندا پيت )، قصد جدايي و ازدواج مجدد دارد. اما جکسون همچنان فرصتي در اختيار دارد که پسر و دختر خود را براي گردش و تفريح از لس آنجلس به پارک «يلواستون» ببرد. جکسون در يلواستون با دانشمندي به اسم چارلي فراست (وودي هارلسون) ملاقات مي کند و از طريق او مطلع مي شود که روز نابودي کره ي زمين- به علت داغ شدن هسته ي کره ي زمين و جابجايي پوسته ي زمين- نزديک است. ديري نمي گذرد و فاجعه رخ مي دهد. بسياري از اهالي کره ي زمين قرباني مي شوند. ظاهرا تنها راه نجات نوع بشر از نابودي مطلق، کشتي هاي عظيمي است که در دل کوه هاي هيماليا توسط چيني ها و با سرمايه ي يک کنسرسيوم بين المللي ساخته شده است. ساکنان اين کشتي ها که در واقع نوعي کشتي نوح هستند، ظاهرا به شيوه ي دموکراتيک از بين همه ي نژادها انتخاب شده اند اما در عمل آدم هاي فقير و بدون پارتي جايي در کشتي ندارند و بايد جاي خود را به پولدارها وآدم هاي پارتي دار بدهند و...
در تبليغات مربوط به فيلم 250 ميليون دلاري 2012 آمده است که ماياها (سرخپوست هاي باستان) چندين قرن قبل پيش بيني کرده بودند که جهان در روز 21 دسامبر 2012 نابود خواهد شد. من به شدت نگران هستم چون ماياها استاد در نجوم و عوالم غيبيه بودند و الکي حرف نمي زدند. آيا برج ميلاد و برج ميدان آزادي ما هم فرو خواهد ريخت؟ بله، به احتمال زياد. لذا آن دسته از هموطنان عزيزي که پول و پارتي دارند از حالا به فکر تهيه ي بليط کشتي نوح باشند و سعي کنند از اين سه سال باقيمانده به نحو احسن استفاده کنند و توشه ي قابل قبولي براي آن دنياي خود فراهم کنند.
منبع: دنيا تصوير-ش 188
