(تو 1290 ش)، پزشك و نویسنده. تحصیلات متوسطه را در دبیرستان شرف به پایان رساند و از دانشكده‏ى پزشكى فارغ‏التحصیل شد. بعد از فراغت از تحصیل عهده‏دار مشاغلى چند از جمله: ریاست درمانگاه، ریاست بخش وابسته‏ى سرم‏شناسى بود. اثر وى: «كیمیا پزشكى»، درباره‏ى پنى‏سیلین و موارد استعمال آن. ...

(وف 1337 ش)، نویسنده و مترجم. در ارتش خدمت مى‏كرد. از آثار وى: «وقایع غرب ایران در جنگ اول جهانى»؛ «جنایات عشق»، ترجمه؛ «دستور اتومبیل‏رانى فرد»؛ «سه روز از زندگى مارى آنتوانت ملكه‏ى فرانسه»، ترجمه. ...

(تو 1297 ش)، مترجم، نویسنده. در اراك به دنیا آمد. تحصلات خود را تا سوم متوسطه در زادگاهش گذرانید و در ضمن به فراگیرى علوم قدیم پرداخت و صرف و نحو عربى و منطق را در محضر ملا عبدالحیمد مدرس انجدانى فراگرفت. تحصیلات متوسطه خود را در رشته ادبیات در دارالفنون به اتمام رسانید و از دانشكده‏ى حقوق دانشگاه تهران ...

(1360 -1297 ش)، نویسنده، روزنامه‏نگار و مترجم. تحصیلاتش را در رشته‏ى فنون نظامى به پایان رسانید و موفق به گذراندن دوره‏ى دكتریاى تاریخ در فرانسه شد.وى مجله‏ى «بررسى‏هاى تاریخى» را در 1345 ش تأسیس نمود كه این مجله تا 1357 ش منتشر مى‏شد. قائم‏مقامى نویسندگى و تحقیق را با انتشار مقالاتى در مجله‏ى «یادگار» ...

(تو 1305 ق)، روزنامه‏نگار و نویسنده. در تبریز به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم قدیمه، در مدارس تبریز به معلمى پرداخت. در 1326 ق مدرسه‏ى فیوضات را تأسیس كرد و مدتى نیز مدیر مدرسه بود. فیوضات در انتشار روزنامه‏ى «تجدد» با شیخ محمد خیابانى همكارى داشت و به نویسندگى در آن مى‏پرداخت. در دوره‏ى چهارم به نمایندگى ...

(وف 1249 / 1242 ق)، نویسنده، شاعر، متخلص به فیروز. وى از پارسى‏نژادان متولد در هند بود كه در ده سالگى به همراه پدرش به ایران آمد و قریب دوازده سال به تصحیل علوم و كمالات پرداخته و دوباره به هندوستان بازگشت. از آثارش:«ادله‏ى قویه»، در عدم جواز كبیسه در شریعت زردشت؛ «جارج‏نامه» یا «جرج‏نامه»، شعر، به طرز ...

(س چهاردهم ق)، نویسنده و روزنامه‏نگار. در 1323 ش در رشته‏ى ادبیات فارسى از دانشسراى عالى فارغ‏التحصیل شد. وى مشاغل مختلفى را عهده‏دار بود. از جمله: دبیرى دبیرستانهاى شیراز، كفالت فرهنگ بنادر جنوب، ریاست دانشسراى مقدماتى گلپایگان، ریاست تبلیغات و امور اجتماعى و ریاست آموزش فنى و حرفه‏اى. فیاضى روزنامه‏ى ...

(وف 1072 ق)، عالم امامى، محقق، حكیم، منطقى، متكلم، نویسنده، ادیب و شاعر.اصل وى از لاهیجان است، اما چجون مدت زیادى در شهر قم اقامت داشته و در حوزه‏ى علمیه آنجا تدریس مى‏كرده به قمى نیز مشهور شده است. وى شاگرد و داماد صدرالمتألهین ملا صدرا محمد بن ابراهیم بن یحیى شیرازى است. تخلص یا لقب فیاض را استادش ...

(463 / 461 -388 ق)، محدث، فقیه شافعى، اصولى و مصنف. در مرو به دنیا آمد. وى در فقه شاگرد ابوبكر قفال شاشى بود و از او و از على بن عبدالله تیسفونى حدیث شنید. عبدالرحمان بن عمر مروزى و عبدالمنعم بن ابى‏القاسم قشیرى و زاهر بن طاهر و محیى‏السنه بغوى و دیگران از وى حدیث شنیدند. او پیشواى فقهاى مرو و شیخ شافعیان ...

(وف 427 / 407 ق)، حافظ، محدث، صوفى، رجالى، مصنف و فقیه شافعى. جدش در علم نجوم و حساب سرآمد بود، بدین جهت به فلكى مشهور شد و ابوالفضل على را گاه ابن‏فلكى نیز گفته‏اند. وى براى جمع‏آورى حدیث سفرها كرد و از ابن‏رزقویه و ابولحسین بن بشران و قاضى ابوبكر حیرى و به قول شیرویه از تمام مشایخ همدان و عراق و خراسان ...

(س چهاردهم ق)، پزشك و نویسنده. از ابتداى جوانى به تحصیل علوم معمول زمان خود پرداخت. پس از آن به اصفهان سفر كرد و در مضحر میرزا باقر حكیم‏باشى یك دوره طب قدیم را گذراند و سپس در اواخر دوره‏ى مظفرى به تهران آمد و به فراگیرى زبان فرانسه و طب جدید پرداخت. او در فراگیرى چشم پزشكى و علم تاریخ و جغرافیا تلاش ...

(1364 -1279 ق)، كارگردان، نویسنده و موسیقیدان. در تهران به دنیا آمد. پس از طى تحصیلات ابتدایى، از مدرسه سن‏لویى تهران فارغ‏التحصیل شد. وى سازهاى مختلف را مى‏نواخت، اما ساز اصلى او ویولن بود. غلامعلى معز الدیوان فكرى بازیگرى خود را ابتدا با شركت در تئاتر ملى در 1295 ش آغاز كرد و از همكاران پاپازیان بود. ...

(وف 1020 ق)، نویسنده و شاعر، متخلص به فكرى. در شعر از شاگردان مولانا زین‏الدین مسعود نیكى و در علم سیاق و حساب ماهر و معاصر حكیم شفایى بود و همیشه بین آنها مباحثات و منازعات و مهاجات واقع مى‏شد. سپس وى از اصفهان به هند رفت و بعد از مدتى به شیراز و از آنجا به دكن مسافرت كرد و همان جا درگذشت. ...

(وف 1027 ق)، نویسنده، دانشمند، منجم و شاعر. در بعضى از تذكره‏ها او را شیرازى الاصل و در بعضى تبریزى ذكر كرده‏اند. وى از شعراى مكتب وقوع بود و در سرودن غزل مهارت بیشترى داشت، در خط و فن سیاق و علم نجوم توانا بود. در عهد اكبرشاه به هندوستان رفت و در سلك ملازمان وى درآمد و به سمت نویسندگى و منجمى دربار ...

(تو ح 615 -610 ق)، نویسندگان و صوفى. معروف به سپهسالار. از پیروان و نزدیكان جلال‏الدین محمد بلخى بود، كه مدت چهل سال از عمر خود را در ملازمت مولوى سپرى كرد. فریدون بعد از مرگ مولوى، رساله‏اى در «احوال مولانا جلال‏الدین رومى» به نام «رساله‏ى فریدون سپهسالار» در شرح احوال مولوى و مشایخ طریقه‏ى مولویه نوشت ...

(س چهاردهم ق)، نویسنده و مترجم. وى نایب رییس اداره‏ى بهره‏بردارى شیلات در بندر انزلى بود. از آثار وى: «آب و هواى كرانه‏هاى شمالى ایران»؛ «مارى استوارت»، ترجمه. ...

(تو 1289 ش)، مترجم و نویسنده. وى قبل از مسافرت به آمریكا مدت ده سال در وزارت فرهنگ به معلمى و خدمات فرهنگى مشغول بود. در آمریكا به تكمیل تحصیلات خود در رشته‏ى آموزش و پرورش پرداخت و از دانشگاه كلمبیا فارغ‏التحصیل شد و در ضمن در دبیرخانه‏ى سازمان ملل متحد به كار مشغول گشت. وى سپس به دانشگاه تهران منتقل ...

(1347 -1254 ش)، نویسنده و مترجم. مشهور به مترجم همایون. در اصفهان به دنیا آمد. پس از فراگیرى مقدمات، در زادگاهش، براى تحصیل عربى و مبانى طب به تهران آمد. وى سفرى به استانبول كرد و پس از بازگشت در مدرسه‏ى دارالفنون به فراگیرى زبان فرانسه و ریاضیات پرداخت و بعد وارد وزارت فرهنگ شد و كار خود را با سرپرستى ...

(تو 1285 ش)، مورخ، مترجم و نویسنده. در تهران به دنیا آمد. پس از اتمام تحصیلات عالى در مدرسه‏ى علوم سیاسى و دانشكده‏ى حقوق در 1314 ش وارد خدمت وزارت فرهنگ شد و چند سال بعد ریاست فرهنگ مازندران را به عهده گرفت. بعد از آن مشاغل مختلفى را عهده‏دار شد، از جمله: ریاست دبیرستان، كفالت اداره‏ى اوقاف، ریاست دفتر ...

(1309 -1242 ق)، خطاط، ادیب، نویسنده و شاعر، متخلص به فرهنگ. وى چهارمین فرزند وصال شیرازى است. در شیراز به دنیا آمد. در آغاز جوانى به تحصیل علوم ادبى و فنون ریاضى پرداخت. علم جفر و رمل را نیز فراگرفت و زبان فرانسه را به تشویق حكیم قاآنى آموخت. فرهنگ شاعرى توانا و در آداب سخنورى استاد بود. وى هفت اقلیم ...