(وف 988 ق)، عالم دینى، فقیه، متكلم، محقق، مفسر، محدث و مورخ. از علماى بزرگ اواخر قرن دهم قمرى و از شاگردان مفسر بزرگ، ابوالحسن على بن حسن زوارى، بود كه به واسطهى او از محقق كركى روایت كرده است. او همچنین از ضیاءالدین محمد بن محمود، از مقدس اردبیلى، روایت مىكند. در «مشیخه» سید حسین كركى سال وفاتش 997 ...
(وف 966 ق)، عالم دینى، فقیه و متكلم. پدرش ملا احمد، و به آوردهى «ریحانة الادب» ملا محمد، از علماى منطق بود كه حواشى بر كتب منطق نگاشته است. اصل ملا ابوالحسن از ابیورد است. در كاشان سكنى گزید و به كاشانى منسوب شد. وى از علماى امامى عهد شاه طهماسب صفوى (984 -930 ق) مىباشد كه جامع علوم و حكمیات و فضائل ...
(وف 555 ق)، فقیه حنفى. از آثارش «قنیة العالم و منیة فضلاء العالم» مىباشد كه به گفتهى خود در آن «الفتاوى الكبرى» حسامالدین عمر بن عبدالعزیز حنفى (م 536 ق) را تلخیص كرده است. ...
(1379 -1303 ق)، عالم دینى، خطیب و مرجع تقلید. در نجف به دنیا آمد. مادرش دختر عالم بزرگ شیخ اسداللَّه شوشترى است. مقدمات و سطوح را فراگرفت. او در كنار پدرش كه از علماى برجسته بود و در بمبئى به وظائف شرعى و تبلیغى مىپرداخت، نشو و نما یافت و پس از پدر عهدهدار وظائف وى گشت و مرجع تقلید مردم بمبئى شد. وى ...
(1365 -1292 ق)، فقیه، مفسر و زاهد. در كاشان به دنیا آمد. نسب وى به سى و چهار واسطه به امام زینالعابدین (ع) مىرسد. خانوادهى او از خاندانهاى اصیل كاشان است. از اوایل جوانى به تحصیل نزد علماى بزرگ كاشان همچون آیتاللَّه ملا محمد حسین نطنزى و آیتاللَّه ملا حبیباللَّه كاشانى پرداخت. او از بسیارى از ...
(وف 343 ق)، فقیه شافعى، عالم، ادیب و شاعر. در ابتدا تنها در ادبیات مهارت داشت. سپس فقه را فراگرفت به طورى كه از برجستگان مذهب شافعى گشت. او از ابوحسین محمد بن طالب نسفى و ابویعلى عبدالمؤمن بن خلف نسفى حدیث شنید. وى در روزگار جوانى در قریهى كاسن درگذشت. از آثارش تصنیف كتاب «تواتر الحجج» یا «تواتى الحجج»، ...
(410 -318 ق)، فقیه و محدث. مشهور به ابنمهدى، مسند زمان خود بود. از قاضى ابوعبداللَّه حسین محاملى و ابوالعباس بن عقده و محمد بن احمد بن یعقوب بن شیبه و محمد بن مخلد عطار و حسین بن یحیى بن عیاش قطان و محمد بن اسماعیل فارسى و اسماعیل بن محمد صفار و محمد بن عمرو رزاز و ابوعمر بن سماك حدیث شنید. خطیب بغدادى ...
(وف 860 ق)، فقیه شافعى، مفسر، محدث و متكلم. در 858 ق مجاور مكه شد و در همان جا تا پایان عمر در حال گوشهگیرى از مردم باقى ماند. او در مكه درگذشت. تصانیف وى را در حدود صد اثر ذكر كردهاند كه از آن جمله: «لطائف الالطاف فى تحقیق التفسیر و نقد الكشاف»؛ شرح «الجامع الصحیح» بخارى؛ «حجة السفرة البررة على المبتدعة ...
(843 -757 ق)، محدث و فقیه شافعى. معروف به حاج هراس كازرونى. اصلش از كازرون بود و در مدینه به دنیا آمد. در زادگاهش فقه آموخت و فنون حدیث را از عراقى و نحو را از جمال محمد بن شهاب شامى و تج عبدالواحد بن عمر انصارى فراگرفت و از جلال خجندى حنفى بهره برد. او به مصر و شام رفت و در محضر بهاء ابى البقاء سبكى ...
(1058 -980 ق)، فقیه شافعى. پیشواى شافعیان مدینه بود. از آثار وى: «التذكرة الكازرونیة»، كه هر چیز غریب و نادر را در آن جمع كرده است. ...
(وف 313 ق)، محدث، فقیه، حافظ و مصنف. وى در پى حدیث سفرهاى بسیار نمود. از ابومسلم قهستانى و محمد بن حمید رازى و احمد بن منیع بغوى و محمد بن زنبور مكى و اباكریب محمد بن علاء همدانى و یحیى بن حكیم مقوم و محمد بن مثنى عنزى و سلم بن جناده و محمد بن سهل بن عسكر و عبدالجبار بن علاء عطار و سعید بن عبدالرحمان ...
(ز 967 ق)، فقیه حنفى، زاهد، عالم، مدرس، ادیب و شاعر. ملقب به ابوحنیفهى ثانى، به جهت تسلطى كه بر فقه حنفى داشت. وى مفتى بخارا بود. مدتى از سوى والیان ازبك به قضاوت بخارا منصوب شد و در آن جا به تدریس و تقریر فقه پرداخت. با ملا عصامالدین، از بزرگان سدهى نهم هجرى، مصاحب بود. تاریخ درگذشتش در مراجع و مآخذ ...
(471 -399 ق)، محدث، فقیه و ادیب. معروف به ابنزیرك. نسب وى به قومسان همدان مىرسد. شیخ همدان در روزگار خود در فنون علمى یگانه دورانش بود. او از پدرش، ابوالقاسم عثمان، و عمویش، ابومنصور محمد، و دائیش، ابوسعد عبدالغفار و ابنخلنجان و على بن احمد بن عبدان و یوسف بن كج الفقیه و حسین بن فنجویه و دیگران و ...
(تو 1329 ق)، عالم امامى، فقیه، خطیب و مدرس. در روستاى وشنوه قم به دنیا آمد، و دوران كودكى را در آنجا گذراند. در 1345 ق به قم سفر كرد و پس از طى مقدمات و ادبیات، از اول سطوح تا دروس نهایى، خارج فقه و اصول، را از محضر آیتالله مرعشى نجفى به مدت چهل سال استفاده نمود. وى با همكارى دیگر از عملا، در منزل آیتالله ...
(748 -664 ق)، ادیب و فقیه حنفى. در دیارش علوم مقدماتى را فراگرفت و آنگاه در ادبیات عرب و فقه و اصول مهارت پیدا كرد و نظم و نثر نیكویى یافت. پس به دمشق رفت و ساكن آنجا شد. سپس مدتى را در قاهره گذرانید و سرانجام به دمشق بازگشت و تا پایان عمر در آنجا ماند. از آثارش: شرح «كنز الدقائق» به نام «شرح الكنز»، ...
(وف 1150 / 1149 / 1140 ق)، عالم امامى، فقیه، قاضى، ادیب و شاعر. مشهور به میرزا قوامالدین. وى از شاگردان و خواص شیخ جعفر كمرهاى اصفهانى قاضى و در 1107 ق از علامه مجلسى به دریافت اجازه نایل شد. او مهارت بسیارى در سرودن شعر داشت و كتابهاى چندى را به نظم كشید و قصائد و مقطعات در درود بر پیامبر (ص) و اهلبیت ...
(1294 / 1293 -1220 ق)، فقیه حنفى و صوفى. ساكن قسطنطنیه بود و در همان جا درگذشت و در مقبرهاى مخصوص، در خانقاه مرادیه، دفن شد. از آثار وى: «اجمع الفوائد»؛ «مشرق الأكوان»، بشاراتى درباره حضرت حجت (ع)؛ «ینابیع الموده»، در مناقب ذىالقربى و اهلبیت نبى (ص) كه در 1301 ق، در عهد دولت عثمانى، در اسلامبول به ...
(ز 1107 ق)، فقیه، مفسر، محدث، ادیب و عالم. وى با علامه محقق سبزوارى و علامه مجلسى صاحب «بحارالانوار» و فیض كاشانى معاصر بود او از شاگردان علامه مجلسى و از ایشان، در 1107 ق، به دریافت اجازه نایل آمد. شیخ حر عاملى در «امل الامل» او را از فضلاى معاصر خود مىشمارد. از آثار وى: «كنز الدقائق و بحر الغرائب» ...
(وف 1100 / 1098 ق)، عالم امامى، فقیه، محقق، متكلم و محدث. وى شیخ الاسلام و امام جمعهى رسمى قم و استاد شیخ حر عاملى و علامهى مجلسى بود و این دو از وى روایت كردهاند. در قم درگذشت و در پشت مرقد زكریا بن آدم دفن شد. از آثار وى: «الاربعون حدیثا دلیلا»، در امامت ائمه (ع)، كه در كنار چهل حدیث، چهل دلیل در ...
(1352 -1283 ق)، عالم، فقیه و ادیب امامى. در 1313 ق در تهران در بحث و درس علامه سید عبدالكریم لاهیجى شركت كرد. سپس به نجف مهاجرت و در محضر شیخ الشریعه اصفهانى تلمذ نمود و از ملا محمد كاظم خراسانى بهره گرفت. او در حدود 1326 ق به قم رفت و در 1331 ق به حج مشرف شد و در بازگشت ساكن تهران گردید و به انجام وظائف ...