سال تولد: 1306، مرتبه علمى: استاد، رشته: فقه و مبانى اسلامى، دانشكده: الهیات و معارف اسلامى، دانشگاه: فردوسى مشهد
خلاصه شرح حال تخصصى
سوابق تحصیلى:
گذراندن تحصیلات حوزوى نزد اساتید عظام مشهد حاج شیخ هاشم مدرس قزوینى، حاج میرزا احمد خراسانى، حاج سید محمدهادى میلانى و اخذ درجه اجتهاد در سال 1336.
مرتبه ...
(قس. نعمةاللَّه): جزائرى. سید نعمتاللَّه بن عبداللَّه جزائرى شوشترى (ف. 1112 ه.ق)، از اكابر متأخرین علماى امامیه كه در فقه و حدیث و تفسیر و ادب و علوم عربى متبحر و استاد بود. وى از شاگردان علامهى مجلسى و ملامحسن فیض كاشانى است و از تألیفات او: انسالوحید، حاشیهى استبصار، حاشیهى شرح جامى، شرح روضه ...
حاج میرزا حبیباللَّه رشتى از فقها و علماى نامى زمان خود و در فقه و اصول یگانه بود. از جمله تألیفاتش: 1- الاجاره 2- اجتماع الامر والنهى در اصول فقه. 3- الامامه 4- بدایعالافكار و چند كتاب دیگر است. در سال 1312 ه.ق در نجف اشرف وفات یافت. ...
میر محمدباقر بن محمد استرآبادى مشهور به «میرداماد» (ف. 1040 یا 1041 ه.ق) از فلاسفه و دانشمندان معروف عصر صفویه كه مورد توجه مخصوص شاه عباس بوده است. منشأش استرآباد و محل تحصیلش مشهد بود و بیشتر عمر خود را در اصفهان بسر برد. وى از تلامذهى شیخ حسین عاملى و شیخ عبدالعالى و بعضى از اكابر دیگر بود. ملاصدراى ...
(ف. 789 ه.ق) مؤلف كتاب «مواهب الهى» كه تاریخى است درباره خاندان مظفرى از آغاز تا هنگام جنگ شاه شجاع و برادرش شاه محمود كه به سال 757 ه.ق اتفاق افتاده است. معینالدین در شیراز مجلس درس داشته و گاه ممدوح وى شاه شجاع در مجلس درس وى حاضر مىشده. وى مدتى در كرمان به مدرسى یكى از مدارس مشغول بود.
حاج معینالدین ...
محمدعلى بن محمدطاهر بن نادر بن محمدطاهر تبریزى خیابانى معروف به مدرس خیابانى (و. 1296 ف. 1373 ه.ق) مؤلف ریحانةالادب در تراجم و شرح حال اطبا و علما و عرفا و حكما و ادبا و فضلا با ذكر كنیه و لقب آنها. مدرس خیابانى غیر از ریحانةالادب تألیفات دیگرى نیز دارد كه برخى از آنها عبارتند از: «حیاض الزلائل فى ریاض ...
(حاج میرزا...) (و. 1198 ف. 1232 ه.ق در كاظمین.) یكى از علماى بزرگ و به فرقهى اخباریه منتسب است، از اهالى نیشابور و عالمى بزرگ بود، وى فرزند عبدالنبى نیشابورى است. میرزا محمد چون در مذهب به طریقهى اخباریه رفتار مىكرده معاصرینش كه عموماً پیرو طریقهى اصولیه بودهاند با وى مخالف بودند. داستان چله نشستن ...
ابوبكر ابن مسعود بن احمد حنفى كاشانى ملقب به ملكالعلماء و علاءالدین؛ از بزرگان فقیهان اهل سنت (ف. حلب 587 ه.ق) وى نزد علاءالدین محمد بن احمد سمرقندى فقه آموخت و اكثر مصنفات او را نزد خود وى فراگرفت و بر كتاب تحفةالفقهاء وى شرحى نیكو نوشت، و آن شرح را كه شامل سه مجلد است بدائعالصنائع فى ترتیب الشرائع ...
(سید) محمدتقى گیلانى ملقب به فخرالمحققین و داعىالاسلام نویسنده و محقق ایرانى (ف. تهران آذرماه 1343 ه.ش/ شعبان 1384 ه.ق). وى پس از تحصیل نزد شیخ محمد طالقانى، میرزا حسن كرمانشاهى، میرزا مسیح سمنانى، فاضل تفرشى عازم عراق عرب شد و از محضر آخوند ملاكاظم خراسانى و شیخ عبداللَّه مازندرانى استفاده كرد و به ...
(ع. موجب نازش محققان) محمد بن حسن (علامهى حلى) ابن یوسف مطهر حلى، مكنى به ابوطالب و ملقب به «فخرالدین» فقیه و متكلم شیعه (ف. 771 ه.ق) كه بعدها لقب «فخرالمحققین» به وى داده شده. پدرش علامهى حلى در دیباجهى برخى از تألیفات خود وى را ستوده است. این پدر و پسر هر دو در دربار خدابنده محترم مىزیستهاند. ...
سراجالدین عمر بن اسحاق بن احمد مكنى به ابوحفص، از بزرگان فقهاى حنفى (و. 704- ف. 773 ه.ق). وى دانشمند و استاد در بحث و بسیار هوشیار بود. مؤلفات بسیارى دارد كه از آن جمله است: شرحالهدایة، زبدةالاحكام، شرح بدیعالاصول، شرحالمغنى، المعزة المنیفة فى ترجیح مذهب ابىحنیفة، شرحالزیادات. ...
قیصر، محمد بن (حاج میرزا) معصوم رضوى خراسانى مشهور به سید قیصر، از فقهاى متأخر شیعه (ف. 1255 ه.ق.) اوراست: اعلام الورى، كتاب رجال، حاشیه معلم الاصول، مصابیح الفقه. ...
(بازوى كیش و آیین) ایجى، (مولانا) عبدالرحمن بن احمد، دانشمند ایرانى قر. 8 ه. (و. 701- ف. 756 ه.ق./ 1355.م.). وى در قصبه ایج (فارس) پایتخت قدیم ولایت شبانكاره متولد شد. او به یك واسطه شاگرد ناصرالدین محسوب مىشد. پس از پایان تحصیلات در فارس مسند قضاوت یافت و او از فقهاى مشهور شافعى است و به قول خواجه ...
(ع.) ابن حجر ابوالفضل شهابالدین احمد بن على عسقلانى (و. 773 ه.ق/ 1372 م.- ف. 852 ه.ق/ 1449 م.). محدث و فقیه و مورخ مصرى شافعى. پدرش از علما و دانشمندان عهد خود بود. ابن حجر در سال 827 منصب قاضى القضاتى یافت و با این حال پیوسته به تدریس و وعظ اشتغال داشت. بیش از یك صد و پنجاه تألیف داشته و از آن جمله ...
(ع. منسوب به جبل عاملى) ابوجعفر محمد بن جبل عاملى مشهور به شیخ حر عاملى و معروف به صاحب رسائل، فقیه و محدث مشهور شیعى (و. مشعر) از قراى جبل عامل (1033- ف./ مشهد 1114 ه.ق.). وى نزد عم خود شیخ محمد حر و جد مادرش شیخ عبدالسلام و نیز نزد شیخ زینالدین نوازه شهید ثانى و گروهى دیگر تحصیل كرد و پس از 40 سالگى ...
(بخش 1) حسن بن ظئر مكنى به ابوعلى فارسى، فقیه و لغوى و نحوى (ف. قاهره 598 ه.ق). مولد اودهى به نام نعمانیه بود و از آنجا به شیراز رفت و به فارسى شهرت یافت. وى در فنون علوم و قراات عشره و تفسیر قرآن عالم و در فقه و حدیث و كلام و منطق و حساب و هیئت و طب مبرز و در لغت و نحو و عروض و قوافى و روایت اشعار عرب ...
ابوجعفر محمد بن حسن ملقب به شیخالطائفه، از بزرگترین علماى دینى شیعه (و. طوس 385- ف. نجف 460 ه.ق.). وى در 408 ه.ق. از طوس به بغداد رفت و چهل سال بعد به نجف شد. تحقیقات او در حدیث و تفسیر و فقه و رجال و كلام و ادب مرجع علماى شیعه میباشد. او صاحب تألیفات مهم در مسایل مذهبى شیعه است كه از جمله آنهاست: كتاب ...
على بن حمزة بن حسن قمى فاضل جلیل و صاحب تألیف است. در كتب فقهى از او زیاد نقل شده. شهید ثانى در حاشیهاش بر ارشاد از فتواى او آورده است. وى به تصریح صاحب ریاضالعلماء و صاحب روضات الجنات منسوب به تفرش قم است نه طبرستان. سال ولادت و سال وفاتش در دست نیست. (دكتر حسین كریمان). ...
(امیر) فیضاللَّه بن غیاثالدین محمد طباطبائى قهپائى از علماى شیعه در قر. 11 ه. وى شاگرد مقدس اردبیلى (ف. 993 ه.ق.) و استاد محمد تقى مجلسى (ف. 1070 ه.ق.) بود. اوراست: حاشیه بر مبحث الهیات شرح تجرید. ...