ياد آن روزها بخير

شما بوديد، پنجره ها باز بود و فرشته ها پشت خاكريز ها، لبخند و ستاره مى چيدند و دلمان به رازهاى نامكشوف، مشغول بود.
در شبهايمان فرشته ها آفتابى مى شدند و بغض هاى شيرين گره از جنونمان مى گشود. در مسيرمان تا «شما» دل، هميشه روبراه بود و از نگاهها طنطنه امواج به گوش مى رسيد اما اكنون نمى دانم «قلاويزان» را چه شده است؟ چرا او راياراى صحبت نيست. اين همه سكوت بر لبهايش چه مى كند؟ اندوه و درد پيش از اين در دشتهايش جولان نمى داد، شيارهايش اينقدر از گامهاى بچه هاى «محلاتى» و «محروم» تهى نبود اما ظهر پنجمين روز، خاكريزهايش بهتر از مامويه مى سرايند. نمى دانم چرا پيشانى بندها و چفيه هاى ما را به دست باد سپردند. ما با چفيه هايمان هزار زخم عميق مى بستيم و پيشانى بندهايمان به عطر نمازهاى شب، متبرك بود سنگرهايمان چه گناهى داشتند آنها محروم زمزمه هايمان بودند.
آى قلاويزان! ما بسيجيان مظلوم و گمنام «شيش دار» يم كه كمتر قلمى مارا مى شناسد و كمتر برگ سپيدى است كه نام شهيدانمان را برخود ديده باشد كمتر كسى است كه بداند ما هم در «شلمچه» ردپايى داريم و «جعفر ميرزايى» سالهاست در هواى پرعصمت «شلمچه» تنفس مى كند و از هواى بى هويت خيابانهاى شهرمان دور است و مادرش هر غروب سرآغاز مويه هايش را به نسيم مى سپارد. كمتر كسى است كه بداند «على اكبر لاچين» در «كربلاى پنج» شولاى شهادت به دوش افكند و از مرز رشته هاى خونين بال گذشت. كمتر كسى مى داند كه «على حياتى» و «گردان محرم» والفجر ۳ را با دليرى آفريدند. كسى درد دلهاى «اسدالله خيرى» را نمى فهميد جز سنگرهاى سرمازده «ماووت» و سوله هاى «بان روشان»
آى تپه هاى سرخ قلاويزان! آى ميدانهاى مين! شما بهتر از هر كسى «نورمحمد قربانى» و «عبدالله سرخى» را مى شناسيد شما بهتر مى دانيد كه پيشانى «فريدالله مرادى» را قناسه ها بوسه زدند تا...؟ هيچ كس مويه هاى مادران ما را نمى فهمد. صبورى، عجيب با جان اينان آميخته است.كاش همه مى دانستند كه دوشكاها در «شاخ شميران» چگونه بچه هاى «گردان بهشتى» را پرپر كردند شما نمى دانيد كوچه هاى ما هم هنوز كه هنوز است مظلوميت از سرورويشان مى بارد.
آى «چنگوله»! بيا و دمى از «گردان محرم» از «على حياتى»، «غلام بازدار»، «غلامحسين محمدى» و «مصطفى عزت پناه» بگو. بگو كه در خلوتهايشان چه ديدى؟ از گردانهاى «مقداد»، «ابوذر»، «بهشتى» و «محلاتى» بگو بگو خدا در رخسارشان چه ديد كه بى قرار آمدنشان بود؟! كاش من و يكبار ديگر شيارهاى «چنگوله» ... گردان «محرم»... تپه «تقى مرده» و آنجا كه غرويهايش پاى فانوسى مى نشستم و مهربانى در كنارمان لبخند مى زد. ياد آن روزها و آن بچه ها به خير!
ياد آن روزهاى خوب، بخير
جبهه بوديم و جنگ مى كرديم
در سكوت شبانه سنگر
درددل با تفنگ مى كرديم