تاریخ کشف بیسموت

قرنها بود که بشر بیسموت را می‌شناخت ولی مدت مدیدی این فلز را با آنتیموان، سرب، و قلع اشتباه می‌گرفت. به طور مثال، پاراسلسوس می‌گفت: دو شکل آنتیموان وجود دارد – یکی سیاه، که برای خالص کردن طلا به کار می‌رود و شباهت زیادی به سرب دارد، و دیگری سفید، که بیسموت نامیده می‌شود و شبیه قلع است؛ مخلوطی از این دو نوع آنتیموان شباهت زیادی به نقره دارد. از نقطه نظر شیمیایی این اشتباه را می‌توان بخوبی توجیه کرد. آنتیموان و بیسموت از هر نظر به هم شبیهند و خواص مشابهی با سرب و قلع، یعنی عناصر گروه قبلی، دارند.
به عکس پاراسلسوس، آگریکولا توضیح جامعتری از بیسموت و فرایند استخراج آن از سنگ معدنهای موجود در ایالت ساکسون عرضه کرد. معدن‌شناسان فکر می‌کردند بیسموت، و همچنین قلع، یکی از انواع سرب است و نمی‌تواند به نقره تبدیل شود.
در روسیه‌ی مرکزی، بیسموت در قرن پانزدهم شناخته شد. با گسترش و پیشرفت چاپ کتاب، بیسموت، همراه با آنتیموان، برای ساخت حروف چاپی به کار گرفته شد. در نوشته‌های علمی گذشته، کمتر عنصری مانند بیسموت دارای نامهای متعددی است. لیپمن (1) در کتابش، موسوم به «تاریخ بیسموت از 1280 تا 1800» (2)، بیست و یک نام برای این فلز عنوان کرده که در اروپا رایج بوده است. برداشت کاملاً روشنی که بیسموت را به عنوان یک فلز مستقل در نظر می‌گیرد تنها در قرن هجدهم به وجود آمد.

پی‌نوشت‌:

1. . Lippmann
2. .History of Bismuth from 1480 to 1800

منبع مقاله :
تریفونوف، دیمیتری نیکولایویچ ، تریفونوف، ولادیمیر؛ (1390)، تاریخچه‌ی کشف عناصر شیمیایی، برگردان: عبدالله زرافشان، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ چهارم