نبرد پواتیه

شکست دولت ویزگوت سبب به صدا درآمدن زنگ خطر در اروپای مسیحی قرن هشتم میلادی شد. آن‌ها اکنون از شرق و غرب تحت فشار اعراب بودند. در 713 اعراب از کوه‌های پیرنه گذشتند و در اولین برخورد با فرانک‌ها آن‌ها را در سپتی مانی عقب راندند.
اما به زودی دریافتند فرانک‌ها دارای قدرتی بسیار بیش از ویزگوت‌ها و یا رُمی‌های تضعیف شده هستند، بنابراین به دنبال جمع‌آوری نیرو رفته و در 732 قوای انبوهی را برای حمله به مرکز فرانسه تدارک دیدند.
از آن طرف شارل مارتل، فرمانروای معروف فرانک، نیز آماده برای مبارزه بود و قوای مجهز و قدرتمند او مرکب از بهترین سواران و شوالیه‌های اروپا آماده‌ی مبارزه تا آخرین نفس بودند.
نبرد عظیمی در پواتیه درگرفت و علی‌رغم رشادت نیروهای عربی آن‌ها از فرانکی‌ها شکست خوردند و به گونه‌ای دهشت‌بار قتل عام شدند. شکست مذکور دلایل متعددی داشت اما یکی از مهم‌ترین دلایل آن غرور اعراب بود.

نتیجه نبرد

نبرد پواتیه یکی از تعیین کننده‌ترین نبردهای تاریخ است. اگر در این نبرد پیروزی از آن اعراب مسلمان می‌شد تصرف بقیه اروپای غربی برای مسلمانان کاری نداشت چرا که آن‌ها مشتی دولت کوچک و جدا از هم بودند و قدرت غالب اروپا فرانک‌ها محسوب می‌شدند.
شکست در پواتیه همچنین توقف کامل پیشروی اعراب در اروپای غربی را به همراه داشت. این شکست به دلیل «قطعیت» سبب شد تا امپراتوری امویان و پس از آن عباسیان به دنبال دستیابی به سرزمین‌های جدید در اروپا نروند. اروپای مسیحی به دلیل پیروزی تعیین کننده شارل مارتل او را به مانند یک قهرمان می‌ستایند و وی را ناجی اروپا می‌دانند.
منبع مقاله :
غفوری، علی؛ (1386)، 100 جنگ بزرگ تاریخ، تهران: هیرمند، چاپ دوم