قیام خونین

سرآغاز حرکت 17 شهريور

برگزاري راهپيمايي بزرگ در روز عيد سعيد فطر سال 1357، سرآغاز حرکت خونين 17 شهريور همان سال به شمار مي رود. در اين روز که مصادف با سيزدهم شهريور بود، مردم در شهرهاي خمين، تهران، قم، کرج، ايلام و چند شهر ديگر، پس از برگزاري نماز عيد، به حرکت درآمدند و شعارهاي ديني و کوبنده بر ضد رژيم سر دادند. امام خميني (ره) به مناسبت عيد سعيد فطر اعلاميه اي منتشر کرد و در آن خطاب به ملت ايران فرمود:
«مردم مسلمان ايران به دنبال برگزاري نماز عيد، دست به عبادت ارزنده ديگري زدند که آن فريادهاي کوبنده عليه دستگاه جبار و چپاولگر، براي به پا داشتن حکومت عدل الهي است که کوشش در اين راه، از اعظم عبادات است و فدايي دادن در راه آن سيره انبياي عظام خصوصا نبي اکرم اسلام و وصي بزرگ او اميرمومنان است. ملت عظيم الشان ايران! نهضت خود را ادامه داده و هرگز سستي به خود راه ندهيد که نمي دهيد. مطمئن باشيد به اميد خدا، پيروزي و سرافرازي نزديک است.»

جمعه خونين

در صبح جمعه، 17 شهريور سال 1357، مردم تهران پس از اداي فريضه صبح، براي چهارمين روز متوالي از خانه ها بيرون آمده و سيل آسا روي به خيابانها آوردند. مرکز تجمع آنان ميدان ژاله (ميدان شهداي کنوني) بود. همين که مردم به خيابانها رسيدند، ناگهان با ديدن تانک ها و زره پوش هاي نظامي و ماموران مسلسل به دست حکومت، غافلگير شدند، ولي بدون اعتنا به سربازان، به حرکت خود ادامه دادند. از خيابانهاي اطراف، سيل انبوه جمعيت با سردادن شعارهاي انقلابي، به سمت ميدان ژاله در حرکت بود. ماموران مسلح پس از چند بار اخطار، از زمين و هوا جمعيت را ناجوانمردانه، هدف رگبار مسلسل قرار دادند.
در اين روز، جوانان بسياري جان خويش را از دست دادند و به خاطر به ثمر رسيدن نهال انقلاب اسلامي، به قربانگاه عشق و شهادت شتافتند. رژيم در حال فروپاشي، تعداد کل شهيدان 17 شهريور را 58 نفر و مجروحان اين فاجعه را 205 نفر اعلام داشت و تجمع گسترده و عظيم مردم تهران را نقشه خارجي اعلام کرد. شمار دقيق قربانيان مظلوم حادثه 17 شهريور در ميدان شهدا هيچ گاه مشخص نگرديد، ولي به يقين، اين رقم از چهار هزار تن افزونتر بود و يکي از بزرگترين فجايع تاريخ انقلاب به شمار مي رود.

نماز عشق

در آن روز، هزاران لاله در ميدان ژاله روييد و جوانان پاکدل و پاک سيرت، راه شرافت و شهادت را برگزيدند و تيرهاي بلاو گلوله هاي ظلمت را به جان و دل خريدند. آن روز، ميدان ژاله، کربلاي ايران بود و هزاران نمازگزار، نماز عشق را با خون وضو کردند و تا ملکوت پر گشودند.
نام شهيدان 17 شهريور، تا هميشه تاريخ، سرخ و يادشان همواره سبز است. پيشاني تاريخ، از نام بلند آنان مي درخشد؛ مرداني که براي برپا نگه داشتن آرمانهاي خويش و براي برافراشتن پرچم رهايي و آزادگي، همه توان خود را در طبق اخلاص نهادند و با مال و جان خود، در اين راه به جهاد برخاستند و با سلاح ايمان، به جنگ استبداد پهلوي شتافتند.
آن روز هم مثل هميشه، «حق»، خود را در مقابل «باطل» مي ديد؛ باطلي که جز به کشتن نمي انديشيد و حقي که جز به کشته شدن و شهادت! انگار درهاي آسمان باز شده و عطر بهشت، از سمت آسمان مي وزيد... !
سلام به روح پاک شهداي انقلاب اسلامي؛ شهداي سرافراز 17 شهريور سال 57!
روحشان شاد و راهشان پر نور باد!
منبع: روزنامه رسالت