چارلز فرس ویل

چارلز فُرس ویل تحصیلات دانشگاهی‌اش را از دانشگاه وریجه در آمستردام آغاز نمود و سپس برای مدّت کوتاهی نیز به تدریس در گروه زبان انگلیسیِ آنجا پرداخت. وی در حال حاضر دانشیار گروه مطالعات رسانه دردانشگاه آمستردام، و نیز مشاور هیأت تحریریه‌ی مجلّه‌های استعاره و نماد، مجلّه‌ی کاربرد‌شناسی، مجلّه‌ی عمومی نشانه‌شناسی و آتلانتیس است. وی در چدین طرح پژوهشی سهیم بوده و چندین اثر غیر دانشگاهی نیز منتشر نموده است.
فرس ویل، پیش از هر چیز، پژوهشگری شناخت‌گرا است؛ اصطلاحی که باید آن را در گسترده‌ترین معنایش در نظر گرفت. برای نمونه، پژوهش او درباره‌ی استعاره‌ی تصویری در نهایت به انتشار کتاب استعاره‌ی تصویری در تبلیغات (1996) منتج شد. این اثر فرس‌ویل، که در اصل ریشه در نظریه‌ی لِیکاف و جانسن راجع به استعاره‌ی مفهومی (1980) دارد که معتقد است استعاره‌ها به تفکّر مربوط می‌شوند نه به زبان، نشان می‌دهد که فرم‌های تصویری، به اندازه‌ی زبان، توان بازنمایی معناهای استعاری را دارند. فرس‌ویل (1996) توجّه خاصی به تبلیغات چاپی و تابلوهای آگهی دارد و الگویی ارائه می‌دهد که می‌تواند به طور یکسان پاسخ‌گوی نمودهای کلامی و تصویری در این دو رسانه باشد. این تک‌نگاری او، با وفاداری به موضع دقیق و نقّادانه‌ی پژوهش او، نه تنها ملاحظات تحلیلگر درباره‌ی مجموعه‌ای از آگهی‌های تبلیغاتی را در بر می‌گیرد، بلکه آزمایش کوچکی درباره‌ی واکنش‌های شماری از مخاطبان راجع به ماهیت استعاریِ تصاویر ثابت بر روی تابلوهای تبلیغاتی را نیز شامل می‌شود. فرس‌ویل از این مطلب دفاع می‌کند که هر طرح و پیشنهاد نظری باید در معرض اصلِ ابطال‌پذیری قرار بگیرد، که این امر در ظاهر ادامه‌دهنده‌ی کارهای پژوهشگرانی است که مسایل ادبی و زبان‌شناختی را از دیدگاهی تجربی بررسی می‌کنند (ر. ک. مطالعه‌ی تجربی ادبیات). وی سپس به بررسی نمودهای دیگری از محتوای استعاری، به ویژه تصویر متحرّک، می‌پردازد. این دور شدن از فرم‌های ثابت و ایستا در متن‌های چاپی در بررسی نمودهای چندوجهیِ استعاره عینیت یافته است، که آخرین اثر منتشر شده‌ی او (استعاره‌ی چندوجهی [2009]) به اثبات آن می‌پردازد.
پژوهش‌های فرس‌ویل به خوبی در خدمت علاقه‌ی نویافته‌ی سبک‌شناسان به وجه مشترکِ ادبیات و فیلم بوده است. فرس‌ویل در بخشی از تحقیقاتش درباره‌ی ماهیت استعاریِ تصاویر متحرّک، اثری راجع به نمود فیلمیِ چندوجهیِ برخی از جنبه‌هایی که به طور سنّتی تداعی‌کننده‌ی پژوهش‌های سبک شناختی‌اند، منتشر کرده است. در این رابطه، به طور خاص، باید به اثر او درباره‌ی امکان‌های غیر کلامیِ گفتار و اندیشه‌ی غیر مستقیم آزاد در اقتباس سینمایی رمان آسایشِ بیگانگان (1981) نوشته‌ی ایان مک‌یوئن اشاره نمود. فرس‌ویل (2002) نشان می‌دهد که آشفتگی‌ای که مک‌یوئن عامدانه در نسخه‌ی چاپی رمان خلق کرده است به طور مشابه در نسخه‌ی فیلمی پُل اِشرِیدر (1990) (از طریق بهره‌گیری از بُرش موازی، عکسبرداری آنی، موقعیت و حرکت دوربین، کاربرد ویژه‌ی صحنه‌آرایی، انتخاب موسیقی و در نهایت جلوه‌های صوتی) مشاهده می‌شود.
منبع مقاله :
نورگوا، نینا، (1394)، فرهنگ سبک‌شناسی، برگردان: احمد رضایی جمکرانی، مسعود فرهمندفر، تهران: انتشارات مروارید، چاپ اول.