تا ترا شهوت و غضب يارست

تا ترا شهوت و غضب يارست شاعر : اوحدي مراغه اي هر زمان توبه‌ايت در کارست تا ترا شهوت و غضب يارست نتوان جز به آب استغفار شستن جان و تن ز ظلمت عار توبه زيت چراغ ايمانست تو به صابون جامه‌ي جانست که ز اوصاف بد تواني مرد دست وقتي به توبه داني برد پيش راهت ز شرک خرسنگيست تا دلت را زغير اورنگيست دست دادي و دل نداد چه سود؟ دست دادي که: توبه کردم زود کار بي‌دل مکن، که بازي نيست توبه کان تن کند نمازي نيست تا که باقيست شب چه روز بود؟ ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

تا ترا شهوت و غضب يارست

شاعر : اوحدي مراغه اي

هر زمان توبه‌ايت در کارست		تا ترا شهوت و غضب يارست
نتوان جز به آب استغفار		شستن جان و تن ز ظلمت عار
توبه زيت چراغ ايمانست		تو به صابون جامه‌ي جانست
که ز اوصاف بد تواني مرد		دست وقتي به توبه داني برد
پيش راهت ز شرک خرسنگيست		تا دلت را زغير اورنگيست
دست دادي و دل نداد چه سود؟		دست دادي که: توبه کردم زود
کار بي‌دل مکن، که بازي نيست		توبه کان تن کند نمازي نيست
تا که باقيست شب چه روز بود؟		آتش توبه پاک سوز بود
در دگر رکنها سوار آمد		هر که در توبه پايدار آمد
هوسي دارد، اين ارادت نيست		عادت خواجه ترک عادت نيست
چو گذشتي، دگر مکن يادش		تا که در لذتي، بده دادش
کودکي باشد اين پشيماني		گر بهشتي، چراش مي‌ماني؟
التفات تو با گذاشتها		برکند بيخ جمله کاشتها
ظاهر و باطنت بگيرد نور		از گنه چون به توبه گردي دور
نفس بي‌تصفيت چکار کند؟		زهد بي‌توبه کي قرار کند؟
توبه کايزد دهد تمام آيد		توبه تا خود کني تو، خام آيد
طاعتي کز ريا شود محکم		از گنه توبه کن، ز طاعت هم
از محبت به دل در آيد نور		توبه چون باشد از خللها دور
آخرينش محبت شاهست		توبه اول مقام اين راهست
در مقام دگر درست آيد		در مقامي چو مرد رست آيد
همچو پرهيزدان و داروي کار		توبه را با سلوک اين هنجار
ماده ناپخته، خلط خام بود		گرنه پرهيز بر نظام بود
راست کن گور در پس بارو		در چنين حالت ار خوري دارو
نفش بروي کني، تباه شود		خانه چون تيره و سياه شود
تخم در وي کجا تواند کاشت؟		در زمين آنکه خار و خس بگذاشت
بتوان راست رفتن اندر سير		توبه چون راست شد ز بينش غير
کعبه ديدي، گذر به دير مکن		حق پرستي، نظر به غير مکن
ورنه خمار باش و خرقه مپوش		خرقه‌پوشي، به ترک عادت کوش
به ز قي کردنست و قي خوردن		ترک اين توبه کن، که مي‌خوردن
به چنين توبه ره کجا داني؟		تو مريد برنج و برياني
توشه از درد ساز و گريه و آه		رخ چو در توبه آوري ز گناه
به طريقي که ننگري از پس		باز گرد از در هوي و هوس
باد پندار در کلاه کني		نه که چون توبه از گناه کني
تنم از آتس جهنم رست		که: چو دادم به توبه خود را دست
دل پي سيم و چشم در پي زر		برنهي ميزر و گلوته به سر
نپسندم که توبه کار شوي		تا تو بر آرزو سوار شوي
در منه پاي، تات سر نرود		از سر اينهات تا بدر نرود
دست دادي، مباش سرگردان		دست پيمان بده به اين مردان
کان که اين عهد را شکست شکست		در مياور به عهد ايشان دست
چون نداري سپر دلير مرو		شيخ شيرست، نزد شير مرو
چون بينداختي، زند تيرت		سپرست اين که ميدهد پيرت
بر دل تيره تير زن باشد		پير راه، ار چه پير زن باشد
بر تن بي‌ثبات دست بلاست		دست شيخ ارچه از فتوح ملاست
آنکه يکروز باز خواهد گشت		خود نبايد به کوي توبه گذشت
دادن توبه را اثر نبود		شيخ کو را ز دل خبر نبود
ورنه فردا ترا خجل دارد		توبه آنرا بده که دل دارد
که قلم دور شد ز بي‌دل و مست		مستان از مريد بي‌دل دست
که نه بر نبض مينهي انگشت		دست بيمار در مگير به مشت
که همان رند و باده خوار شدند		پر به تقليد توبه کار شدند
که به محرور ميدهي خرما		بکشي صد کس اندر اين گرما