گوش گردون بر نواي چنگ اوست

گوش گردون بر نواي چنگ اوست شاعر : جامي در سماع دايم از آهنگ اوست گوش گردون بر نواي چنگ اوست يافتي ميلي به وي از خويشتن چون سلامان گوش کردي اين سخن در درون آن ميل را بسيار يافت اين سخن چون بارها تکرار يافت کرد اندر زهره تاثيري عظيم چون ز وي دريافت اين معني حکيم در دل و جان سلامان کار کرد تا جمال خود تمام اظهار کرد مهر روي زهره بر وي شد درست نقش ابسال از ضمير او بشست عيش باقي را ز فاني برگزيد حسن باقي ديد و از فاني بريد دل به معشوق...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گوش گردون بر نواي چنگ اوست

شاعر : جامي

در سماع دايم از آهنگ اوست		گوش گردون بر نواي چنگ اوست
يافتي ميلي به وي از خويشتن		چون سلامان گوش کردي اين سخن
در درون آن ميل را بسيار يافت		اين سخن چون بارها تکرار يافت
کرد اندر زهره تاثيري عظيم		چون ز وي دريافت اين معني حکيم
در دل و جان سلامان کار کرد		تا جمال خود تمام اظهار کرد
مهر روي زهره بر وي شد درست		نقش ابسال از ضمير او بشست
عيش باقي را ز فاني برگزيد		حسن باقي ديد و از فاني بريد
دل به معشوق همايون‌فال بست،		چون سلامان از غم ابسال رست
همتش را روي در افلاک شد		دامنش ز آلودگي‌ها پاک شد
پاي او تخت فلک‌معراج را		تارک او گشت در خور تاج را
سرکشان و تاجداران را بخواند		شاه يونان شهرياران را بخواند
نيست در طي تواريخ جهان		جشني آنسان ساخت کز شاهنشهان
حاضر آن جشن از هر کشوري		بود هر لشکرکش و هر لشکري
با سلامان کرد بيعت هر که بود		ز آنهمه لشکر کش و لشکر که بود
سر به طوق بندگي افراشتند		جمله دل از سروري برداشتند
تخت ملکش زير پاي از زر نهاد		شه مرصع افسرش بر سر نهاد
رسم کشورداري‌اش تعليم کرد		هفت کشور را به وي تسليم کرد
از براي وي وصيت‌نامه‌اي		کرد انشا در چنان هنگامه‌اي
صد گهر ز الماس فکرت سفت و گفت:		بر سر جمع آشکارا و نهفت
زير ظل رافتش شد مستقيم		چون سلامان گشت تسليم حکيم
سحرکاري کرد در تعليم او		شد حکيم آشفته‌ي تسليم او
شهدهاي حکمت‌اش در کام ريخت		باده‌هاي دولت‌اش را جام ريخت
کام او ز آن شهد، شکر ريز شد		جام او ز آن باده، ذوق‌انگيز شد
وز فراق او به فرياد آمدي،		هر گه ابسال‌اش فراياد آمدي
آفريدي صورت ابسال را		چون بدانستي حکيم آن حال را
در دل او تخم تسکين کاشتي		يک دو ساعت پيش چشمش داشتي
رفتي آن صورت به سر حد عدم		يافتي تسکين چو آن رنج و الم
هر چه خواهد، آفريند بي‌گزند		همت عارف چو گردد زورمند
صورت هستي از او زايل شود		ليک چون يک دم از او غافل شود
وصف زهره در ميان انداختي		گاه گاهي چون سخن پرداختي
پيش او حسن همه خوبان گم است		زهره گفتي شمع جمع انجم است
آفتاب و ماه را شيدا کند		گر جمال خويش را پيدا کند
بزم عشرت را نشاط‌انگيزتر		نيست از وي در غنا کس تيزتر