| که در گنجينه بودش از سخن گنج | | چنين گفت آن سخندان سخنسنج |
| همي زد کوس شاهي، نام تيموس | | که در مغرب زمين شاهي بناموس |
| نمانده آرزويي در دل او | | همه اسباب شاهي حاصل او |
| ز پايش تخت را پايهي بلندي | | ز فرقش تاج را اقبالمندي |
| ظفر با بند تيغش سختپيوند | | فلک در خيلش از جوزا کمربند |
| که با او از همه عالم سري داشت | | زليخا نام، زيبا دختري داشت |
| فروزان گوهري از درج شاهي | | نه دختر، اختري از برج شاهي |
| کنم طبع آزمايي با خيالش | | نگنجد در بيان وصف جمالش |
| شوم روشن ضمير از عکس رويش | | ز سر تا پا فرود آيم چو مويش |
| ز وصفش آنچه در گنجد بگويم | | ز نوشين لعلش استمداد جويم |
| ز بستان لطافت سر کشيده | | قدش نخلي ز رحمت آفريده |
| ز سرو جويباري آب برده | | ز جوي شهرياري آب خورده |
| ازو تا مشک، فرق، اما نه چندان | | به فرقش موي، دام هوشمندان |
| نهاده فرق نازک در ميانه | | فراوان موشکافي کرده شانه |
| وز او در نافه کار مشک، مشکل | | ز فرق او، دو نيمه نافه را دل |
| فکنده شاخ گل را سايه در پاي | | فرو آويخته زلف سمنساي |
| ز شمشاد سرافرازش رسنباز | | دو گيسويش دو هندوي رسنساز |
| نهاده از جبينش لوح سيمين | | فلک درس کمالش کرده تلقين |
| دو نون سرنگون از مشک سوده | | ز طرف لوح سيمينش نموده |
| نوشته کلک صنع اوستادش | | به زير آن دو نون، طرفه دو صادش |
| الفواري کشيده بيني از سيم | | ز حد نون او تا حلقهي ميم |
| يکي ده کرده آشوب جهان را | | فزوده بر الف، صفر دهان را |
| گشاده ميم را عقده به دندان | | شده سيناش عيان از لعل خندان |
| در او گلها شکفته گونه گونه | | ز بستان ارم رويش نمونه |
| چو زنگي بچگان در گلستاني | | بر او هر جانب از خالي نشاني |
| در او چاهي پر از آب حيات است | | زنخدانش که ميم بيزکات است |
| بود گرد آمده رشحي از آن چاه | | به زيرش غبغب ار دانا برد راه |
| که هم چاه است و هم گرداب آنجا | | قرار دل بود ناياب آنجا |
| به گردن آورندش آهوان باج | | بياض گردنش صافيتر از عاج |
| گل اندر جيب کرده پيرهن را | | بر و دوشش زده طعنه سمن را |
| کف اميدشان نبسوده گستاخ | | دو نار تازه بر رسته ز يک شاخ |
| عيار سيم، پيش آن، دغل بود | | ز بازو گنج سيمش در بغل بود |
| دل پاکان عالم از دعا پر | | پي تعويذ آن پاکيزه چون در |
| رگ جان ساخته تعويذبندش | | پريرويان به جان کرده پسندش |
| دو ساعد آستينش کرده پر سيم | | ز تاراج سران تاج و ديهيم |
| نهاده مرهمي بهر دل ريش | | کفاش راحتده هر محنتانديش |
| زده از مهر بر دلها رقمها | | به دست آورده ز انگشتان قلمها |
| فزوده بر سر بدري ، هلالي | | دل از هر ناخنش بسته خيالي |
| ز زور پنجه، مه را کرده رنجه | | به پنج انگشت، مه را برده پنجه |
| ز باريکي بر او از موي بيمي | | ميانش موي، بل کز موي نيمي |
| کز آن مو بودياش بيم گسستن | | نيارستي کمر از موي بستن |
| بيا وين سيم دستافشار بشنو! | | ز دستافشار زرين پس خمش شو! |
| حصار عصمتش انديشه را راه | | نداده در حريم آن حرمگاه |
| بناي حسن را سيمين ستون است | | سخن رانم ز ساق او که چون است |
| ولي از چشم هر بينور، مستور | | بناميزد! بود گلدسته نور |
| درآمد از ادب پيشش به زانو | | صفاي او نمود آيينه را رو |
| که فيض نورياب از روي او شد | | از آن آيينه همزانوي او شد |
| رخ دولت در آن آيينه بيند | | به وي هر کس که همزانو نشيند |
| چون او در لطف کس صاحب قدم نيست | | قدم در لطف نيز از ساق کم نيست |
| که خواهد بود قاصر هر چه گويم | | ندانم از زر و زيور چه گويم |
| که در هر يک خراج کشوري داشت | | پر از گوهر به تارک افسري داشت |
| همي برد از دل و جان لطف آن، هوش | | در و لعلاش که بود آويزهي گوش |
| شدي گنج جواهر جيب و دامن | | اگر بگسستياش گوهر ز گردن |
| هزاران عقد گوهر را بها بود | | مرصع موي بندش در قفا بود |
| که شد خلخال و اندر پايش افتاد | | نيارم بيش ازين از زر خبر داد |
| به زيبا ديبهي رومي و چيني | | گهي از عشوه در مسندنشيني |
| ز زرکش حلهي مصري و شامي | | گهي در جلوهي ايوان خرامي |
| نبوده بر تنش جز خلعتي نو | | به هر روز نوي کافکنده پرتو |
| که در آغوش خود ديدي تنش را | | ندادي دست جز پيراهنش را |
| پريرويان پرستاريش کردي | | سهي سروان هواداريش کردي |
| به خدمت روز و شب پيشش ستاده | | ز همزادان هزاران حورزاده |
| نه يک بارش به پا خاري شکسته | | نه هرگز بر دلش باري نشسته |
| نداده ره به خاطر اين هوس را | | نبوده عاشق و معشوق کس را |
| سحر چون غنچهي خندان شکفتي | | به شب چون نرگس سيراب خفتي |
| وز آن غم خاطرش آزاد بودي | | بدينسان خرم و دلشاد بودي |
| وز اين شبهاي آبستن چه زايد | | کهش از ايام بر گردن چه آيد |