مجنون به هزار نامرادي

مجنون به هزار نامرادي شاعر : جامي مي‌گشت به گرد کوه و وادي مجنون به هزار نامرادي همراه سرشک و آه مي‌رفت ليلي مي‌گفت و راه مي‌رفت سردار رمه شباني آگاه ناگه رمه‌اي برآمد از راه روشن بصرم ز خاک پايت! گفت: «اي دل و جان من فدايت! آخر تو که‌اي و از کجايي؟» يابم ز تو بوي آشنايي پرورده‌ي خوان ليلي ام من» گفتا که: «شبان ليلي‌ام من چون اشک به خون و خاک غلتيد مجنون چو نشان دوست بشنيد چشم از نظر و زبان ز گفتار افتاد ز پاي رفته از کار...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مجنون به هزار نامرادي

شاعر : جامي

مي‌گشت به گرد کوه و وادي		مجنون به هزار نامرادي
همراه سرشک و آه مي‌رفت		ليلي مي‌گفت و راه مي‌رفت
سردار رمه شباني آگاه		ناگه رمه‌اي برآمد از راه
روشن بصرم ز خاک پايت!		گفت: «اي دل و جان من فدايت!
آخر تو که‌اي و از کجايي؟»		يابم ز تو بوي آشنايي
پرورده‌ي خوان ليلي ام من»		گفتا که: «شبان ليلي‌ام من
چون اشک به خون و خاک غلتيد		مجنون چو نشان دوست بشنيد
چشم از نظر و زبان ز گفتار		افتاد ز پاي رفته از کار
در بي‌خودي ايستاد تا دير		بي‌خود به زمين فتاد تا دير
در پيش شبان به زاري آمد		و آخر که به هوشياري آمد
گو روشن و راست هر چه داري!		کام‌روز ز وي خبر چه داري؟
کس نيست به گرد خيمه‌ي وي		گفتا که: «کنون خوش است در حي
چون ماه ميان هاله يکتاست		در خيمه‌ي خود نشسته تنهاست
وز عرصه‌ي حي برون نشستند		مردان قبيله رخت بستند
بر قصد گروهي از قبايل		دارند هواي آنکه غافل
بر غارت مال بي‌پناهان»		سازند نگين به صبحگاهان
صبري که نداشت کرد غارت،		از وي چو سماع اين بشارت
فرياد ز جان وي برآمد		ليلي‌گويان به حي درآمد
وافتاد بسان سايه بر خاک		بانگي بزد از درون غمناک
از خانه برون مقام خود ساخت		ليلي چو شنيد بانگ، بشناخت
افتاده ز عقل و هوش بيرون		بيرون از در چه ديد؟ مجنون!
از نرگس شوخ فتنه‌انگيز		بالاي سرش نشست خون‌ريز
ني آب، که خون ناب مي‌زد		از گريه به رويش آب مي‌زد
در غلغله‌ي خروش‌اش آورد		ز آن خواب گران به هوش‌اش آورد
بنشست به گفتن و شنيدن		برخاست به روي دوست ديدن
وين بود به گريه رخ به خون شوي		آن بود ز ناله درد دل گوي،
وين گفت که: «من فزون از آن‌ام!»		آن گفت که: «بي‌رخت بجان‌ام!
وين گفت که: «اين زمان چه چاره‌ست؟»		آن گفت: «دلم هزار پاره‌ست!»
وين گفت که: «وصل چاره‌سازست»		آن گفت که: «هجر جان گدازست»
وين گفت که: «از غمت هلاک‌ام»		آن گفت که: «بي تو دردناک‌ام»
وين گفت : «مراست ريش از آن بيش»		آن گفت: «مراست دل ز غم ريش»
وين گفت: «به ترک جان خود گوي!»		آن گفت: «نمي‌روم از اين کوي»
وين گفت که: «پيشه کن صبوري!»		آن گفت: «در آتش‌ام ز دوري»
وين گفت: «جز اين دوا ندارم»		آن گفت که: «که صبر نيست کارم»
وين گفت: «ز محنت جدايي»		آن گفت که: «خوش بود رهايي»
وين گفت که: «باد مرگ ايشان!»		آن گفت:«فغان ز کينه کيشان!»
وين گفت:«چه غم؟ خدا کريم است!»		آن گفت:«دلم ز غم دو نيم است»
و آن راز که هم نهفتني بود		چون گفته شد آنچه گفتني بود
وز هر مژه سيل خون گشادند		با هم به وداع ايستادند
وين ماند به جا چو کوه اندوه		آن روي به دشت کرد يا کوه
آسودگي از زمانه کم جوي!		اينست بلي زمانه را خوي
کسوده يکي نفس نشيني		صد سال بلا و رنج بيني
هيچ‌اش نيد ز روي تو شرم		نا کرده تو جاي خويشتن گرم
پاي‌ات کوبد به سر، که: بگريز!		دست‌ات گيرد، که: زود برخيز!