مجنون به هزار نامرادي

مجنون به هزار نامرادي شاعر : جامي مي‌گشت به گرد کوه و وادي مجنون به هزار نامرادي همراه سرشک و آه مي‌رفت ليلي مي‌گفت و راه مي‌رفت سردار رمه شباني آگاه ناگه رمه‌اي برآمد از راه روشن بصرم ز خاک پايت! گفت: «اي دل و جان من فدايت! آخر تو که‌اي و از کجايي؟» يابم ز تو بوي آشنايي پرورده‌ي خوان ليلي ام من» گفتا که: «شبان ليلي‌ام من چون اشک به خون و خاک غلتيد مجنون چو نشان دوست بشنيد چشم از نظر و زبان ز گفتار افتاد ز پاي رفته از کار...