سکندر ز اقصاي يونان زمين

سکندر ز اقصاي يونان زمين شاعر : جامي سپه راند بر قصد خاقان چين سکندر ز اقصاي يونان زمين ز تسکين آن فتنه درمان نديد چو آوازه‌ي او به خاقان رسيد رسولي روان کرد و همراه او ز لشکرگه خود به درگاه او يکي دست جامه، يکي خوان طعام کنيزي فرستاد و يک تن غلام سرانگشت حيرت به دندان گزيد سکندر چو آن تحفه‌ها را بديد نمي‌افتد از وي مرا دلپذير به خود گفت کاين تحفه‌هاي حقير نه لايق به وي باشد و ني به من فرستادن آن بدين انجمن که در چشم‌اش آن را...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سکندر ز اقصاي يونان زمين

شاعر : جامي

سپه راند بر قصد خاقان چين		سکندر ز اقصاي يونان زمين
ز تسکين آن فتنه درمان نديد		چو آوازه‌ي او به خاقان رسيد
رسولي روان کرد و همراه او		ز لشکرگه خود به درگاه او
يکي دست جامه، يکي خوان طعام		کنيزي فرستاد و يک تن غلام
سرانگشت حيرت به دندان گزيد		سکندر چو آن تحفه‌ها را بديد
نمي‌افتد از وي مرا دلپذير		به خود گفت کاين تحفه‌هاي حقير
نه لايق به وي باشد و ني به من		فرستادن آن بدين انجمن
که در چشم‌اش آن را بياراسته‌ست		همانا نهان نکته‌اي خواسته‌ست
کز ايشان دل حکمت‌انديش داشت		حکيمان که در لشکر خويش داشت
به صد گونه تعظيم بنشاندشان		به خلوتگه خاص خود خواندشان
که تا حل کند مشکل خويش را		فروخواند راز دل خويش را
پيامي‌ست پوشيده سوي تو اين		يکي ز آن ميان گفت کز شاه چين
کنيزي که همخوابه‌ي شب بود،		که چون آدمي را مرتب بود
که در کار سخت‌ات دهد ياوري،		غلامي توانا به خدمت‌گري
پي طعمه هر روز يک خوان طعام،		يکي دست جامه به سالي تمام
به هر کشور از دور لشکر کشد؟		چرا هر زمان رنج ديگر کشد
به دستش دهد ملک و ملت زمام		گرفتم که گيتي بگيرد تمام
نخواهد شدن بيش ازين بهره‌مند		به کوشش برآيد به چرخ بلند،
درخت اناني شکست‌اش ز بن		سکندر چو از وي شنيد اين سخن
نصيحت همينش کفايت بود»		بگفت: «آنکه رو در هدايت بود
ز راهش غبار خصومت بروفت		وز آن پس به خاقان در صلح کوفت
ز جام عدالت مي صاف نوش!		جهان پادشاها! در انصاف کوش!
سپاهي چو آن نيست گيتي‌گشاي		به انصاف و عدل است گيتي به پاي
وگر ني، ز دل آن هوس را بشوي!		اگر ملک خواهي، ره عدل پوي!
کنندت طلب اهل غرب از خداي		چنان زي! که گر باشدت شرق جاي
به نفرين‌ات از روم خيزد نفير		نه ز آن سان که در ري شوي جايگير،
به ملک دگر پا مکن در رکاب		شد از دست ظلم تو کشور خراب
چه آري به اقليم بيگانه روي؟		به ملک خودت نيست جز ظلم، خوي
ز ظلم تو بر يکدگر ظالم‌اند		رعيت به ظلم تو چون عالم‌اند
همه با تو در عدل يکدل شوند		به عدل آر رو! تا که عادل شوند