اي سرو بلند قامت دوست

اي سرو بلند قامت دوست شاعر : سعدي وه وه که شمايلت چه نيکوست اي سرو بلند قامت دوست هر سرو سهي که بر لب جوست در پاي لطافت تو ميراد در زير قبا چو غنچه در پوست نازک بدني که مي‌نگنجد که فرق کند که ماه يا اوست؟ مه پاره به بام اگر برآيد نه باغ ارم که باغ مينوست آن خرمن گل نه گل که باغست يا بوي دهان عنبرين بوست آن گوي معنبرست در جيب بيچاره دل اوفتاده چون گوست در حلقه‌ي صولجان زلفش مي‌ميرد و همچنان دعاگوست مي‌سوزد و همچنان هوادار ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

سعدی شیرازی شعروادب دیوان اشعار اشعار سعدی شیرازی

موارد بیشتر برای شما

اي سرو بلند قامت دوست

اي سرو بلند قامت دوست

اي سرو بلند قامت دوست

شاعر : سعدي

وه وه که شمايلت چه نيکوست		اي سرو بلند قامت دوست
هر سرو سهي که بر لب جوست		در پاي لطافت تو ميراد
در زير قبا چو غنچه در پوست		نازک بدني که مي‌نگنجد
که فرق کند که ماه يا اوست؟		مه پاره به بام اگر برآيد
نه باغ ارم که باغ مينوست		آن خرمن گل نه گل که باغست
يا بوي دهان عنبرين بوست		آن گوي معنبرست در جيب
بيچاره دل اوفتاده چون گوست		در حلقه‌ي صولجان زلفش
مي‌ميرد و همچنان دعاگوست		مي‌سوزد و همچنان هوادار
در گردن ديده‌ي بلاجوست		خون دل عاشقان مشتاق
کاخر دل آدمي نه از روست		من بنده‌ي لعبتان سيمين
کاندر پي او مرو که بدخوست		بسيار ملامتم بکردند
اين شرط وفا بود که بي‌دوست		اي سخت دلان سست پيمان
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
بس عهد که بشکنند و سوگند		در عهد تو اي نگار دلبند
خاطر که گرفت با تو پيوند		ديگر نرود به هيچ مطلوب
همچون مگس از برابر قند		از پيش تو راه رفتنم نيست
شوق آمد و بيخ صبر برکند		عشق آمد و رسم عقل برداشت
مادر به جمال چون تو فرزند		در هيچ زمانه‌اي نزادست
و اندوه فراق کوه الوند		با دست نصيحت رفيقان
از دوست به ياد دوست خرسند		من نيستم ار کسي دگر هست
وين صبر که مي‌کنيم تا چند؟		اين جور که مي‌بريم تا کي؟
چون گرگ به بوي دنبه در بند		چون مرغ به طمع دانه در دام
بي‌بند نگيرد آدمي پند		افتادم و مصلحت چنين بود
باشد که چو مردم خردمند		مستوجب اين و بيش ازينم
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
در شهر مگر تو مي‌کني بس		امروز جفا نمي‌کند کس
در بند تو دوستان محبس		در دام تو عاشقان گرفتار
من جمرتها السراج تقبس		يا محرقتي بنار خد
خوشبوي کند اذا تنفس		صبحي که مشام جان عشاق
استأنسه و ان تعبس		استقبله و ان تولي
ديگر چه کني قباي اطلس؟		اندام تو خود حرير چينست
در وصف شمايل تو آخرس		من در همه قولها فصيحم
ترسم ننهي تو پاي بر خس		جان در قدمت کنم وليکن
کاين حسن وفا نکرد با کس		اي صاحب حسن در وفا کوش
فرياد دل شکستگان رس		آخر به زکات تندرستي
ورنه به خدا که من ازين پس		من بعد مکن چنان کزين پيش
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
ما أطيب فاک جل باريک		گفتار خوش و لبان باريک
شرم آمد و شد هلال باريک		از روي تو ماه آسمان را
والله قتلتني بهاتيک		يا قاتلتي بسيف لحظ
چندين نکنند بر مماليک		از بهر خدا، که مالکان، جور
ترک تو بريخت خون تاجيک		شايد که به پادشه بگويند
لايأت بمثلها اعاديک		داني که چه شب گذشت بر من؟
هم روز شود شبان تاريک		با اينهمه گر حيات باشد
کم تزجرني و کم اداريک		في‌الجمله نماند صبر و آرام
اي دل تو مرا نمي‌گذاري ک		دردا که به خيره عمر بگذشت
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
بس فتنه که با سر دل آرد		چشمي که نظر نگه ندارد
خود را به هلاک مي‌سپارد		آهوي کمند زلف خوبان
و آن دست که نقش مي‌نگارد		فرياد ز دست نقش، فرياد
شيرين صفتي برو گمارد		هرجا که مولهي چو فرهاد
تا تخم مجاهدت نکارد		کس بار مشاهدت نچيند
ناپخته مجاز مي‌شمارد		ناليدن عاشقان دلسوز
گر سوخته خرمني بزارد		عيبش مکنيد هوشمندان
تيغيش بران که سر نخارد		خاري چه بود به پاي مشتاق؟
کاو حاجت کس نمي‌گزارد		حاجت به در کسيست ما را
من مي‌روم او نمي‌گذارد		گويند برو ز پيش جورش
گر دست ز دامنم بدارد		من خود نه به اختيار خويشم
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
غير از تو به خاطر اندرم نيست		بعد از طلب تو در سرم نيست
وز پيش تو ره که بگذرم نيست		ره مي‌ندهي که پيشت آيم
هرچند که مي‌کشي پرم نيست		من مرغ زبون دام انسم
گويند که هست باورم نيست		گر چون تو پري در آدميزاد
جز ياد تو در تصورم نيست		مهر از همه خلق برگرفتم
مي‌کوشم و بخت ياورم نيست		گويند بکوش تا بيابي
گر جهد کنم ميسرم نيست		قسمي که مرا نيافريدند
چون حظ نظر برابرم نيست		اي کاش مرا نظر نبودي
وز گوشه‌ي صبر بهترم نيست		فکرم به همه جهان بگرديد
اکنون که طريق ديگرم نيست		با بخت جدل نمي‌توان کرد
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
کاندر طلب هوا نگردي؟		اي دل نه هزار عهد کردي
بر تيغ زدي و زخم خوردي		کس را چه گنه تو خويشتن را
از دعوي عشق روي زردي؟		ديدي که چگونه حاصل آمد
يا قصه‌ي عشق درنوردي		يا دل بنهي به جور و بيداد
کز فکر سرم سپيد کردي		اي سيم تن سياه گيسو
دوران سپهر لاجوردي		بسيار سيه، سپيد کردست
با ما تو هنوز در نبردي		صلحست ميان کفر و اسلام
اقرار به بندگي و خردي		سر بيش گران مکن، که کرديم
هم دردي و هم دواي دردي		با درد توام خوشست ازيراک
دل موضع صبر بود و بردي		گفتي که صبور باش، هيهات
ورنه به کدام جهد و مردي		هم چاره تحملست و تسليم
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
در پاي کشان، ز کبر دامن		بگذشت و نگه کرد با من
در پيش و به حسرت از قفا من		دو نرگس مست نيم خوابش
گر با همه آن کني که با من		اي قبله‌ي دوستان مشتاق
در پاي تو ريزد اولا من		بسيار کسان که جان شيرين
از دست تو پيش پادشا من		گفتم که شکايتي بخوانم
جرم از طرف تو بود يا من؟		کاين سخت دلي و سست مهري
گر بانگ برآرم از جفا من		ديدم که نه شرط مهربانيست
دست از تو نمي‌کنم رها من		گر سر برود فداي پايت
حاجت که بخواهم از خدا من		جز وصل توام حرام بادا
پرهيز ندانم از قضا من		گويندم ازو نظر بپرهيز
بي‌يار صبور بود تا من		هرگز نشنيده‌اي که ياري
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
انگشت نماي آل آدم		اي روي تو آفتاب عالم
بويت نفس مسيح مريم		احياي روان مردگان را
بر جسم شريفت اسم اعظم		بر جان عزيزت آفرين باد
اي سرو روان به ابروي خم		محبوب مني چو ديده‌ي راست
بس دل ببري به کف و معصم		دستان که تو داري از پريروي
خلقي متعشقند و من هم		تنها نه منم اسير عشقت
بگذار حديث ما تقدم		شيرين جهان تويي به تحقيق
صبر از تو نمي‌شود مسلم		خوبيت مسلمست و ما را
وز جانب ما هنوز محکم		تو عهد وفاي خود شکستي
دور از تو به انتظار مرهم		مگذار که خستگان بميرند
من بي‌تو گمان مبر که يکدم		بي‌ما تو به سر بري همه عمر
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
با حسن وجود آن گل اندام		گل را مبريد پيش من نام
مانند هلال از آن مه تام		انگشت‌نماي خلق بوديم
يا قوم الي متي و حتام؟		بر ما همه عيب‌ها بگفتند
ديگر مزنيد سنگ بر جام		ما خود زده‌ايم جام بر سنگ
اي دولت خاص و حسرت عام		آخر نگهي به سوي ما کن
پختيم و هنوز کار ما خام		بس در طلب تو ديگ سودا
تا خود به کجا رسد سرانجام		درمان اسير عشق صبرست
باشد که تو بر سرم نهي گام		من در قدم تو خاک بادم
ممکن نشود بر آتش آرام		دور از تو شکيب چند باشد؟
مي‌پيچم و سخت مي‌شود دام		در دام غمت چو مرغ وحشي
چون کام نمي‌دهي به ناکام		من بي تو نه راضيم وليکن
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
چشمت به کرشمه چشم‌بندي		اي زلف تو هر خمي کمندي
کز چشم بدت رسد گزندي		محرام بدين صفت مبادا
در تو رسد آه دردمندي		اي آينه ايمني که ناگاه
بر روي چو آتشست سپندي		يا چهره بپوش يا بسوزان
عاقل نشود به هيچ پندي		ديوانه‌ي عشقت اي پريروي
اي تنگ شکر بيار قندي		تلخست دهان عيشم از صبر
زيباست ولي نه هر بلندي		اي سرو به قامتش چه ماني؟
بر گريه زنند ريشخندي		گريم به اميد و دشمنانم
تا ديده‌ي دشمنان بکندي		کاجي ز درم درآمدي دوست
باري سوي ما نظر فکندي؟		يارب چه شدي اگر به رحمت
من بعد بر آن سرم که چندي		يکچند به خيره عمر بگذشت
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
آوخ که ز دست شد عنانم		آيا که به لب رسيد جانم
کز هستي خويش درگمانم؟		کس ديد چو من ضعيف هرگز
يکباره بسوز و وارهانم		پروانه‌ام اوفتان و خيزان
ور جور کني سزاي آنم		گر لطف کني بجاي اينم
جز نام تو نيست بر زبانم		جز نقش تو نيست در ضميرم
يادت چو شکر کند دهانم		گر تلخ کني به دوريم عيش
اوصاف تو پيش کس نخوانم		اسرار تو پيش کس نگويم
وز دست تو مخلصي ندانم		با درد تو ياوري ندارم
من کشته‌ي سر بر آستانم		عاقل بجهد ز پيش شمشير
به زان نبود که تا توانم		چون در تو نمي‌توان رسيدن
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
يا سبزه به گرد چشمه‌ي نوش		آن برگ گلست يا بناگوش
با قامت چون تويي در آغوش		دست چو مني قيامه باشد
من سرو نديده‌ام قباپوش		من ماه نديده‌ام کله‌دار
مي‌آرد و جد و مي‌برد هوش		وز رفتن و آمدن چه گويم؟
پسته، دهن تو گفت خاموش		روزي دهني به خنده بگشاد
عشق آمد و گفت زرق مفروش		خاطر پي زهد و توبه مي‌رفت
کم هستي خويش شد فراموش		مستغرق يادت آنچنانم
بنشين و صبور باش و مخروش		ياران به نصيحتم چه گويند
عيبم مکن ار برآورم جوش		اي خام من اينچنين بر آتش
وانگه به ضرورت از بن گوش		تا جهد بود به جان بکوشم
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
عشقت که ز خلق مي‌نهفتم		طاقت برسيد و هم بگفتم
زآن روز که با غم تو جفتم		طاقم ز فراق و صبر و آرام
کز فرقت تو دمي نخفتم		آهنگ دراز شب ز من پرس
دارم که به گريه سنگ سفتم		بر هر مژه قطره‌اي چو الماس
من خود ز حيات در شگفتم		گر کشته شوم عجب مداريد
چندانکه کناره مي‌گرفتم		تقدير درين ميانم انداخت
خاک قدمش به ديده رفتم		دي بر سر کوي دوست لختي
تا در قدم عزيزش افتم		نه خوارترم ز خاک بگذار
صبر از دل ريش گفت رفتم		زانگه که برفتي از کنارم
بي‌ما چه کني؟ به لابه گفتم		مي‌رفت و به کبر و ناز مي‌گفت
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
خون شد دل ريش از اشتياقت		باري بگذر که در فراقت
گويي شکرست در مذاقت		بگشاي دهن که پاسخ تلخ
روزي اگر افتد اتفاقت		در کشته‌ي خويشتن نگه کن
پروانه صفت در احتراقت		تو خنده زنان چو شمع و خلقي
تا خيمه زنيم در وثاقت؟		ما خود ز کدام خيل باشيم
عيني نظرت و ما اطاقت		ما اخترت صبابتي ولکن
دريا و نمي‌رسد به ساقت		بس ديده که شد در انتظارت
بيخوابي کشت در تياقت		تو مست شراب و خواب و ما را
نه طاقت آنکه در فراقت		نه قدرت با تو بودنم هست
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
از من دل و صبر و يار برگشت		آوخ که چو روزگار برگشت
وآن شوخ به اختيار برگشت		برگشتن ما ضرورتي بود
خو کرد و چو روزگار برگشت		پرورده بدم به روزگارش
آن روز که غمگسار برگشت		غم نيز چه بودي ار برفتي
صبر از دل بيقرار برگشت		رحمت کن اگر شکسته‌اي را
سر کوفته‌اي چو مار برگشت		عذرش بنه ار به زير سنگي
آنکس که هم از کنار برگشت		زين بحر عميق جان به در برد
نتوانم ازين ديار برگشت		من ساکن خاک پاک عشقم
داني چه کنم چو يار برگشت؟		بيچارگيست چاره‌ي عشق
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
دست خوش روزگار دون نيست		هر دل که به عاشقي زبون نيست
بر چهره دوان سرشک خون نيست		جز ديده‌ي شوخ عاشقان را
سودا مکن آخرت جنون نيست		کوته نظري به خلوتم گفت
کت آتش غم در اندرون نيست؟		گفتم ز تو کي برآيد اين دود
از سوزش سينه‌اي برون نيست		عاقل داند که ناله‌ي زار
کس را به خلاص رهنمون نيست		تسليم قضا شود کزين قيد
آرام دل از يکي فزون نيست		صبر ار نکنم چه چاره سازم؟
در قبضه‌ي او چو من زبون نيست		گر بکشد و گر معاف دارد
سيماب، که يکدمش سکون نيست		داني به چه ماند آب چشمم؟
يا بود و به بخت ما کنون نيست		در دهر وفا نبود هرگز
گفتم مگرش وفاست چون نيست		جان برخي روي يار کردم
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
از روي تو پرده بر نينداخت		در پاي تو هرکه سر نينداخت
آن مرغ که بال و پر نينداخت		در تو نرسيد و پي غلط کرد
تا جان چو پياده در نينداخت		کس با رخ تو نباخت اسبي
آن را که چو شمع سر نينداخت		نفزود غم تو روشنايي
در باخت سر و سپر نينداخت		بارت بکشم که مرد معني
خون خورد و سخن به در نينداخت		جان داد و درون به خلق ننمود
از بهر تو در خطر نينداخت		روزي گفتم کسي چون من جان
صيد از تو ضعيفتر نينداخت		گفتا نه که تير چشم مستم
روزي سوي ما نظر نينداخت		با آنکه همه نظر در اويم
بر من فکند، و گر نينداخت		نوميد نيم که چشم لطفي
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
صد پيرهن از محبتت چاک		اي بر تو قباي حسن چالاک
افتادن آفتاب بر خاک		پيشت به تواضعست گويي
خاک درت از جبين ما پاک		ما خاک شويم و هم نگردد
کس بر تو توان گزيد؟ حاشاک		مهر از تو توان بريد؟ هيهات
تا دست بدارمت ز فتراک		اول دل برده باز پس ده
اميد و ز کس نيايدم باک		بعد از تو به هيچ‌کس ندارم
زهر از قبل تو محض ترياک		درد از جهت تو عين داروست
هجران تو ورطه‌اي خطرناک		سوداي تو آتشي جهانسوز
موي تو چه جاي مار ضحاک؟		روي تو چه جاي سحر بابل؟
دامن ندهد به دست ادراک		سعدي بس ازين سخن که وصفش
هرگز نرسد به گرد افلاک		گرد ارچه بسي هوا بگيرد
مي‌بينم و حيله نيست الاک		پاي طلب از روش فرو ماند
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
بادام چو چشمت اي پسر ني		اي چون لب لعل تو شکر ني
جز در رخ تو مرا نظر ني		جز سوي تو ميل خاطرم نه
مثل تو به چابکي دگر ني		خوبان جهان همه بديدم
چون تو دگري به هيچ قرني		پيران جهان نشان ندادند
چون قد خوش تو يک سجر ني		اي آنکه به باغ دلبري بر
و ز وصل تو ذره‌اي ثمر ني		چندين شجر وفا نشاندم
و ز درد دلم تو را خبر ني		آوازه‌ي من ز عرش بگذشت
از آمدن تو خود اثر ني		از رفتن من غمت نباشد
اي راحت جان من، و گر ني		باز آيم اگر دهي اجازت
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
برخيز و بيا به سوي صحرا		شد موسم سبزه و تماشا
هرجا که نشست خاست غوغا		کان فتنه که روي خوب دارد
ديوانه‌ي عشق گشت و شيدا		صاحبنظري که ديد رويش
ديوانه حديث مرد دانا		داني نکند قبول هرگز
من بي تو خسم کنار دريا		چشم از پي ديدن تو دارم
خارست نخست بار خرما		از جور رقيب تو ننالم
تا مي‌نشوي ز غير رسوا		سعدي غم دل نهفته مي‌دار
زنهار مرو ازين پس آنجا		گفتست مگر حسود با تو
روزي دو براي مصلحت را		من نيز اگرچه ناشکيبم
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم
از ماه شب چهارده ضو		بربود جمالت اي مه نو
گر جلوه‌کنان روي چنين رو		چون مي‌گذري بگو به طاوس
بعد از تو، حکايتست و مشنو		گر لاف زني که من صبورم
چشمي ز پيت فتاده در گو		دستي ز غمت نهاده بر دل
يا از دل طالبان برون شو		يا از در عاشقان درون آي
بنياد وجود ما کن و رو		زين جور و تحکمت غرض چيست؟
الله يقيک محضر السو		يا متلف مهجتي و نفسي
نگرفت حديث من به يک جو		با من چو جوي نديد معشوق
بيني که شود به خلعتي نو		گفتم کهنم مبين که روزي
مه طلعت آفتاب پرتو		در سايه‌ي شاه آسمان قدر
گر مي‌نرسد به گوش خسرو		وز لطف من اين حديث شيرين
دنباله‌ي کار خويش گيرم		بنشينم و صبر پيش گيرم

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.

مقالات مرتبط

دوست مي‌دارم من اين ناليدن دلسوز را

دوست مي‌دارم من اين ناليدن دلسوز را

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

وقت طرب خوش يافتم آن دلبر طناز را

وقت طرب خوش يافتم آن دلبر طناز را

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

با جواني سرخوشست اين پير بي تدبير را

با جواني سرخوشست اين پير بي تدبير را

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

گر ماه من برافکند از رخ نقاب را

گر ماه من برافکند از رخ نقاب را

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

ز اندازه بيرون تشنه‌ام ساقي بيار آن آب را

ز اندازه بيرون تشنه‌ام ساقي بيار آن آب را

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

مشتاقي و صبوري از حد گذشت يارا

مشتاقي و صبوري از حد گذشت يارا

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

پيش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را

پيش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

شب فراق نخواهم دواج ديبا را

شب فراق نخواهم دواج ديبا را

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

اگر تو فارغي از حال دوستان يارا

اگر تو فارغي از حال دوستان يارا

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

خوبرويان جفا پيشه وفا نيز کنند

خوبرويان جفا پيشه وفا نيز کنند

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تازه های مقالات

آیا خواندن دعا یا قرآن از روی گوشی تلفن همراه اشکال دارد؟

اگر خواب بد ببینیم، بعد از بیدار شدن چه دعایی بخوانیم؟

عقد رهن در قانون مدنی ایران

عقد بیع در قانون مدنی ایران

مأمون، امام رضا (ع) و یک تصمیم سرنوشت‌ساز؛ چرا ولایتعهدی پذیرفته شد؟

ابعاد شخصیت و سیره عملی امام حسن مجتبی (ع)

وقتی رسانه از «خبر» به «هویت» می‌رسد

بذل و بخشش در سیره نبوی؛ از مکارم اخلاق تا جذب قلوب

نگاهی به الگوپذیری از پیامبر (ص) در قرآن و تفاسیر

برای حفظ زندگی مشترک چه دعاهایی بخوانیم؟

بیشترین بازدید هفته

چند داستان عبرت آموز پیرامون عاقبت شوم رابطه با نامحرم

چرا ابراهیم بن مالک اشتر به کمک امام حسین(ع) نیامد؟

متن کامل سوره واقعه با خط درشت + صوت و ترجمه

پیش شماره شهر های استان گیلان

طریقه خواندن نماز امام زمان در روز سه شنبه

مزار حضرت یعقوب (علیه السلام)

طریقه خواندن نماز شکسته و نیت آن

محل دفن امام جواد(ع) کجاست؟

طریقه خواندن نماز امام علی(ع) برای گرفتن حاجت

نماز قضا را چگونه بخوانیم؟

موارد بیشتر برای شما

آیا خواندن دعا یا قرآن از روی گوشی تلفن همراه اشکال دارد؟

آیا خواندن دعا یا قرآن از روی گوشی تلفن همراه اشکال دارد؟

اگر خواب بد ببینیم، بعد از بیدار شدن چه دعایی بخوانیم؟

اگر خواب بد ببینیم، بعد از بیدار شدن چه دعایی بخوانیم؟

عقد رهن در قانون مدنی ایران

عقد رهن در قانون مدنی ایران

عقد بیع در قانون مدنی ایران

عقد بیع در قانون مدنی ایران

معجزه امام رضا/صابر خراسانی/شهادت امام رضا

معجزه امام رضا/صابر خراسانی/شهادت امام رضا

برف روی گنبد/علی پوستین دوز/شهادت امام رضا

برف روی گنبد/علی پوستین دوز/شهادت امام رضا

با حال زار/حاج منصور ارضی/شهادت امام رضا

با حال زار/حاج منصور ارضی/شهادت امام رضا

مأمون، امام رضا (ع) و یک تصمیم سرنوشت‌ساز؛ چرا ولایتعهدی پذیرفته شد؟

مأمون، امام رضا (ع) و یک تصمیم سرنوشت‌ساز؛ چرا ولایتعهدی پذیرفته شد؟

اومدوم بگوم گدا نمیخی/صابر خراسانی/شهادت امام رضا

اومدوم بگوم گدا نمیخی/صابر خراسانی/شهادت امام رضا

دامن آلوده و روی سیاه/محمدحسین پویانفر/شهادت امام رضا

دامن آلوده و روی سیاه/محمدحسین پویانفر/شهادت امام رضا

گوشه مشهد/حسین طاهری/شهادت امام رضا

گوشه مشهد/حسین طاهری/شهادت امام رضا

پناهگاه/حاج منصور ارضی-غلامرضا سازگار/شهادت امام رضا

پناهگاه/حاج منصور ارضی-غلامرضا سازگار/شهادت امام رضا

شلوغی های مشهد/محمدحسن فیضی/شهادت امام رضا

شلوغی های مشهد/محمدحسن فیضی/شهادت امام رضا

امام رضا جانم/حسین ستوده/شهادت امام رضا

امام رضا جانم/حسین ستوده/شهادت امام رضا

اردوگاه بی‌خانمان‌ها در لس‌آنجلس و کالیفرنیا

اردوگاه بی‌خانمان‌ها در لس‌آنجلس و کالیفرنیا