| بس عهد که بشکنند و سوگند | | در عهد تو اي نگار دلبند |
| زين بيش جفا و جور مپسند | | بر جان ضعيف آرزومند |
| منظور جهانيان و محبوب | | من چون تو دگر نديدهام خوب |
| خاطر که گرفت با تو پيوند | | ديگر نرود به هيچ مطلوب |
| پروانه به جهد خويشتن سوخت | | ما را هوس تو کس نياموخت |
| شوق آمد و بيخ صبر برکند | | عشق آمد و چشم عقل بر دوخت |
| کاين حسن خدا به کس ندادست | | دوران تو نادر اوفتادست |
| مادر به جمال چون تو فرزند | | در هيچ زمانهاي نزادست |
| خون ريختنم چه ميکني هي | | اي چشم و چراغ ديده و حي |
| وين صبر که ميکنيم تا چند؟ | | اين جور که ميبريم تا کي |
| فرياد و جزع نميکند سود | | هرلحظه به سر درآيدم دود |
| بيبند نگيرد آدمي بند | | افتادم و مصلحت چنين بود |
| سيل آمد و ره نميتوان بست | | دل رفت و عنان طاقت از دست |
| از دوست به ياد دوست خرسند | | من نيستم ار کسي دگر هست |
| بر من رقمست تا قيامت | | مهر تو نگار سرو قامت |
| واندوه فراق کوه الوند | | با دست به گوش من ملامت |
| جان نيز طمع کني يقينم | | دل در طلب تو رفت و دينم |
| باشد که چو مردم خردمند | | مستوجب اين و بيش ازينم |
| دنبالهي کار خويش گيرم | | بنشينم و صبر پيش گيرم |