سگي پاي صحرا نشيني گزيد

سگي پاي صحرا نشيني گزيد شاعر : سعدي به خشمي که زهرش ز دندان چکيد سگي پاي صحرا نشيني گزيد به خيل اندرش دختري بود خرد شب از درد بيچاره خوابش نبرد که آخر تو را نيز دندان نبود؟ پدر را جفا کرد و تندي نمود بخنديد کاي مامک دلفروز پس از گريه مرد پراگنده روز دريغ آمدم کام و دندان خويش مرا گر چه هم سلطنت بود و بيش که دندان به پاي سگ اندر برم محال است اگر تيغ بر سر خورم وليکن نيايد ز مردم سگي توان کرد با ناکسان بدرگي ...