ميان دو تن دشمني بود و جنگ

ميان دو تن دشمني بود و جنگ شاعر : سعدي سر از کبر بر يکديگر چون پلنگ ميان دو تن دشمني بود و جنگ که بر هر دو تنگ آمدي آسمان ز ديدار هم تا به حدي رمان سرآمد بر او روزگاران عيش يکي را اجل در سر آورد جيش به گورش پس از مدتي برگذشت بدانديش او را درون شاد گشت که وقتي سرايش زر اندوده ديد شبستان گورش در اندوده ديد همي گفت با خود لب از خنده باز خرامان به بالينش آمد فراز پس از مرگ دشمن در آغوش دوست خوشا وقت مجموع آن کس که اوست که روزي پس...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ميان دو تن دشمني بود و جنگ

شاعر : سعدي

سر از کبر بر يکديگر چون پلنگ		ميان دو تن دشمني بود و جنگ
که بر هر دو تنگ آمدي آسمان		ز ديدار هم تا به حدي رمان
سرآمد بر او روزگاران عيش		يکي را اجل در سر آورد جيش
به گورش پس از مدتي برگذشت		بدانديش او را درون شاد گشت
که وقتي سرايش زر اندوده ديد		شبستان گورش در اندوده ديد
همي گفت با خود لب از خنده باز		خرامان به بالينش آمد فراز
پس از مرگ دشمن در آغوش دوست		خوشا وقت مجموع آن کس که اوست
که روزي پس از مرگ دشمن بزيست		پس از مرگ آن کس نبايد گريست
يکي تخته برکندش از روي گور		ز روي عداوت به بازوي زور
دو چشم جهان بينش آگنده خاک		سر تا جور ديدش اندر مغاک
تنش طعمه کرم و تاراج مور		وجودش گرفتار زندان گور
که از عاج پر توتيا سرمه دان		چنان تنگش آگنده خاک استخوان
ز جور زمان سرو قدش خلال		ز دور فلک بدر رويش هلال
جدا کرده ايام بندش ز بند		کف دست و سرپنجه‌ي زورمند
که بسرشت بر خاکش از گريه گل		چنانش بر او رحمت آمد ز دل
بفرمود بر سنگ گورش نبشت		پشيمان شد از کرده و خوي زشت
که دهرت نماند پس از وي بسي		مکن شادماني به مرگ کسي
بناليد کاي قادر کردگار		شنيد اين سخن عارفي هوشيار
که بگريست دشمن به زاري بر او		عجب گر تو رحمت نياري بر او
که بروي بسوزد دل دشمنان		تن ما شود نيز روزي چنان
چو بيند که دشمن ببخشايدم		مگر در دل دوست رحم آيدم
که گويي در او ديده هرگز نبود		به جايي رسد کار سر دير و زود
به گوش آمدم ناله‌اي دردناک		زدم تيشه يک روز بر تل خاک
که چشم و بناگوش و روي است و سر		که زنهار اگر مردي آهسته‌تر