ميان دو تن دشمني بود و جنگ

ميان دو تن دشمني بود و جنگ شاعر : سعدي سر از کبر بر يکديگر چون پلنگ ميان دو تن دشمني بود و جنگ که بر هر دو تنگ آمدي آسمان ز ديدار هم تا به حدي رمان سرآمد بر او روزگاران عيش يکي را اجل در سر آورد جيش به گورش پس از مدتي برگذشت بدانديش او را درون شاد گشت که وقتي سرايش زر اندوده ديد شبستان گورش در اندوده ديد همي گفت با خود لب از خنده باز خرامان به بالينش آمد فراز پس از مرگ دشمن در آغوش دوست خوشا وقت مجموع آن کس که اوست که روزي پس...