ما اعتماد بر کرم مستعان کنيم

ما اعتماد بر کرم مستعان کنيم شاعر : سعدي کان تکيه باد بود که بر مستعار کرد ما اعتماد بر کرم مستعان کنيم بي‌دولت آنکه بر همه هيچ اختيار کرد بعد از خداي هرچه پرستند هيچ نيست الا کسي که در ازلش بخت يار کرد وين گوي دولتست که بيرون نمي‌برد چون هرچه بودنيست قضا کردگار کرد بيچاره آدمي چه تواند به سعي و رنج بدبخت و نيک بخت و گرامي و خوار کرد او پادشاه و بنده و نيک و بد آفريد چون صبح در بسيط زمين انتشار کرد سعدي به هر نفس که برآورد چون سحر ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ما اعتماد بر کرم مستعان کنيم

شاعر : سعدي

کان تکيه باد بود که بر مستعار کرد		ما اعتماد بر کرم مستعان کنيم
بي‌دولت آنکه بر همه هيچ اختيار کرد		بعد از خداي هرچه پرستند هيچ نيست
الا کسي که در ازلش بخت يار کرد		وين گوي دولتست که بيرون نمي‌برد
چون هرچه بودنيست قضا کردگار کرد		بيچاره آدمي چه تواند به سعي و رنج
بدبخت و نيک بخت و گرامي و خوار کرد		او پادشاه و بنده و نيک و بد آفريد
چون صبح در بسيط زمين انتشار کرد		سعدي به هر نفس که برآورد چون سحر
در گوش دل نصيحت او گوشوار کرد		هر بنده‌اي که خاتم دولت به نام اوست
هر شاعري که مدح ملوک ديار کرد		بالا گرفت و دولت والا اميد داشت
سعدي که شکر نعمت پروردگار کرد		شايد که التماس کند خلعت مزيد
يا کيست آنکه شکر يکي از هزار کرد؟		فضل خداي را که تواند شمار کرد؟
چندين هزار صورت الوان نگار کرد		آن صانع قديم که بر فرش کائنات
از بهر عبرت نظر هوشيار کرد		ترکيب آسمان و طلوع ستارگان
خورشيد و ماه و انجم و ليل و نهار کرد		بحر آفريد و بر و درختان و آدمي
اسباب راحتي که نشايد شمار کرد		الوان نعمتي که نشايد سپاس گفت
احمال منتي که فلک زير بار کرد		آثار رحمتي که جهان سر به سر گرفت
وز قطره دانه‌اي درر شاهوار کرد		از چوب خشک ميوه و در ني شکر نهاد
تا فرش خاک بر سر آب استوار کرد		مسمار کوهسار به نطع زمين بدوخت
بستان ميوه و چمن و لاله‌زار کرد		اجزاي خاک مرده، به تأثير آفتاب
شاخ برهنه پيرهن نوبهار کرد		اين آب داد بيخ درختان تشنه را
تا کيست کو نظر ز سر اعتبار کرد		چندين هزار منظر زيبا بيافريد
هر بلبلي که زمزمه بر شاخسار کرد		توحيدگوي او نه بني آدمند و بس
حيران بماند هر که درين افتکار کرد		شکر کدام فضل به جاي آورد کسي؟
يا عقل ارجمند که با روح يار کرد		گويي کدام؟ روح که در کالبد دميد
از غايت کرم که نهان و آشکار کرد		لالست در دهان بلاغت زبان وصف
جان در رهش دريغ نباشد نثار کرد		سر چيست تا به طاعت او بر زمين نهند؟
ما را به حسن عاقبت اميدوار کرد		بخشنده‌اي که سابقه‌ي فضل و رحمتش
فردوس جاي مردم پرهيزگار کرد		پرهيزگار باش که دادار آسمان
مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد		نابرده رنح گنج ميسر نمي‌شود
دانه نکاشت ابله و دخل انتظار کرد		هر کو عمل نکرد و عنايت اميد داشت
جاي نشست نيست ببايد گذار کرد		دنيا که جسر آخرتش خواند مصطفي
اين جاي رفتنست و نشايد قرار کرد		دارالقرار خانه‌ي جاويد آدميست
خردش چنان بکوفت که خاکش غبار کرد		چند استخوان که هاون دوران روزگار
عادل برفت و نام نکو يادگار کرد		ظالم بمرد و قاعده‌ي زشت از او بماند
محبوبش آرزوي دل اندر کنار کرد		عيسي به عزلت از همه عالم کناره جست
بازي رکيک بود که موشي شکار کرد		قارون ز دين برآمد و دنيا برو نماند