| جاي گل گل باش و جاي خار خار | | با بدان بد باش و با نيکان نکو |
| بل بترس از مردمان ديوسار | | ديو با مردم نياميزد مترس |
| دير زود از جان برآرندش دمار | | هر که دد يا مردم بد پرورد |
| قتل مار افسا نباشد جز به مار | | با بدان چندانکه نيکويي کني |
| پند من در گوش کن چون گوشوار | | اي که داري چشم عقل و گوش هوش |
| نشنود قول من الا بختيار | | نشکند عهد من الا سنگدل |
| حق نبايد گفتن الا آشکار | | سعديا چندانکه ميداني بگوي |
| از ختا باکش نباشد وز تتار | | هر کرا خوف و طمع در کار نيست |
| باد تا باشد بقاي روزگار | | دولت نوئين اعظم شهريار |
| انکيانو سرور عالي تبار | | خسرو عادل امير نامور |
| من جواهر ميکنم بر وي نثار | | ديگران حلوا به طرغو آورند |
| من دعايي ميکنم درويشوار | | پادشاهان را ثنا گويند و مدح |
| وز بقاي عمر برخوردار دار | | يارب الهامش به نيکويي بده |
| در کنارت باد و دشمن بر کنار | | جاودان از دور گيتي کام دل |
| دل به دنيا درنبندد هوشيار | | بس بگرديد و بگردد روزگار |
| پيش از آن کز تو نيايد هيچ کار | | اي که دستت ميرسد کاري بکن |
| رستم و رويينهتن اسفنديار | | اينکه در شهنامههاآوردهاند |
| کز بسي خلقست دنيا يادگار | | تا بدانند اين خداوندان ملک |
| هيچ نگرفتيم از ايشان اعتبار | | اينهمه رفتند و ماي شوخ چشم |
| وقت ديگر طفل بودي شيرخوار | | اي که وقتي نطفه بودي بيخبر |
| سرو بالايي شدي سيمين عذار | | مدتي بالا گرفتي تا بلوغ |
| فارس ميدان و صيد و کارزار | | همچنين تا مرد نامآور شدي |
| وينچه بيني هم نماند بر قرار | | آنچه ديدي بر قرار خود نماند |
| خاک خواهد بودن و خاکش غبار | | دير و زود اين شکل و شخص نازنين |
| ور نچيند خود فرو ريزد ز بار | | گل بخواهد چيد بيشک باغبان |
| تخت و بخت و امر و نهي و گير و دار | | اينهمه هيچست چون ميبگذرد |
| به کزو ماند سراي زرنگار | | نام نيکو گر بماند ز آدمي |
| يا کجا رفت آنکه با ما بود پار؟ | | سال ديگر را که ميداند حساب؟ |
| خفته اندر کلهي سر سوسمار | | خفتگان بيچاره در خاک لحد |
| اي برادر سيرت زيبا بيار | | صورت زيباي ظاهر هيچ نيست |
| من بگويم گر بداري استوار | | هيچ داني تا خرد به يا روان |
| ورنه جان در کالبد دارد حمار | | آدمي را عقل بايد در بدن |
| گردش گيتي زمام اختيار | | پيش از آن کز دست بيرونت برد |
| خرمني ميبايدت، تخمي بکار | | گنج خواهي، در طلب رنجي ببر |
| خرده از خردان مسکين درگذار | | چون خداوندت بزرگي داد و حکم |
| زيردستان را هميشه نيک دار | | چون زبردستيت بخشيد آسمان |
| زينهاري را به جان ده زينهار | | عذرخواهان را خطاکاري ببخش |
| دوست دارد بندگان حقگزار | | شکر نعمت را نکويي کن که حق |
| فضل او فضليست بيرون از شمار | | لطف او لطفيست بيرون از عدد |
| شکر يک نعمت نگويي از هزار | | گر به هر مويي زباني باشدت |
| تا بماند نام نيکت پايدار | | نام نيک رفتگان ضايع مکن |
| گاهي اندر خمر و گاهي در خمار | | ملک بانان را نشايد روز و شب |
| تا همه کارت برآرد کردگار | | کام درويشان و مسکينان بده |
| تا رود نامت به نيک در ديار | | با غريبان لطف بياندازه کن |
| گر جهان لشکر بگيرد غم مدار | | زور بازو داري و شمشير تيز |
| وز دعاي مردم پرهيزگار | | از درون خستگان انديشه کن |
| سخت گيرد ظالمان را در حصار | | منجنيق آه مظلومان به صبح |