| ور عملت نيست چو سعدي بنال | | گر قدمت هست چو مردان برو |
| انت رجائي و عليک اتکال | | رب اعني و اقل عثرتي |
| لايتهدي و يعي ما يقال | | ان هوي النفس يقد العقال |
| ميبردش سوي يمين و شمال | | خاک من و تست که باد شمال |
| وانتهض القوم و شدوا الرحال | | ما لک فيالخيمة مستلقيا |
| ديگرش از دست مده بر محال | | عمر به افسوس برفت آنچه رفت |
| افلح من هياء زاد المل | | قد و عرالمسلک يا ذاالفتي |
| بر من و تو روز و شب و ماه و سال | | بس که در آغوش لحد بگذرد |
| يعقبها الهدم او الانتقال | | لاتک تغتر بمعمورة |
| سنگ اجل بشکندش چون سفال | | گر به مثل جام جمست آدمي |
| لم ير الاکدقيق الهلال | | لو کشف التربة عن بدرهم |
| پيکر خوبان بديع الجمال | | بس که درين خاک ممزق شدست |
| وانتخر العظم بمرالليال | | واندرس الرسم بطول الزمان |
| ترسمت آيينه نگيرد صقال | | اي که درونت به گنه تيره شد |
| من قبل الحق ينادي تعال؟ | | مالک تعصي و منادي القبول |
| آنکه ندارد به خداي اشتغال | | زندهي دل مرده نداني که کيست؟ |
| جل قديم صمد لايزال | | عز کريم احد لايزول |
| دست برآورده به حکم سال | | پادشهان بر در تعظيم او |
| من عليها بسحاب ثقال | | کم حزن في بلد بلقع |
| در کند از قطرهي آب زلال | | بار خدايي که درون صدف |
| يعجز عن شان عديم المثال | | ان نطق العارف في وصفه |
| بلکه بسوزد پر عنقا و بال | | کار مگس نيست درين ره پريد |
| عاد وقد کل لسان المقال | | کم فطن بادر مستفهما |
| وهم بسي گشت و نماندش مجال | | فهم بسي رفت و نبودش طريق |
| لاحترقت من سبحات الجلال | | لودنت الفکرة من حجبه |
| تلخي هجران به اميد وصال | | بر دل عشاق جمالش خوشست |
| يجترم العبد و يبقي النوال | | اصبح من غاية الطافه |
| گر نکند بر کرم ذوالجلال | | بنده دگر بر که کند اعتماد |
| موعظة تسمع صم الجبال | | ان مقالي حکم فاعتبر |
| گوش ندارد بخورد گوشمال | | هر که به گفتار نصيحت کنان |
| تمتحن النفس و تمضي الجمال | | بادية المحشر واد عميق |