| آن دو حمال گام گستر تو | | اي جمال معاشران چونست |
| عرش و فرش از لحاف و بستر تو | | چند با اشک و رشک خواهد بود |
| بر فلک همنشين اختر تو | | چند بي سرمه ساي خواهد بود |
| بر زمين شاهراه کشور تو | | چند بيبوسه جاي خواهد بود |
| بي کمال خوي معنبر تو | | فاقه تا کي کشد ز پيس دماغ |
| بي جمال رخ منور تو | | تشنه تا کي بود خليفهي دل |
| بي رخ خوب روح پرور تو | | چشم را نيست رتبتي بر جسم |
| بي زبان خوش سخنور تو | | گوش را نيست منتي بر هوش |
| ناصر و همنشين و ياور تو | | اي چو عيسي هميشه روحالقدس |
| زان دل تو قويست در بر تو | | تو هميشه ميان گلشکري |
| خلق و لفظ تو گل به شکر تو | | گلشکر کي کم آيدت چو بود |
| ز آنکه او هست مرکب سر تو | | درد با پاي تو ندارد پاي |
| که بگردد به گرد لشکر تو | | زهره دارد حوادث طبعي |
| قدر دارد بسان افسر تو | | خاک پاي تو نزد دشمن و دوست |
| زان که عرشيست اصل گوهر تو | | تو بپر ميپري به سوي فلک |
| پاي در پاي بر جهان بر تو | | پس اگر گه گهي به درد آيد |
| پاي را درد عبرت از پر تو | | آن نه از درد نقرسست که نيست |
| دور ماند از جمال و منظر تو | | تن آلوده گر ز نااهلي |
| خاکروب ستانهي در تو | | هست جان بر اميد آب حيات |
| خاصه ترکيب هم ز جوهر تو | | مرکب از لشکري يکي باشد |
| پيش صدر بهشت پيکر تو | | تن اگر چون فنا نباشد و نيست |
| چون بقا عقل و جان و چاکر تو | | شکر حق را که پيش خدمت تست |
| که گرانم چو بخشش زر تو | | گر بر تو نيامدم شايد |
| من چه درد سر آورم بر تو | | تو خود از درد پاي رنجوري |
| زرد بودم چو کلک لاغر تو | | من ز تشوير دفتر از تقصير |
| هم به دست علي برادر تو | | دفترت باز تو فرستادم |
| بي زبان کس سخنور تو | | دف تر بود دفترت بر من |
| بيتو خوش روي همچو دفتر تو | | که سيه روي باد هر که بود |