بايد به خدا اتکا و اتکال کنيم

عظمت اسلام در طول تاريخ، به مسلمانان ساخته و پرداخته و حقيقتا آماده ي براي بندگي خداست . اگر ملت ايران آماده ي بندگي خدا نبود، نمي توانست اين حرکت عظيم را انجام بدهد و امروز به عنوان الگو و نمونه ي جامعه ي اسلامي در ميان مسلمانان سرتاسر عالم، بلکه نمونه ي مجاهدت و فداکاري و بيداري و آگاهي در ميان همه ي ملتهاي مستضعف، معرفي بشود. اگر امروز هم ملت ايران بخواهد اين بار سنگين امانت را بر دوش خود حمل کند و به سرمقصد مطلوب برساند، جز خودسازي هيچ راهي ندارد.
ما بايد به خدا اتکا و اتکال کنيم و اين، جز بندگي و تسليم در مقابل خدا چيزي نيست. اتکاي به خدا و اعتماد به وعده ي الهي، از هر کسي برنمي آيد. تنها کساني مي توانند به خدا اتکا کنند، که خدا در دل و ياد آنها باشد. اگر خدا در ياد انسان نباشد و فضاي جان او را پر نکند، به خدا هم اعتماد نخواهد کرد و در ميدانهاي خطر، نخواهد توانست با اعتماد به خدا حضور پيدا کند. قرآن راه را به ما نشان داده است. خوف از خدا و داشتن تقواي الهي و بندگي و تسليم و خضوع در مقابل پروردگار، راه فلاح و رستگاري در دنيا و عقباست.

 

اميرالمؤمنين (علیه السلام) در خطبه ي نماز عيد فطر، خطاب به مردم مسلمان مي فرمود: «افلا تائب من خطيئته قبل يوم منيته»(1). يعني آيا کسي نيست که قبل از مرگ و فرارسيدن ميعاد ناگزير همه ي انسانها، از خطاها و گناهان خود در نزد پروردگار توبه کند؟ «الا عامل لنفسه قبل يوم بؤسه و فقره»(2): آيا کسي نيست که قبل از فرارسيدن تنگدستي - آن روزي که انسان هيچ وسيله يي جز رحمت خدا و اعمالي که از پيش فرستاده باشد، ندارد - عمل بکند؟ يعني اميرالمؤمنين (ع) در روز عيد و شادماني، مردم را به توبه و انابه و تصميم به عمل و ارتباط با خدا گره مي زند.

پي‌نوشت‌ها:
 

1- نهج البلاغه، خطبه ي 28.
2- نهج البلاغه، خطبه ي 28.
 

منبع: حديث ولايت، جلد چهارم، ص 143-144.