طرز برخورد با پسران نوجوان

نوجواني دوران رشد و شکوفايي استعدادها و تصميم گيري هاي بزرگ براي آينده است. بنابراين مسؤوليت يک پدر يا مادر در قبال نوجوانش آزاد گذاشتن او براي تجربه کردن و آشنايي با محيط جامعه است. اما اينکه اين آزادي بايد تا چه حد باشد و مخصوصاً در مورد نوجوانان پسر چقدر بايد محدوديت و سختگيري در نظر بگيريم، جاي بحث دارد. متاسفانه ما هيچ گونه هنجار خاصي در جامعه نداريم تا بتوانيم خانواده ها را به سمت آن سوق دهيم و بگوييم که مثلاً اگر فرزندتان با دوستانش رفت و آمد نکند يا سر ساعت خاصي منزل باشد، خوب است. نه، ما د رجامعه خانواده هايي داريم که به نوجوانان اجازه ي خروج از منزل به جز ساعات رفت و آمد به مدرسه را هم نمي دهند و در مقابل آنها خانواده هايي که اگر پسر نوجوان شان براي خوابيدن هم به منزل بيايد، براي شان رضايت بخش و کافي است. روي صحبت ما با خانواده هاي اهل افراط و تفريط نيست، بلکه ما کساني را مخاطب قرار مي دهيم که مي خواهند حد تعادل را در زندگي، تربيت فرزندان و روابط شان حفظ کنند. اين گونه خانواده ها براي اجتماعي شدن و بلوغ فکري نوجوانان خود بايد به آنها اجازه دهند که در اردوهايي که توسط مدارس در خارج از شهر يا حتي داخل شهر برگزار مي شود، تحت نظارت مسؤولان مدرسه شرکت کنند يا اگر شناخت کافي نسبت به دوستان فرزند خود دارند به او اجازه دهند تا دعوت شام آنها را بپذيرد و در جشن تولدشان شرکت کند. اما فراموش نکنيد که همه ي اين کارها بايد مطابق با قوانين خانه و خانواده و با نظارت شما والدين عزيز صورت گيرد. اگر شما برخي از دوستان فرزند نوجوان خود را نمي شناسيد و احساس خطر مانع از آزاد گذاشتن او براي رفت و آمد با آنها مي شود، بهتر است که منطق و صحبت کردن را پيش گيريد و از دعوا و جنجال بپرهيزيد. پسر بچه ها معمولاً در سنين نوجواني از حرف زور شنيدن بيزارند و اگر شما بخواهيد بدون دليل با خشونت احساسات تان را به و بفهمانيد، مطمئناً نتيجه ي عکس خواهيد دايد و با فرزندي که روز به روز بيشتر از خانواده فاصل مي گيرد، مواجه خواهيد شد. اگر ديديد که فرزندتان حرف منطقي شما را نمي پذيرد، مي توانيد يک ميانبر زيرکانه بزنيد؛ نوجوانان پسر، حرف شنوي زيادي از مربيان ورزشي، معلمان و مديران خود دارند. بنابراين شما مي توانيد مشکل خود و فرزندتان را به مربي يا معلم او بگوييد و از آنها بخواهيد موضوع را به صورت کلي در بين همه ي بچه ها مطرح و توصيه هاي لازم را به آنها گوشزد کنند. از طرف ديگر شما بايد فرزندتان را جوري پرورش دهيد که هيچ گاه خود را با ديگران مقايسه نکند. اين يک مشکل رايج در جامعه است که فرزندان مدام به والدين خود مي گويند: «چطور پدر و مادر فلان دوستم به او اجازه ي شرکت در ميهماني را مي دهند و خطري او را تهديد نمي کند و شما به من اجازه نمي دهيد؟» يا «چرا همه ي خطرها مرا تهديد مي کند هيچ کدام از دوستان ديگرم در معرض اين خطرات نيستند؟»، اما اگر شما فرزندتان را قانع و تابع قوانين خانه ي خود پرورش دهيد، مطمئن باشيد که هرگز چنين مشکلاتي با او نخواهيد داشت. يک نکته ي مهم ديگر هم اين که معمولاً پدران الگوي رفتاري مستقيم پسران خود هستند و بايد خيلي مراقب رفتار و گفتار خود باشند. پدري که آرام صحبت مي کند، بايد توقع آرامش را از فرزندش داشته باشد. پدري که از همسر خود قدرداني مي کند و به او احترام مي گذارد، بياد توقع قدرداني از مادر و احترام گذاشتن به او را از طرف فرزندش داشته باشد. صداي رفتار هميشه بلندتر از صداي کلام است و بيشتر و بهتر شنيده مي شود و به عنوان آخرين حرف هم اينکه شما بايد تحت نظارت خود شرايطي را فراهم کنيد که پسرتان بعد از دوران دبستان در روابط و رفت و آمدهاي خانوادگي با جنس مخالف هم سالش باشد تا بهتر بتواند با روحيات و رفتار جنس مخالف آشنا شود. باز هم تاکيد مي کنيم که اين روابط بايد تحت کنترل مستقيم و دقيق شما باشد.
منبع:هفت روز زندگي شماره 92